czwartek, 19 lipca 2018

SZUM WIATRU


Kim jesteś? – zapytał mnie wiatr,
Gdy stałam na balkonie –
Czemu oczy wypatrujesz w świat?
Do kogo wyciągasz dłonie
Jak słońca spragniony kwiat?
Co myślisz, że skronie stroskane
I rzęsy zroszone wzruszeniem?
Co tobie zostało zabrane?
Czemu się zmagasz z milczeniem?
Spojrzałam wiatru w źrenice.
On włosy moje szczotkował.
Zdradź – mówi – swą tajemnicę,
A ja ją w sercu zachowam.
Westchnęłam drżeniem listowia,
Wpadając w stan zadumania,
A on w ramionach mnie chowa,
Pociesza w chwilach wahania.
O, gdybyś wiedział mój wietrze,
Jak nędzną jestem kruszyną…
Dziś czerpię w dzbany powietrze,
Co życia mego przyczyną,
Lecz jutro… ślad z ziemi mój zetrze,
Usunie mój zapach z pościeli,
Być może rozrzuci me wiersze
W głuchej, oziębłej przestrzeni…
Serce więc we mnie kołacze
Na myśl mój wietrze kochany,
Że jutro już nie zobaczę
Jak drzew rozpościerasz falbany,
Że jutro już nie usłyszę
Głosu twojego w akordzie,
A tylko… grobową ciszę
Przytulę do piersi w chłodzie.
Wiatr ujął mą twarz w obie dłonie,
Spojrzał w me oczy głęboko
I ucałował me skronie,
Poczym mnie uniósł wysoko
Ponad kopuły i góry,
I ponad grzbiety dachówek,
Rozjaśnił obraz ponury,
Ostrząc w konturach ołówek
I zrozumiałam w momencie,
Że ciało więdnie, zasypia,
Lecz dusza wiecznie żyć będzie,
Tańcząc z tym wiatrem walczyka.



wtorek, 17 lipca 2018

DLA CIEBIE


mojemu synowi
Nic nie mogę ci więcej dać oprócz serca,
Które nędznie kołacze pod ciężarem drogi,
W które ból się niemocą bezsilności wwierca,
Które płacze w ukryciu, gdy los ścina nogi.

Nic nie mogę ci więcej dać oprócz oczu,
Co się w ciebie wpatrują z podziwem, z radością,
Nie potrafią oderwać od twych źrenic wzroku
I niosą cię w mą duszę z wielką życzliwością.

Nic nie mogę ci więcej dać prócz moich ust
Skażonych milczeniem i wyznaniem banalnym,
Bo nie potrafiących znaleźć odpowiednich słów,
By przekazać ci miłość w stanie idealnym.

Nic nie mogę ci więcej dać oprócz dłoni
W pogniecionych rękawiczkach mojej starości,
Która szronem prószy włosy na mojej skroni
Krępuje moje ręce sznurem niezdarności.

Nic nie mogę ci więcej dać oprócz siebie
I choć żaden to prezent – przyczyna radości,
Mam wrażenie, że Pan Bóg stworzył mnie dla ciebie,
By pokazać mi przedsmak prawdziwej Miłości.



wtorek, 10 lipca 2018

PRZEZNACZENIE


Na Twoich dłoniach jak motyl na płatku
Kwiatu, który ufnie kielich przed nim chyli,
Będę z uwagą przyglądać się światu
W każdej bezszelestnie mijającej chwili

I choćby wokół wszystko się kruszyło,
Obumierało w bezdusznej znieczulicy,
Zatrzymam w sercu to, co obok było,
Przejdę jak żebrak po ścieżce, ulicy

I zbiorę każde bezcenne doznanie,
W oczach zatrzymam twarz każdego człowieka
I gdy mnie uśpi czasu kołysanie,
I kiedy mnie porwie lat płynących rzeka

Rozchylę skrzydła by wiatr mnie opłynął
I by mnie oderwał od Twych palców dłoni.
Wszyscy i wszystko gdzieś, kiedyś przeminą,
Lecz ja odfrunę ze słońcem na skroni,

Bo te drobiny stłuczonego lustra,
Co dla wielu ludzi nic przecież nie znaczą,
Są prawdą, w której przegląda się ma dusza –
To łzy, które nad kimś lub nad czymś wciąż płaczą.

Trzeba się w końcu pogodzić z odejściem,
Aby godnie kiedyś odfrunąć w nieznane;
Śmierć traktować jak naturalne przejście
W miejsce Słowem Prawdy ludziom obiecane.



środa, 27 czerwca 2018

ZAPYTAJ O JUTRO - cz.III


Stukanie do drzwi i… 

Dn. 15 listopada 2021 roku podpisałam umowę z wydawnictwem. Powieść zostanie zatem opublikowana.



sobota, 23 czerwca 2018

GŁOS NA PUSTYNI


Proszę o pomoc, lecz wokół jest pustka,
Czas ziarenkami sekund sypie w oczy,
W wydmach godzin zatarła się ma dróżka,
Samotność cierpiąca obok wiernie kroczy.

Wołam o pomoc, lecz echo zamarło…
Wycie żałobne przestrzeni się wznosi.
Wszystko zniknęło i z piachem się starło.
Nikt, oprócz mnie, nikogo o nic nie prosi.

Krzyczę o pomoc,  lecz głos mój zanika.
Błękit się zdaje życia martwą szybą.
Strach mnie przeszywa i na wskroś przenika…
Inaczej przecież, chociażby, wczoraj było.

Obok się snują karawany ludzi,
Ale zatarte drobinami piasku.
Czy ktoś mnie wreszcie z samotni obudzi?!...
Nie ma w ludzkich sercach wschodzącego blasku.



piątek, 22 czerwca 2018

ZAPYTAJ O JUTRO - cz.II


Otwieram oczy. Leżę w łóżku. Nawet nie pamiętam jak się znalazłam w tym miejscu. Kojarzę jedynie moment w wannie, który wyświetla się w mojej głowie przed oczami niczym zatrzymany kadr czarno-białego filmu. Rozglądam się dokoła...

Dn. 15 listopada 2021 roku podpisałam umowę z wydawnictwem. Powieść zostanie zatem opublikowana.




czwartek, 21 czerwca 2018

ZAPYTAJ O JUTRO - cz.I


Wolność… Czas, który został mi dany, a wraz z nim możliwości wykorzystania i zagospodarowania każdej minuty według odczuwanych potrzeb czy zamiarów, ale… nie umiem nim dysponować, po prostu nie potrafię. Siedzę w wynajętym pokoju z aneksem kuchennym i niemo patrzę w okno, jakby mnie nikt i nic nie obchodziło, jakby w ogóle świat wokół mnie nie istniał... 

Dn. 15 listopada 2021 roku podpisałam umowę z wydawnictwem. Powieść zostanie zatem opublikowana.