wtorek, 6 sierpnia 2024

POLSKO MOJA!

Polsko moja!, do bruku siłą przygwożdżona

Gwoźdźmi dłoni Twych podłych i zdradzieckich dzieci,

Na utratę godności jesteś narażona.

Ciemna gwiazda historii wciąż nad Tobą świeci.


Twoje nogi ta swołocz rozciąga na boki,

By Cię obce narody wykorzystywały.

Ciągną się Twej przyszłości haniebne widoki,

W których ciało Twe będą hieny pożerały.


Widzę Ciebie leżącą w życia ekskrementach

Politycznych układów i manipulacji.

Targowicy magnackiej lud Twój nie pamięta,

Że głos lisom oddaje niemającym racji?!


Ruszył tłum Twoich pociech za fałszywą modą.

Boi się, iż Europa z niego będzie szydzić.

Te obawy lękami go bez przerwy bodą,

Więc przyjmuje, czym Zachód zaczyna się brzydzić.


Powołana do bytu elity podróba

Pomyjami oblewa Twoich bohaterów,

Głosząc, że w ich działaniu tkwiła Polski zguba,

Bo krew za swą ojczyznę przelało zbyt wielu,


Gdzie tymczasem ta loża bezdusznej krytyki

Hedonizmem się karmi, prawem bezkarności -

Tańczy ta błazenada w takcie polityki,

Co nad Tobą, o Matko!, nie roni litości.


Rdzą przeżarły się stołki Twej inteligencji,

W której stado baranów mądrych przekrzykuje.

Nic dobrego się w szkołach na przyszłość nie święci.

Edukacja talenty na motłoch przekuje,


Wykorzeni tożsamość i chaos wprowadzi,

Instynktownie do życia ludzi przysposobi -

Takiemu systemowi nauka (widać!) wadzi,

Bo myślenia koroną skronie dumnie zdobi.


Twym pociechom wpojono, że miłość do Ciebie

Nazistowską trucizną dla ich szlachetności,

Twoja Flaga i Orzeł krążące po niebie

Są symbolem zepsucia oraz brutalności,


Że nie głowa, a dupa ma dzisiaj znaczenie,

Tolerancja jest bowiem powodem do dumy

Rozumiana na opak jako przyzwolenie

Na to, na czym osiadły ciemnogrodzkie tłumy,


Co dla których im gorzej, tym lepiej się dzieje,

Wierząc ślepo w głupoty wyjątkowość wielką.

Z których świat to się cały ironicznie śmieje

Poklepując po plecach brzydotę, nie! piękno.


Polsko moja!, pociechy Twe płaczą za ścianą,

Czego głuche sąsiedztwo nigdy nie dostrzega.

Człowiek w Tobie jak osioł, co mu w żłobie dano,

A ten wybrać nie umie, więc go gniecie bieda.


Patologia jak rakiem pożera Twe członki.

Heroiczne kobiety z krzyżami na plecach

Ciągną dom i potomstwo, i przyziemne troski,

A mężczyznom niemęskim jeden cel przyświeca,


By się nachlać, upodlić za grosz wyskubany,

Zatracając w melinach zaprzedane dusze.

Diabeł tańczy na stołach w anioła przebrany,

Zamiast wideł, jak Amor, trzyma w dłoni kuszę


I przebija strzałami otępiałe serca,

Czarne białym, a białe czarnym przedstawiając.

Przodek Twój, na to patrząc, się w grobie przekręca,

Inne zgoła poglądy na codzienność mając.


Kolumnami chodnikiem ciągną się kobiety

Z macicami na sznurku jakby z psem przy nodze,

Gdyż chuć im odebrała wrażliwość, niestety,

I krwiożerczość puściła ich swobody wodze,


Więc po udach ich ciekną wyskrobane płody,

Krew się wżera z ich łona bezpłodnością w ziemię,

Śladem stóp takich matek znacząc nieme groby,

W których krzyczy bezradnie mordowane plemię.


Polsko moja!, z piersiami, co straciły mleko,

Oczodoły Twe chlupią wypłakanym okiem.

Twoja śmierć już nadchodzi i jest niedaleko...

Jutro się zapowiada, lecz żałobnym mrokiem.


Boga łomem zdrapują z Twojego ołtarza.

Nie ojczyzną dziś jesteś, ale nałożnicą.

Honor zaś nie uskrzydla, a raczej obraża.

Kiedyś szłaś dumnie z Krzyżem i Panną Dziewicą!,


A obecnie na wozie kolorów pstrokatych,

Co wstążkami pod niebem, klaszcząc, połyskują,

Wiozą Cię niczym Jagnę na gnoju wariaty,

Które idealistów żywcem zakopują.


Polsko moja!, nad Tobą w bezradności szlocham,

Bo u boku nielicznych muru nie przebiję,

A tak bardzo Cię, Matko, oraz szczerze kocham,

Aż się za Ciebie, Polsko, z wiatrakami biję


Owym słowem, co słyszą w Tobie powołani,

By ratować Cię sił swych mizernym ostatkiem.

Kiedyś - wierzę! - z popiołów powstaną ułani

I Twe ciało zbrukane purpurowym płaszczem


Uratują od wstydu, i od potępienia,

Przez co na tronie spoczniesz ukoronowana!

I to nie są złudzenia czy tylko marzenia,

Bylebyś się oddała w ręce Boga Pana.





wtorek, 30 lipca 2024

KAŻDY DZIEŃ

Jakże się dla mnie ptaki rozśpiewały...

Więc otworzyłam okna swe na oścież,

Bowiem muzyką szyby wibrowały

Niczym stojący niecierpliwie goście,


Co to z weselem u progu czekają

I podśpiewują z akompaniamentem,

Obcasem w schody tanecznie stukają

I chcą się dzielić radości swej świętem.


Nie mogłam trzymać że ich w niepewności,

Czy ich wizyta przyjemność mi czyni,

Kiedy ich trele w przypływie szczodrości

Poczuciem szczęścia, co jak kwiaty pyli


I mą świadomość poi gęstym miodem,

Który wraz z mlekiem empirycznie płynie,

Tworząc wyborną doświadczeń osłodę

Spijaną chętnie, nim ta nie przeminie,


Więc bez namysłu za klamkę szarpnęłam,

Wpuszczając roje nut weń rozedrganych.

Przy balustradzie pod niebem stanęłam...

Tembr mnie opływał z wszech stron rozśpiewany,


A wiatr swym chłodem niczym opuszkami

Na mojej skórze jak na fortepianie

Biegał dotykiem swymi paluszkami,

Budząc czujniejsze zmysłów zasłuchanie.


Twarz swą uniosłam ku słońcu we wschodzie.

Zamknęłam oczy, by się nie rozpraszać...

I dryfowałam jako liść na wodzie

Śladem przetartym proroka Jonasza,


Przez co się we mnie siła narodziła

I przeświadczenie, iż co niemożliwe,

Wiara banalnym aktem uczyniła,

W którym wnet gasną emocje lękliwe.


Nagle zawisłam w przestrzeni nad ziemią

Na wskroś nadzieją ze strachu obmyta,

Bliska złocistym błękitów promieniom -

Nimi do nieba niczym ptak przyszyta.


Teraz już jestem na wszystko gotowa.

Na linii frontu wyrosłam jak drzewo.

W obłokach krąży rozmarzona głowa.

Myśl w niej wtóruje szczebioczącym śpiewom.


Rozpinam ręce jak wciągane żagle.

Szyje naprężam niczym dumne maszty.

Wiatr mnie napina i wypycha nagle

Ku bezgranicznym możliwościom z baszty.


Spadam w dół, po czym nad ziemią pikuję

Drapieżnym ptakom w spokoju podobna.

Wolności przestwór - zew natury czuję,

Będąc na życie nieustannie głodna.


Tak się zaczyna każdy dzień mi dany,

Którego człowiek sobie nie zapewni.

Ludziom zaś ciążą zgorzknienia kajdany.

Chodzą po Ziemi nijacy i gniewni


Miast się uwolnić, by zdrowym rozsądkiem

Traktować życie w sposób wyjątkowy.

Niech czas się martwi swych minut porządkiem.

Ludzie do wyższych celów powołani


Niech celebrują swe ulotne bycie

Śladem na mapie przez los odciśnięte.

Nierzadko trudne oraz przykre życie

Potrafi bowiem być nieziemsko piękne


W chwilach postoju, wzlotu ku zadumie,

Celebrowaniu własnej tożsamości.

Ten, kto się cieszyć banałami umie,

Doświadcza zawsze dziecięcej radości


I dzięki temu niczego nie łaknie,

Nie dąży za tym, co go ogranicza,

Być, ale wolnym niczym ptaki pragnie,

Co za którymi błądzi mu źrenica.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






poniedziałek, 29 lipca 2024

SZARADA

Dzisiaj najlepiej pozostać niemową.

Strach się językiem bowiem posługiwać.

Przeinaczają każde przecież słowo.

Warto się zatem wcale nie odzywać.


Absurdów wiele wdarło się w znaczenie

Określeń, które źle są rozumiane.

Pierwotnie inne miały zabarwienie,

Ideologią dziś nacechowane.


Co nie powiedziałbyś w tej sytuacji,

Chociaż w poczuciu intencji szlachetnych,

Wmówią ci zaraz, żeś bez słusznych racji,

Uruchamiając lawinę pretensji,


Użył oznaczeń podle obraźliwych,

Ziejąc jak ogniem mową nienawiści.

Wypowiedź myśli skądinąd życzliwych

Czarny scenariusz przeciw tobie ziści


I wnet się dowiesz, żeś jest szowinistą,

Prowokatorem oraz buntownikiem

Nazizmu, w którym stałeś się rasistą,

Nietolerancji wrednym przodownikiem,


W wyniku czego będziesz zaskoczony,

Jak w usta twoje ci knebel wpychają

Słów, co z którymi jesteś skojarzony,

A które z tobą nic wspólnego mają.


Westchniesz, a krzykną, że jak wąż nań syczysz.

Chrząkniesz, uznają, iż jadem nań plujesz.

Będziesz przy nodze ciągnięty na smyczy

Jak pies, co niczym kocie pomiaukuje.


Wszystko na głowie stanie przed oczami,

W wyniku czego całkiem oszalejesz.

Dziś propaganda żongluje słowami.

A ty do lustra jak wariat się śmiejesz,


Bo powątpiewasz w znajomość języka,

Którym od dziecka się posługiwałeś,

W którym ci błędy ktoś ciągle wytyka

Jakbyś zatracił, co kiedyś umiałeś.


Dziś rodzaj męski jest wykastrowany.

Sterylizacji rodzaj żeński uległ.

Zaimek, który jest z nimi związany

Stracił użytku swego dawną pulę.


Trudno odgadnąć jak do kogo trzeba

Zwracać się w toku własnych wypowiedzi.

Tak się zmieniło pod kopułą nieba,

Że chociaż widzisz, nie wiesz, kto też siedzi


Naprzeciw ciebie, choć zda się podobny

Do homo sapiens, którym... może nie jest?!

Tłum z nowym nurtem jest przedziwnie zgodny,

Aby sporządzić ludzi (słuszny?) rejestr


I by w czołówce uwzględnić bezsprzecznie,

Że (dajmy na to) świnia jest osobą.

Jak zatem mówić, by czuć się bezpiecznie

W dobie, gdy dupę pomylili z głową?!


Nie możesz w niczym niczego oceniać.

Nie wolno ci się do kogoś odnosić.

Słowa dziś mają przeróżne znaczenia,

O co zastrzeżeń nie masz prawa głosić.


W okolicznościach owych kalamburów

Zatracasz w końcu pewność swej wartości.

Manipulacją przyparty do muru

Wnet się wyrzekasz własnej tożsamości,


Straciwszy w końcu szczere rozeznanie

W jaki się sposób wolno ci przedstawiać,

By polityczne słów rozumowanie

Cię nauczyło poprawnie rozmawiać.


W takich momentach zaczyna cię kusić,

By stać się członkiem baraniego stada,

Aby głoskami nie musieć się dusić,

Bo baran jedno zawsze odpowiada:


Meee... beee... na każdą życia sytuację

Bez lęku, że się czymś skompromituje,

Że uruchomi znów manipulację,

Dyskryminacją która wciąż go szczuje.


Chociaż!, i takie ryzyko istnieje,

Iż meee... beee... również będzie odczytane

Jako zwrot, co się ironicznie śmieje

I szykanuje, co tolerowane.


Jakbyś językiem posłużyć się starał,

Tak ci nie wyjdzie wbrew twej pokorności.

Dziś trudno zgadnąć, czy to świat oszalał,

Czyś ty zatracił się w swej odmienności?!


Logika bowiem zgubiła znaczenie.

Sens się zatracił i słów bulgotanie

Z ust się unosi, gdy gaśnie istnienie

Przez w gównie człeka zgubne podtapianie.


Stąd ludzka mowa szambo przypomina,

A homo sapiens jest w nim jak topielec.

Gdzie się jej bełkot kończy, gdzie zaczyna?

Mądrość w tej kwestii zda się mieć niewiele.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 26 lipca 2024

DO PODZIEMIA

Ileż by się chciało w doczesność wprowadzić

Jako dzieło, które gdzieś w głębi powstaje...

Płodność duszy jednak wydaje się wadzić

Ciału, co od twórczych inwencji odstaje.


A jeszcze do tego wszem ograniczenia

Społecznej struktury, układów, wymysłów.

Talent ma niewiele wszak do powiedzenia

Pomimo ciekawych na sztukę pomysłów,


Bo jak nie ktoś, komu obiecano sukces,

To zasób portfela - bezmiar możliwości.

Trzeba by się było przebić w górę fuksem,

Co jest jak wygrana hazardowa w kości.


Zalewa nas banał płytki i jałowy

Spisywanych dźwięków urywanych myśli,

Co chaosem przeciąg wprowadza do głowy

I zeń wnet przegania sens nim się w nich ziści.


W takiej sytuacji można rzec wręcz śmiało,

Że każdy, kto zechce, może być poetą.

Ważne by się wcześniej przed wszystkimi wstało,

Chwyciło za pióro z niedbałą podnietą


Oraz zapisało choćby... ten tamtego,

Do którego później skleci się znaczenie,

Następnie po plecach kogoś wpływowego

Do lektur zmusiło jakieś pokolenie


Odpowiednim chwytem reklamy, rozgłosu

Na zasadzie: tłumy klaszczą na pstryknięcie.

Ważne, żeby tylko dopuścić do głosu

Tego, dla którego już hula przyjęcie.


W końcu nieistotne, by naród był zdolny

Do interpretacji, dedukcji i wniosków,

A!, że jako takiej sztuki bywa chłonny,

Karmi się go mlekiem bez wody i w proszku.


Stąd w galeriach choćby płótna makabryczne,

Co są profanacją prawdziwych malarzy.

Jak wskazują dane czysto statystyczne,

Wystarczy, że sobie ktoś tylko zamarzy,


By w ten właśnie sposób stanąć na świeczniku

I w efekcie zysków chłodnej kalkulacji

Wybierają króla najwyżej w ręczniku,

Nie zaś w płaszczu słusznej, godnej koronacji.


Podobnie w muzyce czy rzeźbie się dzieje.

Ktoś kogoś pociąga na podium za szelki.

Elektorat tańczy i pusto się śmieje,

Którego to procent szlachetny, niewielki


Przygląda się temu upodleniu sztuki,

Co się ulicznicą wbrew pozorom stała,

Co gardzi historią, wartością nauki,

Byleby napiwek za numer dostała.


I ten marny procent odbiorców wytwornych

Schodzi do podziemia razem z artystami,

Gardząc nadprodukcją wytworów potwornych,

Niesłusznie ochrzczonych przez ogół dziełami.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl