środa, 9 lutego 2022

SZALEŃSTWO

Tak wiele nas omija, bo trudno nam pojąć,

Że dzień za dniem rozkrusza w palcach nasze ciało.

Żyjemy, lecz niedbale, ciągle w miejscu stojąc,

A przecież czasu mamy w kredycie za mało.

 

Budzimy się zmęczeni, zniechęceni sobą.

Szukamy w lustrze kogoś, kto by nas zachwycił.

Brzydzimy się najczęściej tą w sobie osobą.

Dźwigamy przekonanie, że nas los odrzucił.

 

Plakaty ignorują przywilej starości.

Reklamy wciąż promują nienaganną młodość.

Trudno jest zatem przyjąć ból łamanych kości,

Więc rośnie w nas do siebie niebezpieczna wrogość.

 

Szeregi manekinów wciąż chwalą urodę

Botoksem pompowaną, naciąganą nićmi.

Ekranem dyrygują panie sztucznie młode,

Panowie, których gracja wdzięk kobiecy przyćmi.

 

Z głośników nas tresują, że trzeba nam sprostać

Wymogom ustalanym przez kury na grzędzie.

Ambicja podsycana strachem będzie rosła,

Bo… Co, kiedy przegramy, z nami jutro będzie?!...

 

Strach chłoszcze grzbiet obawą przed nas wykluczeniem,

Zatem się wyrzekamy siebie bez wahania.

Gonimy, lecz za cudzym, społecznym marzeniem,

Dlatego nas nieszczęście depresją dogania.

 

A gdyby tak odrzucić masek przyklejanie,

W odbiciu własnej twarzy zobaczyć człowieka,

Przyjąć za oczywiste ciała przemijanie

I czekać spontanicznie na to, co nas czeka,

 

I wyrwać się z szablonów betonowej formy,

W której jak w trumnie każą nam niemo umierać,

Odrzucić schemat życia, co na co dzień płonny

Narzuca nam w co dzisiaj i jak się przebierać?

 

A gdyby tak zdjąć z ciała sznur medialnej bzdury,

Uwolnić skrępowaną wymogami duszę,

Nadzieją pomalować świat buro ponury,

Uwierzyć, że coś mogę i że nic nie muszę,

 

I żyć według własnego poglądu na bycie

Z szacunkiem do każdego, którego spotkamy,

I czuć się, wbrew przesądom, niemal znakomicie,

I brać, co na loterii losu otrzymamy?

 

To twój czas, twoje ciało i twoje uczucia.

Nikt nie ma prawa okraść cię z takich zaszczytów.

Nie daj się doprowadzić do duszy zepsucia.

Kalendarz jest dla ciebie jak kartki zeszytu,

 

Od ciebie więc zależy, co w nim się pojawi,

Co po sobie zostawisz oraz kim się staniesz.

Niech się nikt twoim szczęściem nie ośmieli bawić.

Siłą woli zwyciężysz – niejednego złamiesz.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



GOŁĄBKU...

mojemu Synkowi

Cóż się szamoczesz Gołąbku zlękniony,

Którego życie zdaje się przytłaczać?

Ledwo lotkami żeś jest upierzony,

A już w obłokach chciałbyś, Synku, latać.

 

Od dłoni matki odpychasz się skrzydłem.

Serce Ci bije jakby przerażone,

A przecież matka nie jestże Ci sidłem –

W niej tylko bije uczucie zlęknione,

 

Które się troszczy o Ciebie z obawą,

Że w ciernie wpadniesz i że się zatracisz.

Ona się martwi każdą błahą sprawą,

Bo Ty dla matki więcej niźli znaczysz.

 

Trudno tę miłość nazwać czy opisać.

Więź ta silniejsza od rozumu bywa.

Nad matką wisi pokorniutka cisza,

Gdy jej dla Ciebie z każdym dniem ubywa.

 

Gdzież się wyrywasz Gołąbku młodziutki,

Który się musi nauczyć latania?

Żywot człowieka jest na ziemi krótki,

Szkoda więc czasu jest do zmarnowania.

 

Młodość Cię gani i ciągle ponagla,

Więc żyjesz szybko, na oślep gdzieś gnając,

A prawda taka jest bezwstydnie naga,

Że młodzi gasną, nie zauważając,

 

Iż się u progu jutra obudzili

Starsi od siebie niż dnia poprzedniego,

Iż młodość swoją w biegu roztrwonili,

Więc młodość bywa jak coś ulotnego.

 

Ja Cię na pewno nie będę hamować,

Bo mam świadomość, żeś jest wolnym ptakiem,

Lecz dobrym słowem zamierzam stróżować,

Byś się nauczył w locie wzmacniać wiatrem.

 

Nie miej mi za złe żaru troskliwości,

Która, być może, zda się zniewoleniem.

Ktoś, kto ma w sobie choć płomień miłości,

Już nie potrafi żyć zobojętnieniem,

 

Dlatego noce bezsenne go trawią,

Zmartwienia dręczą oraz niepokoją…

Dzieci beztrosko na co dzień się bawią,

A matki w oknach zatrwożone stoją,

 

Bo każda matka poświęcić gotowa

Siebie, by własną pociechę ocalić

Od niepowodzeń, upadków i słowa,

Co w duszy pustkę potrafi wypalić.

 

Dla matki nie ma nic niemożliwego,

Choć niezaradną może się wydaje.

Nawet generał nie ma zwycięskiego

Planu, co który strategią się staje

 

Dopracowaną bezbłędnie, mistrzowsko

I nie znoszącą przegranych w natarciu.

Wbrew wszelkim zdaniom, jak również pogłoskom,

Wszystko, prócz matki, bywa na wymarciu,

 

Bo nikt jak matka siebie nie oddaje

I nikt jak matka nie dba o człowieka.

Ona już czuwa zanim świt nastaje

I nim się zbudzi na poranek czeka.

 

Nie trwóż się zatem Gołąbku zlękniony,

Że w moich dłoniach będziesz wiecznie siedział.

Wyleć w przestworza, lecz uświadomiony,

Byś jak postąpić w każdej chwili wiedział.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



SPACER WE DWOJE

Tak często siebie słowami ranimy,

Tak często w słowach się nienawidzimy,

Tak często w siebie plujemy trucizną,’

Czyniąc na duszy bliznę ciętą blizną.

 

Tak rzadko wtedy czujemy, myślimy

I w złości, gniewie swą godność tracimy,

Gubiąc po drodze resztki człowieczeństwa,

Wpadając w obłęd strasznego szaleństwa,

 

Co deformuje twarz miną wrogości,

Zatruwa serce oparem podłości,

Wykrzywia ręce jak konary drzewa,

Które się próchnem dokoła rozsiewa.

 

Czas nam ucieka, przez palce przepływa,

A z nas gadzina wypełza kąśliwa.

Zatem nie dbamy o wartość godziny,

Bo ślepo siebie depczemy, ranimy…

 

A gdyby tylko zastygnąć w bezruchu

I zamknąć usta, wytężyć zmysł słuchu

 Na kilkanaście sekund zawieszenia,

By poczuć w sobie nurt uczuć, myślenia,

 

Dostrzeglibyśmy w życiu znacznie więcej

I krew miłości płynęłaby prędzej

W obiegu ciała, co ścinane bywa

Przez wściekłość, która nas unieszczęśliwia.

 

Warto się karmić czujną świadomością,

Żeśmy są tylko nędzą i kruchością,

Że nic nam nie jest przecież obiecane

I może zostać brutalnie zabrane,

 

Że mamy siebie, lecz złudnie, ulotnie

I że rozstanie zaboli okropnie,

Gdy ktoś odejdzie przez śmierć przygarnięty,

A czas żałoby wyda się przeklęty.

 

Warto odnaleźć się w oczach bliźniego

I w sobie szukać czegoś ułomnego,

Byśmy empatii swej nie utracili

A pełnią życia z dnia na co dzień żyli,

 

Więc… może spacer we dwoje w milczeniu,

W myśli i w słowach lekkim roztargnieniu?

Być może wtedy, gdy się splotą ręce,

Miłością zacznie płonąć ludzkie serce.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ZACZYN PRZYJEMNOŚCI

Po jakimś czasie, gdy wyszłam na spacer,

Ptaki się chórem  w ciemności rozsiały.

Chyba cokolwiek dla natury znaczę,

Że kos i szczygieł, zięba mnie witały.

 

Chyba się wzruszył świat naszym spotkaniem

Po długiej pauzie mej nieobecności,

Bo tak mnie pieścił treli rozśpiewaniem,

Iż szłam jakoby schodząc z wysokości.

 

Wiatr delikatnie gałązkami machał

I twarz mą dłońmi wygładzał troskliwie,

Choć na początku podejść że się wahał

I mnie zaczepiał, lecz bardzo wstydliwie.

 

Później zaś niczym zachłanny kochanek

Całował usta, oczy, włosy, czoło,

Na skronie kładł mi swych podmuchów wianek

I podskokami szedł za mną wesoło.

 

Latarnie światła rzucały kobierce,

Abym stąpała po złocistej łunie,

I nawet cisza chwyciła me ręce,

Szumiąc, szeleszcząc w drzew i krzewów tłumie.

 

Wokół fanfary radośnie zabrzmiały

Echa, co jeszcze się nie przebudziło.

Wystarczy powód błahy oraz mały,

Aby człowieka coś uszczęśliwiło -

 

Dosłownie drobny zaczyn przyjemności,

By stać się częścią wszelkiego stworzenia,

By znaleźć w sobie pokład życzliwości

I by docenić okruchy istnienia.

 

Tak człowiekowi niewiele potrzeba,

Aby porzucić zgorzkniałą mentalność

I poczuć przedsmak w doczesności Nieba,

Aby nie popaść ze skrajności w skrajność.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 8 lutego 2022

CODZIENNIE

Codziennie, Boże, czynisz obietnicę

Każdym porankiem, że dziś będzie lepiej.

Dziecko swą matkę trzyma za spódnicę

I krok w krok za nią idzie bez udręczeń,

 

Lecz… Któż Twoimi śladami podąża

Z równą ufnością i z równym oddaniem?...

Człowiek sam siebie w niemocy pogrąża,

Później narzeka zanim słońce wstanie

 

I tylko w cieniu swego utrapienia

Błagalnym wzrokiem spoziera w Twe oczy,

Lecz w towarzystwie chwili odprężenia

Bez Ciebie, Panie, na własny koszt kroczy

 

I zapomina, żeś jest jemu Ojcem,

Że tylko w Tobie ma uszczęśliwienie,

Boś Ty jest przecież Początkiem i Końcem,

A człek jedynie bezradnym stworzeniem.

 

Codziennie, Boże, pokładasz nadzieję

W ludzi, że wreszcie się opamiętają,

A tłum się z Ciebie bałwochwalczo śmieje…

Dzieci Cię z życia swego usuwają,

 

A Ty pomimo tego poniżenia

Czekasz cierpliwie na gest – zaproszenie.

Tymczasem świat się na najgorsze zmienia

I gardzi Twoim, Panie, uzdrowieniem,

 

Ufając w swoje siły, możliwości

Jakoby bogiem człowiek był dla siebie…

Niezdolny bywa lud do wrażliwości,

Widząc Cię Panie na Zbawienia Drzewie,

 

Dlatego pustką rażą głuche nawy,

Ołtarz bezludną Golgotą się staje,

A na jej szczycie Ty czekasz łaskawy,

Bo się Twa Miłość nigdy nie poddaje.

 

Codziennie, Boże, rozpinasz ramiona,

Aby przytulić obciążone dusze,

Ale samotność Tobie przeznaczona

Zadaje Ciału Twojemu katusze

 

I obojętność ostrzem w dłonie wbija,

I Twoje stopy na wylot przeszywa,

Pychą Twą głowę jak cierniem spowija

Aż Krew Cię, Panie, purpurą okrywa.

 

Jak długo jeszcze znosić będziesz Boże

Tę ludzką podłość oraz odrzucenie?

Czy moje serce coś przedsięwziąć może,

Aby się stało zadośćuczynienie?

 

Codziennie, Boże, patrzę w Twoją stronę

I się nie mogę nadziwić Miłości,

Która ogarnia tłumy rozpalone

Ogniem zaciekłej ku Tobie mściwości

 

Jakbyś zawinił wszelakim tragediom,

Które efektem ludzkich są decyzji,

Bo przecież człowiek tworzy z ziemi piekło

W myśl osobistych i ułomnych wizji.

 

Im więcej brudu wypływa z człowieka,

Im mocniej skaża smród powietrze grzechem,

Tym większy podziw, że Ty ciągle czekasz,

Choć potępienie pożera z pośpiechem

 

Tych, co się Tobie, Panie, sprzeciwili

I co się Ciebie mimo chrztu wyrzekli.

Słyszę, mój Boże, jak Twe Serce kwili,

Gdy na Cię plują ludzie ślepo wściekli.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl