wtorek, 26 maja 2020

W OBRONIE ŻYCIA


z koroną-wirusem
Dziś z medialnych wiadomości
Prądem strach policzył kości,
Bowiem COVID-dziewiętnaście
Wypowiedział wojnę właśnie.
Ministrowie i posłowie,
Prezydenci, doktorowie
Oraz inne znane szychy
Z sztabu generalskiej michy
Obliczyli w ludziach straty,
Cedząc wieści te na raty,
Choć koronawirus jeszcze
Siedział sobie w chińskim mieście.
W oczach cyfry się mnożyły.
Nie ma rady, nie ma siły.
Grozą zioną kalkulacje.
Bilans niesie informacje,
Że w obronie bowiem życia
Lekarz każdy wyjść z ukrycia
Musi wbrew emeryturze,
Stać na warcie jak w mundurze!
Na te wieści pani Ewa
Bezpieczeństwa się spodziewa
I pomocy oraz wsparcia
W dobie z COVID tego starcia,
Lecz po chwili w części drugiej,
W wypowiedzi strasznie długiej
Wnet się nagle dowiedziała,
Iż się wręcz nie załapała
Na to, by zostać pacjentem,
Choć to ponoć prawo święte,
Aby ludziom chorym służyć,
Życie w zdrowiu im przedłużyć,
A dziś nastał czarny miesiąc
Dla tych, którzy już sześćdziesiąt
Przekroczyli w tymże roku…
Medycyna zwalnia kroku.
Pani Ewa tym przejęta
Łzami topi swe oczęta,
Bo się właśnie dowiedziała,
Że czas swój przeholowała,
Że już będzie trzeba może
Zapaść snem w wieczyste łoże.
Z okularów na bok zerka,
Aż jej serce z żalu pęka,
Kiedy patrzy na małżonka.
„Toż to chyba jakaś mrzonka?” –
Wciąż zadaje to pytanie.
W odpowiedzi jednak na nie
Media ślą powiadomienie:
„Wprowadzono ustalenie,
Że jedynie dla aborcji,
Która zewsząd wszystkich korci,
Można dzwonić po medyka,
Gdyż aborcja nie zamyka
Drzwi mieszkania czy szpitala.
Każdy lekarz się postara,
By zatrzymać pęd zegara
Dziecka, które w łonie matki,
Nie zobaczy czym są kwiatki.”
Pani Ewa z ulgą wzdycha.
Drżąca sięga po kielicha,
Aby nerwy uspokoić,
Wodą ognia żal ukoić.
Wyrok śmierci usłyszała,
Gdyż się bardzo zestarzała,
Więc i ona i małżonek
Cenią sobie każdy dzionek.
Z każdym dzionkiem strach doń puka.
Śmierć za progiem przez drzwi słucha,
Czy są w domu zdrowi, chorzy,
Czy się czują może gorzej?,..
Do spotkania już gotowa
Za pazuchą COVID chowa.
I w tym właśnie złym momencie
Odgłos zjawił się w zamęcie,
Obwieszczając niepokoje.
„Ja tu jestem! Przy drzwiach stoję!” –
Śmierć oznajmia głosem chrypy –
„Moment na zgon wyśmienity,
Więc otwórzcie drzwi od klucza.” –
Śmierć i żąda, i poucza,
Ale pani Ewa właśnie
Mimo COVID-dziweiętnaście
Alarmowy wykręciła,
Gdy przy mężu chorym była,
A w słuchawce, jak nie trzaśnie!:
„Ile lat ma?” – „Osiemnaście” –
Oznajmiła pani Ewa,
Co pomocy się spodziewa.
„Jaki powód pani zgłasza?”
Panią Ewę nie przestrasza
To pytanie niedorzeczne,
Więc podaje dane sprzeczne,
Że to niby jest ciężarną
I na matkę damą marną,
Że usunąć chce poczęcie,
Że mieć dzieci nie chce więcej…
I tak w żywe oczy łkając,
Pana Boga przepraszając
Za te kłamstwa niestworzone,
Koi serce przerażone,
Bo po drugiej stronie łączy
Zaraz sygnał się załączy
Ambulansu z pogotowia.
Już!, pod drzwiami kroki mrowia
Biegną, stopnie przeskakując
I do domu się włamując,
By aborcję przeprowadzić,
W planach dzieckiem nie zawadzić,
Udowodnić młodej damie,
Że jak chciała, tak się stanie,
Lecz!,… potworne to zdziwienie
Jako mara, objawienie,
Gdy w drzwiach Ewę zobaczyli,
Wiekiem jej się przerazili;
A, jak Ewa przeprosiła,
Że ich kłamstwem wymusiła,
By ratować życie męża,
Złość lekarza wręcz wypręża,
Naciągając mięśni strunę.
Oczy iskrzą mu piorunem.
„Ile lat ma wasz małżonek?
Dni są jego policzone!” –
Krzyczy medyk głosem gniewu –
„Niech się godzi z dniem pogrzebu.
Wyście swoje już przeżyli.
Młodych byście dopuścili
Do społecznych uprzejmości.
Wam niech spoczną stare kości.”
„Jak to?! – pyta pani Ewa,
Co się na te słowa gniewa –
Wyście winni nas ratować,
A nie grzebać, ignorować!”
Lekarz chwilę się zamyślił.
„Skoro żeśmy już tu przyszli,
To receptę wam zostawię
Dla wyjątku w tejże sprawie.”
Usiadł, skrobną na papierze –
Zdałoby się: w dobrej wierze –
Lek banalny i w tabletce.
Ewie pęka z żalu serce.
„Mąż jest przecież diabetykiem,
Jak i również astmatykiem.
Co recepta ta pomoże?! –
Lamentuje – mój Ty Boże.”
Lekarz klasnął w dłoń z uśmiechem:
„Nie jest dziś wszak ciężkim grzechem
Prosić tego, co jest w niebie,
Gdy się jest w ciężkiej potrzebie.
Może on wam dziś pomoże,
Ten wasz- szydzi – Panie Boże.”,
Po czym drzwi z hukiem zatrzasnął
I z pogardą gniewnie mlasnął,
A ze schodów zeskakując
I splątaniem nóg wirując,
Wyrżnął w beton niczym kłoda.
Z ręki tryska krwawa soda.
Wzywa, woła w głos pomocy,
Zaciskając z bólu oczy.
Pani Ewa biegiem leci,
Aby zbadać, co się święci?
Gdy lekarza zobaczyła,
To ironią się skrzywiła:
„Módl się teraz: mój Ty Boże!
Nie zaszkodzi, a pomoże.”
Odwróciła się na pięcie,
Ignorując to nieszczęście.
Tak wygląda konstelacja.
Gołą dupę ma dziś racja,
Która gada wciąż do rzeczy,
Lecz w działaniu sobie przeczy.
Niby życie nam ratują,
A na straty już spisują
Tych, co im się nie przydają.
W dół zbiorowy wszak wpychają
Starszych panów i staruszki
Jak nie ludzi, a wydmuszki.
Od aborcji w eutanazję
Ciągnie medyk kurtuazję.



