czwartek, 14 września 2023

NIE MA WOLNOŚCI

Wolności nie ma - przykre to stwierdzenie.

Wolność po prostu wcale nie istnieje.

Jest nią jedynie snów wyobrażenie,

Nie tego, co się rzeczywiście dzieje.


Z której by strony nie przyjrzał się człowiek

Życiu na co dzień jak pod mikroskopem,

Wtem się spostrzeże i o fakcie dowie,

Że bycie wolnym jest tylko kłopotem,


Bowiem codzienność ograniczeń pełna

Stawia na drodze przed nim barykady

Jak urzędniczka bezwstydnie bezczelna,

Ceniąca prawa bezduszne zasady.


Sieć zobowiązań i państwowych roszczeń,

Nakazów oraz zakazów bezwzględnych

Czy niedogodny system bez uproszczeń

Strat wobec zysków zazwyczaj mizernych


Świszczą nad głową przymusem jak batem,

Więc człowiek ciągnie ten swój wóz w zaprzęgu,

Ciesząc się każdym, najmniejszym rabatem,

Który dostrzega w ręki swej zasięgu,


I biegnie za nim niczym zniewolony,

By w społeczeństwie jakoś się odnaleźć.

Wraca do domu gonitwą zmęczony,

Żeby odpocząć, aby nie oszaleć,


Lecz na kanapie, zasiadłszy, wariuje,

Bo myśli krążą zmartwień nieodpartych

A w nich świat jakby w obłędzie wiruje

I się obnaża jako nic nie warty.


Dusza w człowieku krzyczy zniewolona,

Ciało narzeka na nią niestrudzenie:

Ona skrzydłami będąc otulona

Jak łańcuchami przeżywa cierpienie,


Bo by pragnęła poczuć wiatr w swych piórach,

Przestrzeń na wskroś ją wręcz przepływającą,

By się rozproszyć pod błękitem w chmurach

I czuć swobodę wszelki stan kojącą -


Tymczasem ciało uciech przyziemności

Szuka uparcie, choć ich nie znajduje,

Kuszone smakiem złudnych przyjemności

Swym zaślepieniem duszę zaniedbuje.


I dosyć, że się dogadać nie mogą -

Dusza i ciało odwiecznie skłócone -

Człowiek przeprawę z nimi mając srogą,

Wpada w relacje z ludźmi utrudnione


Różnicą celów, jak również poglądów

Czy wychowaniem, doświadczeń bagażem,

Filozoficznych skłonności i prądów

Lub życia długim albo krótkim stażem.


Cywilizacja stawia wymagania,

Którym jednostka zmuszona jest sprostać.

Sumienie wielu czynności zabrania,

By z wyrzutami mógł się człowiek rozstać.


Każdy dzień zatem bywa ciężkim znojem,

Walką z własnymi niedociągnięciami,

Z obowiązkami, presją, niepokojem,

W gronie najbliższym również z osobami,


Które też mają swe oczekiwania

Jakie bywają na nas wymuszane.

W tym kołowrocie podporządkowania

Chce zrzucić z ramion człek, co narzucane,


Dlatego w chwili tęsknoty za sobą -

Za tym, kto leży pod gruzem wyrzeczeń,

Kto się do przodu czołga życia drogą

Pełną zakłamań, żądań i zaprzeczeń -


Marzy człeczyna o swym uwolnieniu,

Które obrożę z szyi jego zdejmie,

O całkowitym się oswobodzeniu!

Marzy człeczyna, ale... nadaremnie,


Bo w doczesności nie ma przywileju

Wolności, która wciąż budzi nadzieje.

Zdaje się człowiek ów najeść szaleju

I los okrutny w głos się z niego śmieje,


Gdy ten o sobie prawi jak o wolnym,

Na karku jarzmo zobowiązań mając,

Czując na co dzień wciąż się niespokojnym,

W lęku o jutro z trudem zasypiając.


Nie ma wolności! - Któż temu zaprzeczy?

Żaden z żyjących jej nie zasmakował

A przywiązany do przyziemnych rzeczy

W marzeniach tylko jej cień celebrował,


Gdyż wolność tego jest wyobrażeniem,

Czego nie znajdzie człek w rzeczywistości,

Co dla strudzonych bywa ukojeniem

W momentach gorzkich codziennej przykrości.


Niemożliwością jest się z tym pogodzić,

Więc rośnie w człeku apetyt chciwości,

Co nie przestaje każdego z nas zwodzić,

Że w posiadaniu jest magia wolności.


Z tego powodu każdy się zatraca,

Gromadząc więcej oraz coraz więcej,

I choć pozornie człowiek się wzbogaca,

To wciąż żebraczo wyciąga swe ręce,


Bo straszna pustka, która ssie go głodem,

Jak niewolnika zmusza go do pracy

I go pożera ów złudzeń sposobem,

I go wolnością w wysiłku nie raczy,


Bowiem tej nie ma, co potwornie boli

Jakoby ranę świeżą krwią skroploną

Zasypał grubo hojną garścią soli,

Aby w ten sposób choć ją odkażono.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






środa, 13 września 2023

NIE NA SPRZEDAŻ

Pan wybaczy - nie jestem żadną aktywistką!

Taka funkcja mnie wcale nie interesuje.

Mogę robić, mój panie, w życiu niemal wszystko,

Ale to, co mnie cieszy i co mnie kształtuje.


Etykietką nie będę byle jakich akcji.

Twarz, co stoi przed panem, nie jest wszak na sprzedaż.

Nie masz, pan, w tym temacie absolutnie racji!

Takiej kwoty nie wyjmiesz i mi w łapę nie dasz,


Bo ja pieniądz szanuję, ale bez przesady.

Żaden banknot wartości mojej nie przebije!

Twardy kark mają moje moralne zasady.

Według woli sumienia, drogi panie, żyję.


Pan mnie z prawa wyboru w tej chwili okrada,

Szantażami wyłudza zgodę farbowaną!

Szczwany lis się w postępach niecnych pana skrada,

Więc ja panu w pysk daję, bo nie jestem damą.


Ja mam portki na biodrach i pięść jak z żelaza,

Język niczym miecz w ostrzu, ale obosieczny.

Czasem w stół mi się walnąć z impetem przydarza,

Kiedy duch mój się zrywa do boju waleczny.


Niechże pana nie zwiodą postury pozory,

Delikatność kobiety niefiligranowej.

Kiedy trzeba spieprzają przede mną upiory.

Boks uprawiam na co dzień nie! wagi piórkowej,


Bo nie lubię głupoty oraz zakłamania,

Prostytucji biznesu brzydzę się okropnie.

Uważa pan, iż żaden gracz kart nie odsłania

I do póki nie wygra, dopóty nie spocznie?


Ależ mnie pan rozbawił! - przyznam, że wybornie.

Życie bowiem traktuję poważniej niż poker.

Wolę je celebrować nawet i samotnie,

Byleby się nie dosiadł z Batmana pan Joker.


To co, że przestarzałym hołduję wartościom?

Pielęgnacja tradycji nie jest złym nawykiem,

A - zapewniam, że dla mnie - szczerą przyjemnością,

Bo ja jestem z krwi, kości - wyznam - romantykiem


I się tego nie wstydzę - przeciwnie, mój panie.

Człowiek nie jest pawianem, lecz wyższą istotą.

Co szczęśliwą nie będzie, kiedy jeść dostanie,

Celebrować zaś zacznie z ogromną ochotą


To, co nie ciału bliższe jakoby koszula,

A co ducha uskrzydla, nad przyziemność wznosi.

Mina pana, niestety, debilnie ponura

Z niepojęciem tematu strasznie się obnosi.


Jakby panu wyłuskać, co niezrozumiałe

Dla takiego, jak pan jest, prostego stworzenia?...

To, co powiem - być może - wyda się zuchwałe:

Nie dostrzegam wszak szansy nas porozumienia.


Pan o zyskach, odsetkach, procentach wciąż prawi,

Kalkuluje i mnoży w cyfrach możliwości.

Mam wrażenie, że pan się całkiem dobrze bawi,

Ale mnie na wywody pana szarpią mdłości.


Pan się sprzeda za garstkę nędznego bilonu

I na myśl o gotówce zaciera pan ręce,

Grosza nie podaruje pan nigdy nikomu,

Bo by pękło z rozpaczy pana twarde serce.


Cóż powiedzieć wypada w tej chwili, mój panie,

By się z panem pożegnać, choć z namiastką klasy?

Skoro ludzi ocenia pan przez ich ubranie,

Argumentem szastając, że są takie czasy,


To - z naciskiem zaznaczam - nam jest nie po drodze.

Tacy jak pan mnie nudzą i męczą niezmiernie.

Nie jest mi przykro - przyznam. Z radością odchodzę.

Widzę, że poświeciłam panu czas daremnie.


Niech się pan nie wysila, mnie nie odprowadza.

Samodzielność, mój panie, doceniam szalenie.

Pan jedynie prostactwem mi swoim zawadza.

Żegnam pana!, i zdania własnego nie zmienię,


Bo nie jestem na sprzedaż, o czym już wspomniałam,

Czego pan nie rozumie, siebie wychwalając.

Nie jest mi nawet miło, że pana poznałam,

I nie zmieni pan tego, nisko się kłaniając.


Taka jestem! - nic panu na to nie poradzę.

Nie zamierzam się zmieniać, by pana ucieszyć.

Jedną rzecz panu szczerze i bezwstydnie zdradzę:

Pan powinien, jak człowiek, znacznie wyżej mierzyć.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 12 września 2023

LENIWIE - SZCZĘŚLIWIE

Przede mną kawa niedopita w kubku,

Książka na blacie z zakładką w połowie,

Myśl, którą sączę ciurkiem powolutku

Nim ta się w końcu w swej kwestii wypowie...


A wokół jazgot zbudzonego miasta,

Hałas silników pod oknem warczących,

W które złośliwie jak korzeń się wrasta

Chór krukowatych żałobnie kraczących.


O szyby stuka gałąź jak wędrowiec,

Co postanowił u mnie się zatrzymać.

W szeleście liści... słyszę jego spowiedź,

Od której wiatr się nie umiał powstrzymać...


Widzę jak słońce w korony drzew wsiąka.

Sita konarów przesiewają złoto.

Rdzawą zielenią uwagę przyciąga

Zapowiedź pory, która będzie słotą.


Wstać mi się nie chcę, więc siedzę w fotelu

Przed progiem ściany o szklanym przezroczu

I w obowiązkach codziennych, i wielu

Od ów witraża nie odrywam oczu.


Zegar do życia mnie nie przywołuje.

Wisi nade mną, lecz jakby zlękniony.

Ja zaś w framudze obraz celebruję

Nim czasem w drodze zostanie zmieniony...


Dym papierosa wplata się we włosy

I aksamitną wstążką je zaplata,

A za mną spokój niemy w kapciach kroczy

I za plecami ręce palcem splata


Posturą dziadka lekko pochylony

Jakby refleksji brzemię z trudem dźwigał.

Być może jest czymś, nieborak, zmartwiony,

Bo dziś się snuje, wczoraj zwinnie śmigał,


Lecz nie dbam o to - każdy nieraz miewa

Dni z nieco gorszym lub lepszym nastrojem.

Moja świadomość specjalnie go zbywa,

Bo się boryka z podobnym humorem.


Nie mam ochoty na słowną wymianę.

Milczenie ciszy bardzo mi pasuje.

Może za kilka minut wreszcie wstanę?

Chociaż się teraz komfortowo czuję,


Nie jestem bowiem niczym przymuszona,

Ażeby przerwać nagle swe lenistwo.

Siedzę błogością od wewnątrz pieszczona,

Za co poświęcić w stanie jestem wszystko.


Niech się zrywają jak ptaki do lotu

Ludzie budzikiem z łóżek odklejeni,

Gnają na oślep świstem samolotu

Punktualności stratą zastraszeni.


Ja dziś nie idę... nie zamierzam wstawać

I w fotel wrosnę wpatrzona w świat w pędzie.

Nie będę nawet się też zastanawiać,

Co za godzinę albo cztery będzie.


Niech nurt opływa me ciało leniwe,

W którym dziś dusza wolnością się raczy.

Dziś wyjątkowo czuję się szczęśliwie,

Cokolwiek szczęście w tym momencie znaczy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 11 września 2023

POLSKO!

Polsko! - Matko, co leżysz z obnażoną piersią

Oraz z łonem odkrytym bezwstydnie na sprzedaż,

Utrapienie masz straszne z dzieci własnych częścią,

Z której podłą naturą rady sobie nie dasz,



Bowiem ta dla pieniędzy Ciebie licytuje,

By się tym przypodobać, co Cię za nic mają;

Ani Ciebie, ni braci czy sióstr nie szanuje -

Takie dzieci swej Matce tylko urągają,



Więc pożytku żadnego albo pocieszenia

Nie uraczysz, choćbyś się całkiem poświęciła.

Taka dziatwa wyzuta jest bowiem z sumienia,

Czegoś w latach historii, Polsko, doświadczyła.



Targowiczan żeś własną piersią wykarmiła,

Którzy dziś, jak i dawniej, w aukcji wystawili

Ciebie, Matko, jakobyś zwykłą rzeczą była...

Byleby się na Tobie, Polsko, wzbogacili.



Patrzeć żal, kiedy naród ze sobą skłócony

Bezzębnymi dziąsłami w kark się wściekle wgryza

Rodakowi, co stanął zgoła z innej strony -

Z politycznych pobudek łeb mu się odgryza.



Żeby się krew fontanną plugastw rozlewała,

To wystarczy imieniem partii się posłużyć.

Będzie dziatwa się Twoja w osoczu ślizgała.

Poglądami wystarczy ją lekko podburzyć,



Aby Polak przeciwko Polakowi stanął

Jak koguty gotowe się w ringu zadziobać.

Propagandą Twej dziatwie jak kawasem polano,

Oczy, aby z kradzieżą się przed nią nie chować.



Patrzeć żal, gdy elita, co zamiast kultury,

Chamstwo swym zachowaniem, prostactwo promuje,

Wartościowych zaś ludzi traktuje jak szczury,

Których się od kolebki publicznie linczuje



I się takich ucisza bezdusznym szyderstwem,

By - choć mądrzy - za głupców w gronie uchodzili.

By honorem, szczerością, wiernością i męstwem

Nie wzbudzali podziwu, a tylko razili.



Uczą dzieci Twe, Polsko, że są wyjątkowe,

A tymczasem się niszczy w nich zdolność myślenia,

Programuje hasłami haniebnymi głowę

I w mobilny się system ich serca zamienia.



Stąd Twa dziatwa nie umie się w różnicach znaleźć,

Na odmienność agresją często reagując,

I zaczyna się gubić, w przerażeniu szaleć,

Sobie w twarz obelgami niczym jadem plując.



Stąd się puszy i pychą oraz przekonaniem,

Że jednostką nad wszystkie wybitnie się wzbija,

Trawi Cię od środka mściwym zatruwaniem

Zazdrość, co swą zawiścią wrogom tylko sprzyja,



Kiedy Twoje pociechy w zaciekłej szermierce

Z sobą walczą, Twą godność i imię szargając,

A wzajemnym zwalczaniem plamią chciwe ręce

Zdradą Ciebie, o własne interesy dbając.



Orzeł w złotej koronie, skrzydła rozkładając,

Zdaje się krzyżowany być na tle czerwieni.

Dziób rozwarłszy i szpany jakby zaciskając

Zda się mieć wciąż nadzieję, że się dziatwa zmieni



Jako Ty, Matko - Polsko, nieziemsko cierpliwa,

Choć zszargana, zbrukana, to wciąż kochająca,

Która dziecię, co z ramion Twoich się wyrywa,

Swą opieką otulasz troskliwie do końca.



Niechże się więc przebudzi potomstwo z letargu

Egoizmu, przyziemnie kruchych przyjemności!

Niech się wreszcie wycofa jako kupiec z targu

Handlujący resztkami, Matko, Twej godności!



Niech nauczy się dziatwa Twa siebie szanować,

Dbać o siebie w rozmiarach całego narodu!

Wbrew różnicy poglądów zacznie się hołdować,

Aby żywcem Cię, Matko, nie składać do grobu!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl