czwartek, 20 czerwca 2019

5-ta RANO


Otwieram drzwi na oścież balkonowych okien.
Wiatr żaglami firanek wpływa mi do domu.
Śpiewy ptaków się sączą życiodajnym sokiem,
Wchodząc w gości zuchwale, chociaż po kryjomu.

Siedzę z kawą w fotelu i zamykam oczy,
Rozpływając się zmysłem w każdej nucie śpiewu.
Cisza błoga wokół mnie bezszelestnie kroczy,
Głaszcząc trawy za oknem szumem swego trenu

I strącając z nich krople kryształowej rosy,
Która niczym klawisze drżących fortepianów,
Zda się dźwiękiem wplątywać w me zwichrzone włosy,
Budząc w duszy bezsennej partytury stanów,

Więc się zrywa pragnienie rozmarzenia we mnie
I na linii gałęzi z pięciokrotnym splotem
Zaznacza pamięcią nuty ptactwa bezczelnie,
Jakby je zagrać chciało w filharmonii potem.

Wtem się cienie rozmyły niczym przestraszone.
Ciemnozłotym się światłem rozciągnęła jasność…
Ptaki nagle zamilkły jakoby zalęknione,
Jakby słońce przejęło cały świat na własność.

Wtem na trawie się kruki w jutrzni rozmodliły,
Habitami piór czarnych błyszcząc tajemniczo…
Nagle!, z naw się zerwały i pod niebo wzbiły,
I… się echo zjawiło w skupieniu dziewiczo.

Kto nadchodzi, że nagle przestrzeń się stłumiła,
Pokurczyła w pokorze, w skromnej nieśmiałości,
Że w ramionach się własnych zamknęła, skuliła
Jak kochanka zraniona zdradą swej miłości?!

Kto się zbliża, że nagle światłość gdzieś zniknęła,
Smutną brwią się zmarszczyło nieboskłonu czoło?!
Skąd się nagle ta cisza w bezczelności wzięła,
Że się stało ponuro, choć było wesoło?!

Stoję w oknie i wzrokiem przesiewam obrazy,
Jakbym złota szukała nad brzegiem strumienia.
Jestem w duchu szczęśliwa, nie czuję urazy,
Chociaż wokół przedziwnie świat szybko się zmienia.

Dzień kolejny zaczynam ze słodyczą serca.
Kubek pusty odkładam i wersy spisuję
W przekonaniu, że wcale nie byłam w nich pierwsza,
Ale one, a ja się… w wersach odnajduję,

Rozpoznając w nich oczy, usta, szkice zmarszczek,
Przyglądając się sobie jakoby w zwierciadle.
Dusza moja przemawia szelestami kartek,
Odlatuje jak kruki – w każdym słowie.., nagle!



środa, 19 czerwca 2019

MŻAWKA


Rozpuść mnie deszczem Panie mój i Boże,
Roztrzaskaj całą na drobinki rosy.
Nikt, oprócz Ciebie, mi pomóc nie może,
Gdy nędzne ciało z trudem znosi ciosy.

Z błękitu oczu Twoich Dobry Panie
Łzy sączy smutek i troska Ojcowska.
Dusza się moja niech łzą jedną stanie
I niech zawiśnie na pajęczyn włoskach,

Niech dla przestrogi wiatr ją targa, spija,
Bo nędzną była, niewierną, niewdzięczną,
Zapominając, że ciało przemija,
Myślała często, że jest długowieczną.

Ileż to kropel z Twoich źrenic płynie?
Iluż to ludzi opłakujesz w ciszy?
Ileż to dusz Cię zdradzi i zaginie
W bólach, których to krzyków nikt nie słyszy?

Jakże Cię męczy ta Twoja bezradność
Wobec potęgi Ojcowskiej Miłości
I Twój szacunek i Twa delikatność
Wobec danego nam prawa wolności?

Patrzę w Twe oko błękitnego nieba
I widzę smutek sączący się dżdżyście
I w sercu rośnie ogromna potrzeba,
By stanąć w Tobie Panie uroczyście,

Więc nagim ciałem pod strumieniem smutku
Rozkładam ręce, twarz wznoszę w błękity.
Niech deszcz obmywa duszę aż do skutku,
By zmyć z niej brudy grzeszącej kobity,

Niech mnie oczyszcza, wybiela, szoruje,
Abym się stała nowo narodzona.
Niechaj mnie Twoim żalem uformuje,
Abym Miłością była namaszczona

I wobec innych czulsza i wrażliwsza,
Bardziej troskliwa niźli kiedykolwiek
A dzięki temu więcej niż szczęśliwsza,
Gdyż tylko w Tobie pięknym bywa człowiek.

Niech krople Serca Twego mnie obmyją
Z kurzu, z przyziemnych zadrapań, poranień,
Niech moje usta Twoją Mądrość piją
I niech się wola Twoja we mnie stanie.

Pod strumieniami Twych łez rodzicielskich
Pragnę uzdrowić i duszę, i ciało.
Pożytek ze mnie będziesz miał niewielki,
Choć moje serce więcej dać by chciało,

Lecz… czymże jestem jeśli nie marnością
I jedną z wielu łez przez Ciebie lanych?...
Wciąż nas ogarniasz Swą Panie Miłością,
Chociaż nie jesteś przez ludzi kochany.

Tym oczyszczeniem w deszczowym westchnieniu,
Chciałabym Tobie wszystko wynagrodzić.
Tulę do Ciebie duszę w rozmodleniu,
Bowiem nie umiem Życia Ci osłodzić

I jestem tylko nędznym ziarnkiem piachu,
Drzazgą w Twym Sercu z Krzyża, który niosłeś,
Mizernym zlepkiem kompleksów i strachu,
Który do rangi dziecięcia podniosłeś.

Potrafię tylko wyznać Ci mą miłość,
Ale okazać jej niezdolna jestem.
Gdyby w sen wieczny zapadała przyszłość,
Obmyj mnie proszę raz jeszcze Swym deszczem.



wtorek, 18 czerwca 2019

SŁOŃCE O WSCHODZIE


Na pniu brzozowym, co nagość swej bieli
Zasłania łuską ciemnego koloru,
Słońce promienie nieśmiało swe ścieli
Według znanego sobie tylko wzoru

I promieniami wplątuje się w liście,
Które wiatr pieści drżącym pocałunkiem,
A wśród gałęzi zaznacza srebrzyście
Nić pajęczyny ozdobionej piórkiem.

Na rzęsach trawy łzą rosy się szklącej
Sznurem bursztynu zdaje się rozpływać
I strużką złota z nieba się sączącej
Powoli zda się świat cały odkrywać,

A ptaki w falach przypływu jasności
Szczotkują pióra pod prysznicem światła,
Czerpiąc zachłannie radość z przyjemności
Jakby się bały, aby nie wygasła.

Kwiaty unoszą spojrzenia w błękity
Jakby spragnione miodowej słodyczy,
A wiatr jak ojciec miłością przeszyty
Płatki kielichów ich troskliwie liczy.

Wszystko się budzi i pręży do życia
Głaskane dłonią wschodzącego słońca.
Wychodzą cienie z nocnego ukrycia.
Złotem się ścieli promienność gorąca.

Zaparzam kawę i zastygam w oknie
Jakbym się chciała wtopić w świtu jasność.
Szyba od słońca świetlistego moknie,
Złota opiłki zbierając na własność.

Budzi się w sercu nadzieja wiosenna,
Natchnienie duszę kusi do latania,
Dzień mnie rozbudza, czeka noc bezsenna
Od słonecznego wschodem rozkochania.



poniedziałek, 17 czerwca 2019

BĄDŹ PRZY MNIE


Okiełznaj we mnie wiatr dzikich myśli,
Które galopem pędzą jak konie.
Wtul to, cokolwiek mroczne się przyśni,
W swoje zrośnięte palcami dłonie.

Zaczerpnij ze mnie oddech zlękniony,
Jakbyś się karmił czymś niepotrzebnym.
Niech się przebudzi duch mój natchniony
W rachunku sumień o niebo lepszym.

Ucisz huragan emocji wszelkich,
Co szarpią duszę hien uzębieniem.
Roztocz przede mną widoków pięknych
Świat uchwycony jednym spojrzeniem.

Ukołysz burzę podejrzliwości,
By nie dręczyła ciała w potrzebie.
Ostudź me zmysły deszczem miłości
Jakobym żyła tylko dla Ciebie

I pozwól skrzydłom rozpiąć się w ciszy,
Aby mnie wzniosły ponad przeciętność.
Trzepotu pióra nikt nie usłyszy,
Kiedy się wtopię w swą długowieczność.

Bądź przy mnie zawsze w każdej godzinie
I w każdym miejscu bezwarunkowo,
Nawet!, gdy ciało jak czas przeminie,
Że będziesz zawsze – daj, proszę, słowo.



NA CHWILĘ


Chciałabym się zapomnieć chociażby na chwilę,
Roztrzaskać niczym kropla o przydrożny kamień,
Rozprysnąć na miliony jak w tańcu motyle,
Zniknąć, wzdychając: „W rosę poranną mnie zamień…”

Nie chcę słyszeć ludzkiego dźwięku i odgłosu,
A jedynie szum wiatru i szelest listowia.
Deszczu palce czuć pragnę pośród moich włosów
I plusk wody, co sączy szeptem ciszy słowa.

Niech czas płynie, bo musi, lecz skromnym strumieniem,
Bez zbędnego wzdychania znużonych wskazówek,
Niech się wznosi nad ziemią błogim rozmodleniem
I zapachem wysłanych w przeszłości pocztówek.

Niech mnie echo opływa rozśpiewaniem ptaków,
A wiatr tuli w ramionach skrzydlatej świeżości.
Chcę się wtulić w róż dzikich delikatność płatków
I zapomnieć na chwilę o rzeczywistości.

Chcę odstawić gdzieś na bok krzyż, co łamie ramię,
Zdjąć obuwie i plecak pełen obowiązków,
Uspokoić mej duszy serca kołatanie
I powrócić do życia mojego początków.

Nie potrzeba mi ludzkiej dłoni w tym momencie,
Lecz samotni, co zmysły potrafi oswoić
I obudzić prostotą chwil prawdziwe szczęście,
Lęk, nerwowość milczeniem zbawiennie ukoić.

Chciałabym się oderwać na chwilę od ludzi,
Aby siebie odnaleźć tę szczerą realnie.
Mowa ciała potwornie mnie męczy i nudzi,
Gdy się do mnie tłum dziko wygłodzony garnie.

Chcę zostawić za sobą zgiełk, chaos i wrzawę,
Stukot kroków, wołanie żądań, oczekiwań,
Wirującą bezwstydnie beztroskę, zabawę
I bezmyślność wszelakich intencji, poczynań.

Pragnę chwili spokoju pod przystanią drzewa,
Wokół której lśni przestrzeń wręcz nieopisana –
To pragnienie wciąż we mnie narasta, dojrzewa,
Choćby chwila ta była pąkiem tulipana.



KONIEC ŚWIATA


A, gdyby ktoś kiedyś mi powiedział,
Że tuż przede mną jest koniec świata,
Że dziś zatęsknię za kromką chleba,
Zapomnę czym jest kawa, herbata…
                        Nie uwierzyłabym, nie słuchała
                        Wciąż uciekając w sprawy przyziemne
                        I tę wiadomość bym odrzucała
                        Jak coś nikomu już niepotrzebne.
Dziś jednak patrząc w lustra źrenice,
Dzisiaj żegnając tych, co odchodzą –
Widzę me ciało gwoźdźmi przybite
Do ziemi, z której uciec nie mogą
                        Stopy, co zdają się mnie przemieszczać,
                        Nieść niezależnie w miejsca wybrane,
                        A są w podłożu jakoby w kleszczach
                        Sznurem swych kroków i dróg związane,
Więc nie odfrunę, by się uwolnić,
Aby oderwać ciało od ziemi…
Nie mogę nawet czasu spowolnić,
Więc wbrew mej woli wszystko się zmieni…
                        Włosy się skruszą jak babie lato,
                        Oczy się zaszklą mglistym spojrzeniem
                        I chociaż w sercu będzie bogato,
                        W głowie pustkowie zabrzmi milczeniem…
Odpłynie wszystko w nieświadomości,
Światła pogasną niczym latarnie,
Śmierć z ust mych spije cień wrażliwości
I bez pytania wszystko zagarnie.
                        Stanę stopami tuż na krawędzi,
                        Patrząc na siebie jakby z wysoka…
                        Pode mną wszystko bezmyślnie pędzi,
                        Kończąc się szybko – wręcz!, w mgnieniu oka.



środa, 5 czerwca 2019

NA SPOTKANIE


Wciąż każdym krokiem na spotkanie z Tobą
Tnę wstążki ścieżek na drobne kawałki,
Przechodząc w czasie z podniesioną głową
Bez walizeczki, plecaka czy siatki,

Bez czekoladek, kwiatów, albo wina,
Ale z radością i miłością w sercu
Jak prosta, zwykła i szczera dziewczyna,
Co pajęczyną zda się na Twym ręku.

Nie mam za wiele by Cię czymś ucieszyć –
Tylko świadomość, że Ciebie zobaczę
I że się muszę dziś ze wszystkim spieszyć,
Więc ze wzruszenia cieszę się i płaczę.

Mogę wyruszyć w podróż nawet teraz.
Ma ekscytacja przypina mi skrzydła.
Czekałam na to spakowana nieraz,
Ale codzienność chwytała mnie w sidła.

Wewnętrzny spokój i ducha ugoda
Na zegar patrzą z oka przymrużeniem.
Swą dłoń mój anioł na pewno mi poda,
Aby próg minąć z bezpiecznym wytchnieniem.

Mam tylko jeden dylemat dręczący –
Kolana zbite, łokcie podrapane,
Oczy łzawiące, jak i nos siorbiący,
Usta słowami krwiście podrapane.

Nie mam sukienki, bucików błyszczących
Czy kapelusza ze lśniącą kokardą,
A pod obcasem grunt grzechu ciążący
I ciężar dłoni podawanej hardo.

Czy taką córkę w chodakach za dużych
Przyjmiesz mój Panie i wybaczysz wszystko?
Mnóstwo trudności doznałam w podróży,
Na boso biegnąc przez życia ściernisko

I chociaż chciałam być zupełnie inną,
Lepszą, ładniejszą i nie byle jaką ,
To jestem słabą, mizerną i winną,
Istotą zwykłą i po prostu… taką.

Chciałam się jakoś schludnie przygotować
Na to spotkanie z Tobą, dobry Panie,
Żeby nie musieć twarz w swych dłoniach chować,
A mimo wszystko wstrętne mam ubranie.

Nie godna jestem by spotkać się z Tobą
W brudnych rajstopach, w spódnicy podartej,
Lecz idę prężnie z podniesioną głową,
Bo nie odrzucisz Swej córki upartej,

Ojcowskim gestem wtulisz mnie w ramiona,
Pocałunkami poukładasz myśli.
To nic, że ciało powolutku kona,
Gdy duszy szczęście na jawie się wyśni.