poniedziałek, 25 maja 2020

A, W KOŚCIELE...


z koroną-wirusem
W pewnym mieście na plebani
Proboszcz sprytem młodej łani
Przed wirusem wciąż się chowa –
Srebrem skrzy się w kątach głowa –
I przez emaile, telefony
Jako sługa uniżony,
Aby wierni się modlili,
Do kościoła nie wchodzili,
Błaga, prosi, lamentując,
Sytuację rozdmuchując
Jakby właśnie w tym momencie
Czy w dzień zwykły, czy przy święcie
Wygłaszane pouczenia
Dziś nie miały już znaczenia.
Biedny proboszcz panikuje.
W pustych nawach spaceruje,
Przed ołtarzem klęczy w skrusze:
„Przyznać Ci się Boże muszę,
Że w przypływie tych wariacji
I zakazów, kombinacji
Potrzebuję dni urlopu,
Nie chcę bowiem mieć kłopotu, -
Prosi sługa przerażony
Ciałem lęku pokrzywiony –
Gdybyś zechciał, choć na trochę –
Rzuca słowem niczym grochem –
Zwolnić mnie dla bezpieczeństwa –
Dudni echo brakiem męstwa –
Na dni kilka lub miesięcy.
Proszę o to, o nic więcej.”
Pod kościołem parafianie,
Też niepewni, co się stanie,
Księdza przez klucz wypatrują,
Sakramentów potrzebują,
Ale proboszcz – twarda sztuka
Wciąż kryjówki dla się szuka,
Drżąc przed plamą swego cienia,
Jakby miewał przewidzenia.
Wiernych Boga głód zadręcza,
Żal, tęsknota miażdży serca.
Woła, żebrze lud pomocy,
Ale strach ma wielkie oczy,
Zatem księdza nokautuje:
Kapłan dobrze się maskuje,
Nie wychyla się z ukrycia,
Bo mu żal swojego życia;
Przysłuchuje się ze strachem
Tym lamentom, co nad dachem
Wznoszą się z prośbą litości
O gest zwykłej troskliwości,
O pasterskie prowadzenie
I od wilków osłonienie.
„Precz!, do domów…” – drży zlękniony
I obawą osłabiony,
Doczesności się trzymając
Niczym wypłoszony zając,
Lecz lud wiernych nadal prosi
I do Nieba modły wznosi
Za proboszcza, który milczy,
Gdy wszem burczy warkot wilczy.
Wtem z odsieczą ksiądz przybywa,
Co zmartwienia nie ukrywa,
Do proboszcza więc rozsądku
Wzdycha: „To jest nie w porządku,
Byś się chował przed wiernymi,
Którym przecież przewodzimy,
Których mamy strzec przed wrogiem,
Służąc ludziom z Panem Bogiem.”,
Ale proboszcz nie żartuje:
„To mnie już nie przekonuje.
Sanepidu obostrzenia
Mają coś do powiedzenia! –
Proboszcz głośno dedukuje,
Chwiejną wiarę demaskuje,
Nie wychodząc wciąż z ukrycia,
Bo w obronie swego życia –
Idź! Do domu wracaj bracie.
Ja mam strachu pełne gacie.”
„Zważ – powiada gość ze smutkiem –
Zagrożenia są malutkie
Pod osłoną Pana Boga.
Śmieszna zda się twoja trwoga.
Wyjdźże, proszę, z mysiej dziury.
Kapłan jak ty!, mało który
Przed wiernymi się ukrywa
I w potrzebie ludzi zbywa.
Wyjdź!, powiadam. Bój się Boga.
Niech cię niesie prężna noga.
Niech twe serce się nie boi.
Chrystus z Marią przy cię stoi.”
Mimo tego proboszcz w lęku
Ściska klucze pękiem w ręku.
„Nie otworzę drzwi kościoła!
To co, że mnie wiara woła?!
Przy spowiedzi mnie zarażą,
Przy Komunii też narażą.
Ja unikam zagrożenia,
Zatem idź już! Do widzenia.”
Przygnębiony gość wyjechał,
A lud wciąż cierpliwie czekał,
Lecz, niestety, proboszcz zginął…
Wirus w ciało jego wpłynął
Kropelkami przy zakupie,
Gdy chleb prosił w ludzi kupie.



OBOSTRZENIA

z koroną-wirusem
W pewnym państwie na Zachodzie,
Które słynie dzięki modzie,
Dzięki winom, serom, kuchni,
Wrze od wirusowej kłótni,
Co to dąży do obwieszczeń:
Czym zniewolić wolną przestrzeń,
By się COVID nie rozwinął
I jak koszmar nocy minął?
Wprowadzono więc nakazy
I zakazy bez urazy,
Obostrzenia i przymusy,
By ktokolwiek gdzie się ruszy
Miał maseczkę, rękawiczki,
Wszystko spięte na guziczki,
Aby drogą kropelkową
Nie połączyć się z chorobą.
Tak więc wszyscy zgodnym tłumem
Czy bezmyślnie, czy z rozumem
Omijają plac kościelny,
Bowiem wirus jest bezczelny
I spod krzyża lub sutanny
Atakuje pyłem manny,
W płuca wchodząc bez litości
Z przyzwolenia pobożności.
W walce z COVID-dziewiętnaście
Rząd we wszystkim miewa rację,
Więc cmentarze pozamykał,
Bo!, gdy zmarły będzie kichał,
Parskał, kaszlał, siorbał, wzdychał,
Tym wirusem nie zarażał,
Żywych na śmierć nie narażał.
Wiszą u bram więc łańcuchy,
By powstrzymać chore (?!) duchy.
W sklepach jednak, na ulicy
Swą odporność każdy ćwiczy,
Omijając cmentarz, Boga,
Gdyż przy kasie gaśnie trwoga,
Uzdrowienie następuje -
Każdy zdrów jest, kto choruje,
Każdy zdrowy jeszcze zdrowszy,
Choć o kilka stów uboższy.
Oto nowe są zwyczaje!
Kto wierzący, ten odstaje.
Pełno ludzi w restauracji
Na obiedzie lub kolacji.
Jeden z drugim w swym sąsiedztwie
Kicha, wzdycha chociaż nie chce.
Nikt nikogo nie zaraża.
Nikt nikomu nie zagraża.
Widać więcej złośliwości
Ma ten, co mu bielą kości,
I ten, który na ołtarzach
COVID Ciałem Swym rozmnaża.
Omijajmy więc kościoły,
Powód wszak jest niewesoły.
I nie chodźmy na cmentarze.
COVID z zmarłym idzie w parze.
W restauracji, albo w sklepie
Będzie nam bezpieczniej, lepiej.
Nawet jeśli kucharz kichnie,
Kelner na nasz talerz prychnie,
Nic!, nam Drodzy jest do tego,
Kiedy życzy nam: "Smacznego".




O PORANKU I WIECZOREM


Jeszcze z twoim pocałunkiem na policzku,
Na balkonie, w szlafroku, z poranną kawą,
W skrzynkach brzemiennych od kwitnących goździków
I z dniem, który zasnął z pohańbioną sławą

Zastygam w milczeniu, oczy zamykając,
W oparach poranka, co wilgocią pachnie,
O nic i nikogo w tej chwili nie dbając,
Gdyż ma dusza ciszy w tym momencie łaknie…

Liśćmi wiatr jak dzwonkiem w konarach porusza.
Sito drzew przesiewa słońce się budzące.
Trawa źdźbłami ziemię spulchnioną rozkrusza.
Mgłą czuć krople rosy na źdźbłach tych stygnące.

Zegar co minutę wzdycha za plecami,
Jakby mnie do czegoś ciągle ponaglając.
Kawał czasu dawno jest już gdzieś za nami.
Żyjemy, daremnie młodości szukając.

Łykiem kawy gaszę słowa niespokojne
I wyciszam usta, co płatkami róży
Chłoną promienie nektarem osłodzone,
Którymi nieboskłon się subtelnie prószy.

Każda myśl jak motyl spłoszony ulata,
Rozchylając skrzydła na szpileczkach światła.
I każda w swej treści mroczna lub pstrokata
Im dalej ode mnie, tym bardziej wyblakła.

Łokciem trącam świat, co się do mnie przytula.
Chcę być sama w kadrze porannego zdjęcia.
Rzeczywistość spada jak kopnięta kula
W przestrzeni szeroko rozpięte objęcia,

Więc jestem poza tym, co się wokół dzieje
Jak również przemija wbrew woli człowieka.
Ciało me odpływa, a dusza się śmieje,
Bo jeszcze niejedno mnie od teraz czeka,

Przyglądam się ludziom rozsypanym w biegu.
Odgłos aut i kroków w chaotycznym brzmieniu
Jak fala, co siłą uderza w próg brzegu,
Sprzeciwia się wrogo ciszy i skupieniu.

Prysła przyjemność u boku samotności
W aurze tego, co inne niż to, co wokół.
Wzrok mój krąży nad ziemią jak w bezsenności,
Niczym w polowaniu szybujący sokół.

Wyławiam szczegóły, nic niby wielkiego,
Lecz dla mnie bezcenne perły egzystencji.
Wieczorem zaparzę wszak z tego wszystkiego
Napar, uzyskując esencję refleksji

I z nocą usiądę znowu na balkonie,
By przekroczyć duszą wszelakie granice,
Po czym… wsunę dłonie pod znużone skronie
Z nadzieją, że jutro znów się czymś zachwycę.





CZARNO-BIAŁE


Nie wszystko jest czarne, albo białe.
Nie wszystko jest wyraźnie przejrzyste.
W dwóch kolorach czy byłoby wspaniałe
Nasze życie mętne, albo czyste?...

Nie wszystko jest światłem, albo cieniem.
Nie wszystko jest ciemnością lub jasnością.
Nie wszystko jawą, marą czy złudzeniem,
Ból – cierpieniem, radość – przyjemnością.

Nie zawsze są porażki przegraną,
Jak i nie każdy sukces jest zwycięstwem.
Twe szczęście lub moje – to nie to samo.
Niekiedy tchórzostwo bywa męstwem.

Nie zawsze słuszne staje się dobrem
I nie zawsze jednako łzy smakują.
Nie zawsze hojność bywa tym, co szczodre.
Bankructwa nie zawsze nas rujnują.

Nieidentyczną bywa samotność.
Nie sprzymierzeńcem potrafią być tłumy,
A pracowitość nie znaczy roztropność.
Mądrość to nie naukowe rozumy.

Sztuka być może i beztalenciem.
Kultura nie jest frekwencją w teatrze.
Nie wszystko trzeba traktować z przejęciem,
Sens bowiem można czytać inaczej.

Nie wszyscy tacy są jak się zdaje,
Nie każdy wszak idzie w parze z teorią.
Wielu od normy przyjętej odstaje,
Wciąż się zmagając ze swą historią.

A chociaż coś jest czarne lub białe,
To też nie zawsze w tym samym odcieniu,
Więc wszystko, co wokół, bywa zuchwałe,
Bo różnorodne w swoim istnieniu.