wtorek, 10 października 2023

SKARBIE...

 mojemu Synkowi

Odchodzę, Synku, z każdym dniem powoli.

Coraz mniej śladów czyni ma obecność.

Ciało marudzi, dokuczliwie boli.

Odchodzę, chociaż nie kusi mnie wieczność.


Czuję jak gasnę, kurcząc się płomieniem,

Co ledwo spija wosk stopionej świecy.

Niebawem będę, Syneczku, wspomnieniem...

Zdjęciem, zapachem zostawionych rzeczy.


A jeszcze tyle pragnę Ci przekazać,

Tyle powiedzieć, tyle podarować.

Nie wiem, czy los nam nie będzie przeszkadzać,

Więc czas mi trzeba, Skarbie, celebrować.


W każdej minucie się Tobie przyglądam,

Zachłannym wzrokiem wręcz zapamiętuję.

Chcę twego szczęścia - może dużo żądam.

Matka niczego wszak nie potrzebuje


Prócz świadomości, że pociecha zdrowa

Idzie przez życie z podniesioną głową,

Że przed sumieniem się z wstydu nie chowa

I że jej usta nie plugawi słowo,


Które się gniewem spala, jadem pluje

I przekleństwami sieje jak trucizną.

Niechaj Cię Pan Bóg, Kochanie, pilnuje,

Byś duszy swojej nie skaził zgnilizną.


Jakim dostojnym stałeś się mężczyzną

Oraz młodzieńcem przystojnej urody.

Mój włos sprószony srebrzystą siwizną,

A Ty przede mną w lustrze świeżo młody.


Starałam się, byś cenił przyzwoitość

Oraz wartości - dziś bezużyteczne;

Byś zaznał, Skarbie, czym jest szczera miłość

I byś wiódł życie uczciwe, bezpieczne.


Jeśli ktokolwiek Ciebie kiedyś zrani,

Nie traktuj tego jak wyroku śmierci.

Te sytuacje miej, Syneczku, za nic.

Niech zło Cię w obłęd, Kochanie, nie wpędzi.


Wybieraj, Skarbie, ludzi szanujących,

Bo ci życzliwość zawsze odwzajemnią.

Unikaj podłych, zazdrością ziejących -

Tacy bez przyczyn Cię zawsze potępią.


Świat coraz gorszy, miej zatem świadomość,

Żeś jest w jaskini lwa, co tylko drzemie.

Ludzi zaślepia i zazdrość, i wrogość.

Prędzej Ci dadzą nie chleb, a kamienie.


Pamiętaj o tym, by było Ci łatwiej

Znieść sytuacje ów złem przesiąknięte.

Stąpaj na co dzień, lecz po drodze światłej.

Życie choć trudne, z natury jest piękne.


Od samotności uciekaj w swe pasje

I dbaj o ciało, jednako o duszę.

Nie daj się wciągnąć w intrygi i waśnie,

Gdyż te zapewnią Ci tylko katusze.


Nie wszystko uda mi się dziś przewidzieć,

Aby Cię ostrzec albo przygotować.

Chciałabym, Skarbie, żebyś żył szczęśliwie.

Tego nie mogę zaś zagwarantować...


Tak jest mi przykro, że się rozstajemy.

Niemal dostrzegam kres przebytych szlaków.

Tyle lat razem wciąż się poznajemy...

Jeszcze w nas mnóstwo nieodkrytych znaków.


Tym bardziej trudno jest mi się pożegnać

Z Tobą, Kochanie, w połowie rozmowy,

Lecz muszę jakoś czarne chmury przegnać...

Aby się rozstać, nikt nie jest gotowy.


Zawsze czas będzie na to niestosowny,

Nieodpowiednie i okoliczności.

Człowiek miłości jest spragniony, głodny,

Chociażby kochał i bez wzajemności.


Odchodzę, Synku, z każdym dniem powoli...

Traci sprężystość szarzejąca skóra.

Ciało narzeka, że je wszystko boli,

I po pokojach bamboszami szura.


Gasnące oczy wzrokiem zaś stróżują

W oknie, wciąż Ciebie, Skarbie, wypatrując.

Ramiona moje nadal potrzebują

Twojego ciepła, gdy Cię obejmując,


Pocałunkami włosy Twe czesałam,

Dłonią tuliłam Twą buzię do piersi.

Tak mało czasu, Kochanie, dostałam

I to najbardziej, Najdroższy, mnie mierzi,


Choć wiem, że wiecznie będzie mi za mało...

Dzieciństwo zawsze zbyt szybko się kończy.

Ileż mi czasu jeszcze pozostało?

Niech się powoli, empatycznie sączy.


Tak mi przed nosem życie me przemknęło...

Gdy się spostrzegłam, byłeś już dorosły.

W nawale pracy mnóstwo mi umknęło.

Role społeczne chyba mnie przerosły...


Żyłam niedbale, bo niczym w amoku.

Młodość mnie niosła - narowiste konie.

Teraz się łezka kręci w starym oku,

Bo roztrwoniłam siebie nieświadomie,


A być powinnam na Tobie skupiona,

By się nakarmić Tobą i napoić.

Teraz zaś jestem wciąż Ciebie spragniona,

Co mnie do śmierci będzie niepokoić.


Już nie odzyskam czasu straconego,

W którym srok wiele za ogon trzymałam.

W nawale tego, wiedz Synku, wszystkiego

Ciebie najbardziej, najszczerzej kochałam


I nadal kocham oraz kochać będę,

Choćbym okazać tego nie umiała.

Nie żyj, Najdroższy, zaślepionym pędem,

Którego jadem żem się zatruwała...


Odchodzę, Synku, z każdym dniem powoli

I kiedy zasnę na wieki, nie zgadnę.

Świadomość garścią w mym oku jest soli,

Że być przy Tobie nie mogę, choć pragnę.


Taka to kolej rzeczy, mój Kochany.

Starzy odchodzą, miejsca ustępując

Młodym, by świat był przez nich odkrywany.

Odchodzę, w podróż się, Skarbie, szykując.


W szufladzie tylko listy me zostawiam,

Byś wiedział, że Cię całą sobą kocham.

Tego się tylko jedynie obawiam,

Że Cię zraniła ma natura płocha,


Że Ci za mało z siebie może dałam

Błędami, które pewnie popełniłam.

Że nazbyt skromnie Tobie okazałam

Jaka miłości we mnie gore siła.


Odchodzę, Synku, z każdym dniem powoli.

W zgiełku codziennym się do Ciebie dopcham,

Krzycząc w mych strofach: "Odchodzę wbrew woli!

Wiedz, że Cię bardziej niźli bardzo kocham!"

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 9 października 2023

SPOSTRZEŻENIE

Krążysz niczym jastrząb wciąż nad moją głową,

Powtarzając ciągle, że wszystko się kończy.

Milczeniem i ciszą wrzeszczy twoje słowo

I do świadomości, iż gasnę, się sączy.


Choćbym się starała wbrew tej sile przetrwać,

Choćbym poruszyła Ziemię u jej podstaw,

By wszelakie więzi z przemijaniem zerwać,

Nie byłabym w stanie zamierzeniom sprostać,


By zachody słońca wschodami zastąpić,

Księżyc oraz gwiazdy na poddaszu schować,

Nikomu, niczemu młodości nie skąpić -

By życie przez słomkę wiecznie móc kosztować...


To wszystko daremne, mimo szczerych chęci.

Świat się bowiem kurczy i powoli znika.

Nadzieja człowieka wizją jutra nęci

A zegar w kondukcie sekund żalem cyka,


Co wnet wychwytujesz, wydłużając cienie,

W palcach rozkruszając na wiór zeschłe liście.

Wypełzają z ziemi zmurszałe korzenie

I sterczą nad runem w gałęzi asyście,


Symbolem się stając ludzkiego istnienia,

Które obumiera z każdym dniem i rokiem.

Wiatr się zdaje sumą ostatniego tchnienia,

Co w powietrze wnika ilością jak smogiem,


Przez co oddychamy tymi, co odeszli

I jak dym nad knotem wydechem się stali.

Choć niepostrzeżenie ze sceny już zeszli,

Zdaje się, w przestrzeni zapachem zostali


Pomarszczonej skóry i włosów wilgotnych,

Ubrań, co w ramiona wrosły się na stałe...

Jesień wciąż szeleści ich krokiem samotnym,

Nad którym pochyla się echo zuchwałe.


Widzę, co mi palcem wskazujesz bezczelnie:

Płowy blask źrenicy mgły mazią zalanej.

Światło się przebija w oparach mizernie

Szarością wyblakłą w jasności rozlanej.


Siadasz bez pytania u mojego boku

I mi przypominasz, że wszystko umiera.

Dziwną satysfakcję masz w bezdusznym oku,

Które w moją stronę triumfalnie spoziera.


Nie boję się jednak twego upomnienia.

Zmiany oswajałam wszak od dnia poczęcia.

Dawałoś mi zawsze wiele do myślenia,

Uczyłoś dostrzegać wszędzie iskry szczęścia.


Tym, że towarzyszysz mi odkąd pamiętam,

Okiełznałam kres swój, co nieunikniony.

Faktem, że odchodzę, nie jestem przejęta,

Gdyż z pragnieniem życia jest on pogodzony.


Jestem już jak jesień o wrześniowej porze:

Jeszcze nie zbutwiała i nieprzemoczona

Deszczem, co zatrzymać swej słoty nie może,

Chociaż owym deszczem mocno upojona.


Palce moich dłoni jak nagie gałęzie

Chłodem o poranku sterczą wykrzywione.

Krok mój spowolniały w kopach liści grzęźnie.

Plecy jak parasol mam też pochylone,


I włosie we włosach lśni babiego lata

Niczym ślad po pędzlu, co płótno pokrywa.

Pora zejść ze sceny współczesnego świata -

Tak to z przeznaczeniem nieuchwytnym bywa.


Wesprę się o ramię twoje, spostrzeżenie,

Któreś wyrywało kartki z kalendarza.

Ceniłam twe uwagi niemalże szalenie,

Co rzadko w relacjach z tobą się przydarza,


I pójdę, ile trzeba, z tobą pod rękę,

Bym niczego po drodze nie roztrwoniła.

W tobie wszak bogactwa swego mam porękę.

Tyś esencją doznań, których doświadczyłam.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 4 października 2023

JESIENNY LAMENT

Słońce zatrzasnęło chmur okiennice.

Szarość granatu osiadła w przestrzeni.

Wszystko zamarło jakoby kotwicę

Smutek przyczepił do zmęczonej ziemi,


Która jak boja, wznosząc się na wodzie,

Miękko wibracjom tafli ulegała

Ufna bezczynnie leniwej swobodzie,

Co ją przypływem senności zalała.


Wtem wiatr oszalał jakby po raz pierwszy

Z mrocznego lochu został wypuszczony.

Miał obłęd w sobie oraz żal najszczerszy

Za to, że życia został pozbawiony,


Że uwolniony z pokoju bez okien

Dostrzegł swą krzywdę, gniewem rozsadzany.

Był przerażony zastanym widokiem

I chęcią zemsty bezdusznie szarpany.


W rozpaczy ryknął krzykiem strun podciętych,

W którego sile drzewa się ugięły.

Miotłą z gałęzi skowytem wyciętych

Przeganiał trawy, co się rozbryzgnęły


W panice wielkiej przed owym furiatem

Jak morze sztormem rwane i szarpane.

Szum w głos ostrzegał krzewy przed wariatem,

Choć już za włosy były wyciągane


Jakby z korzeniem chciał je wiatr wyplenić

I porozrzucać niedbale w ferworze.

Te zaś walczyły resztkami zieleni,

Przypominając jelenia poroże.


Wyczesywane liście złotych koron

Szelestu łzami ulewnie sfrunęły.

Echo sprzyjało i krukom, i wronom,

Co się żałobnie pod niebem ciągnęły...


Nagle!, zatrzymał się wiatr w swym szaleństwie.

Po pniu osunął się, usiadł, zamilknął.

Łkał widząc swoje bolesne nieszczęście.

Zacisnął usta i powieki przymknął.


Cierpienia oczy wyciskały krople

Rozpryskiwane jak szkło na kawałki.

W szybach strumieni zastygały sople.

Widoczne były na nich okien ciarki.


Wtem!, znów się zerwał, czując rozjątrzenie.

Uściskiem dłoni z krzepą równą drwala

Próbował zrobić gęste przerzedzenie,

Bo w nim się złości przechyliła szala.


Drzewa w histerii wołały ratunku!

Wycie żałości nad gwiazdy się wzbiło.

Korony niczym balony na sznurku

Targane były wręcz z nieziemską siłą.


I nagle niebo w eksplozji wzruszenia

Lunęło deszczem niczym wodospadem.

Strugi leciały jak baty ciśnienia,

Galopowały jakby konie stadem,


Po czym... gdy kubeł wody na łeb zleciał

Wiatru w amoku, dając otrzeźwienie,

Maleńki podmuch westchnienia przeleciał,

Świat otuliło rześkie wyciszenie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 3 października 2023

Z PÓŁMROKU

Mgła się rozlała jak mleko z kartonu,

Słońce więc blade z trudem ją przeciera.

Szelest w niej słychać wyżej o pół tonu

Niż ciszę, która zgiełk miasta wypiera.


Chlupot kasztanów wpadających w wodę

Rozkosznie pieści zmysły nim zwabione.

Nurt rzeczki sączy światło wschodu płowe

Sokiem cytryny jakby rozpuszczone.


Kroki kartkują rozrzucone liście.

Kruchość ich pęka na pył butem tarta.

W chłodnej wilgoci brzmią bardzo przejrzyście

Jak przez krupiera wyciągana karta,


Co to z łoskotem na blat z aksamitu

Kładzie się miękko wygięta palcami,

Z których się zsuwa lekkim dźwiękiem pstryku

W wachlarz rozpięty licznymi taliami.


Orzech laskowy siłą wystrzelony,

Gdy spod podeszwy leci uszczypnięty,

Zdaje się stukać w cztery świata strony

Obcasów echem lękliwie przejęty,


Choć sam za sobą je gubi szeregiem,

Chodnikiem tocząc się gnany na oślep.

Nagle uderza o krawężnik biegiem

Jak zatrzymany grotem w ziemi oszczep.


Przestrzeń się zdaje skraplać zimną rosą.

Mgła się powoli unosi w błękity.

Wiatr mokrą trawą spaceruje boso

W płaszczu, co świeżym powietrzem podszyty,


Trenem się ciągnie w gałęziach, gałązkach,

Szumem leniwym krzewy zaczepiając.

Stopy odbite niczym ścieżka wąska

Ciągną się za nim, gdzie poszedł?, zdradzając.


Na niebie gaśnie wciąż widoczny księżyc,

Który się zlewa z kolorem obłoków.

Promieni rosną wypalone pędy.

Dzień się wynurza zwycięsko z półmroku.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 2 października 2023

WZDŁUŻ KAŻDEJ DROGI...

Wzdłuż każdej drogi stoją puste krzyże

Ludzi, co którzy nimi przechodzili.

Cienie ich w słońcu zachodzącym widzę.

Potem wysiłku w krzyże się wtopili,


Zapachy ich więc w powietrzu wciąż błądzą;

Ciała się śladem w belkach odcisnęły.

W ten sposób przeszłość z współczesnością wiążą.

Zamierzchłe czasy całkiem nie zniknęły.


Krople ich trudów wżarły się w podłoże.

Stopy ich wtarły się w zmierzone szlaki.

Nikt, nic wyczyścić chodników nie może.

Widać pod światło prahistorii znaki,


Co pedałuje cykaniem zegarów,

Na tarczach tocząc się w szprychach wskazówek,

Które napędza łańcuch, lecz bez smaru,

Więc zgrzyta dźwiękiem nieskręconych śrubek


Wahadło, co się wplątuje w korzenie

I niczym dzwonem uderza kościelnym,

Niosąc w przestrzeni zadumania brzmienie,

Co echo głosi milczeniem półsennym.


A w tej scenerii próchniejących krzyży,

Które slalomem latarnie mijają,

Idą, powłócząc, by dojść znacznie wyżej

Ludzie, co własne ciężary dźwigają


Z belką, co ramię bólem im ugniata,

I tą, co miażdży kręgi kręgosłupa.

W codziennym znoju więc mijają lata

Jak zasłużona za grzechy pokuta.


W tym tłumie padnie niejedna osoba

Na roztrzaskane chorobą kolana.

I bez znaczenia czy stara... czy młoda...

Leżąc pod krzyżem nie doczeka rana.


Ostatnie tchnienie z piersi jej się wyrwie

Jak gołębica w niebo uwolniona.

Ciemność jej oczy zimną dłonią przymknie,

A śmierć przygarnie takową do łona.


Los niczym grabarz krzyż jej wtedy wbije

W miejsce, gdzie przyszło jej wyzionąć ducha,

I na tym krzyżu pochyli jej szyję

Siedząca pod nim w czuwaniu kostucha.


Ci zaś, co nadal łykają powietrze,

Pójdą przed siebie, w tył nie spoglądając.

Wiatr ciała martwych na proch cepem zetrze,

Deszczem nad nimi niczym dziecko łkając,


A nieobecność ich życie zastąpi

Narodzinami nowej generacji.

Kolej wszak rzeczy żałości tym skąpi,

Którzy wysiedli na przydrożnej stacji.


Nie toleruje pustki przeznaczenie

I nie marnuje czasu na żałobę.

Hebli w tle słychać pracy przyspieszenie.

U progu stoją krzyże już gotowe


Dla tych, co na świat przyjdą urodzeni,

Więc kiedy wejdą w szeregi ludzkości,

Będą belkami trudów obarczeni,

Które się wrosną w ich łamane kości...


Taka przypadłość to ludzkiego bytu,

Że z jarzmem zmartwień na karku zgarbionym

Idą pielgrzymi od rana do świtu

Krokiem niemocą w męce spowolnionym,


Aż w końcu giną w chmarze niczym ziarna

Wydłubywane pestką z słonecznika.

Po nich zostaje tylko dziura czarna,

Która w codzienność przy zachodzie wnika...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl