poniedziałek, 23 października 2023

PRZEDE WSZYSTKIM Z SOBĄ

Mgła się unosi, wystąpiła z brzegów,

Powodzią bieli zatopiła drzewa,

Jak cień kremowy obfitego śniegu

Puszy się, pierzy, pęczniejąc, dojrzewa,


Więc nic nie widać oprócz smug siwizny,

Z których gdzieniegdzie sterczy splot gałęzi

Jak dłoń topielca, co w miejscu mielizny

Osiadł, choć rzeki nurt w popłochu pędzi.


Będąc za szybą, nie korzystam z światła.

Wtapiam się w ciemność, którą mgła zagęszcza,

W którą się kłębem niczym dymu wkradła,

Przez co widoczność, kurczy się, zawęża.


Skradam się do niej przenikliwym wzrokiem

Jakbym brodziła w bagnistych mokradłach

Niepewnym, chwiejnym, lecz odważnym krokiem,

Mgłę dostrzegając wokół mnie w zwierciadłach,


Jakimi wiszą okna pogaszone

Bloków mieszkalnych w mojej okolicy.

Stąd się opary wydają wzmożone

A świat dla zmysłów nieziemsko dziewiczy.


Nie włączę światła, by zostać w ukryciu,

Gdzie nikt i nic mi wreszcie nie przeszkadza,

Kiedy rozprawiam w zadumie o życiu,

Co mnie ze śmiercią nieustannie zdradza.


Miękko, rozkosznie mgła w przestrzeni chlupie

Jakoby woda w przemoczonych butach,

W których to cisza obcasami tupie,

Po nocy idąc alkoholem struta.


Widząc sterczące konary jak palce,

Wynurzające się z perłowej mazi,

Mniemam, że sunie w przezroczystej halce

Trup szans straconych, co z grobu wyłazi


I uświadamia mi z martwych ów wstaniem,

Że wybór w grze jest tylko obstawieniem,

Weksla in blanco w strachu podpisaniem,

Efektem nędznym marzeń upojeniem,


O czym się często człowiek przekonuje,

Kiedy przez ramię wstecz na siebie patrzy.

Decyzje różne każdy podejmuje,

Których to efekt nierzadko jest straszny,


Bo zgoła inne mamy priorytety,

Gdy w nas dojrzałość karty w ręku trzyma.

Młodość naiwna zaś bywa niestety,

Na nóżkach z gliny jest wzorem olbrzyma,


Więc mniema, że móc, to chcieć przede wszystkim,

Przez co się gniewem unosi wzburzona,

Kiedy jej niemoc zagląda do miski

I bezsilnością krępuje ramiona,


Wtedy się szarpie, miota jak ptak w sieci,

Co go linami oplata, związuje.

Choć ma nadzieję, że w niebo poleci,

Ucząc się latać... nigdy nie szybuje.


W młodości widać tyle, co w mgły bielmie.

Człowiek się rzuca na głęboką wodę,

Którą przepłynąć stara się daremnie,

Gdyż los mu stawia niejedną przeszkodę,


Więc niemożliwym staje się wbrew chęciom,

By móc pokonać prąd odeń silniejszy

I choćby serce z wysiłku mu pękło,

Mimo młodości nie jestże mocniejszym.


Za późno wówczas dostrzega stracone

Szanse na bycie przede wszystkim sobą,

Wszystko jest w życiu potwornie spóźnione,

Przez co się nadal jest obcą osobą,


Która się w lustrze ciągle nam przygląda

Jakby z imieniem nas nie kojarzyła.

Świadomość w lęku odpowiedzi żąda,

By wiedzieć, kiedy i gdzie się zgubiła,


Więc człowiek szuka w myślach wyjaśnienia,

Weryfikując wspomnieniami przeszłość

Jakby w ciemności szukał swego cienia

I jakby fikcją była rzeczywistość...


Czas szybko mija, zaciera granice,

A ludzie błądzą jako we mgle dzieci,

Dlatego często zarzucam kotwicę

Zanim mi słońce znów w oczy zaświeci,


Aby rozeznać: Dokąd dopłynęłam

I z jaką szkodą muszę się pogodzić?;

Skąd się na szlaku owej drogi wzięłam? -

Oraz - Kim jestem, gdy będę odchodzić?


Nie świecę światła, by licha nie kusić.

Z zadumą pragnę być na osobności.

Jakaś metoda być przecież w tym musi,

By z samą sobą dojść do znajomości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 20 października 2023

SŁOWA JAK PESTKI

Kłamstwem się świat zachwyca na własne życzenie,

Pielęgnuje je w sobie, by w nim dojrzewało,

Więc zapuszcza ów kłamstwo zachłanne korzenie,

W oczy łżąc oszukanym, że nic się nie stało,


I krwiobiegiem oplótłszy już konfabulacji

Samodzielność myślenia, która obumiera,

Absurdami rażących wręcz manipulacji

W zatruwaną świadomość hucpą się przedziera


I choć wstrętnym plugastwem śmiało się obnosi,

Do szampana w kieliszkach jad wszystkim serwuje,

Toast zdrowia z uśmiechem bezczelności wznosi

I, że umrą, ołganych szczerze informuje,


To i tak żniwa zbiera głupców wystrychniętych,

Zapełniając macherstwem dorodnie spichlerze,

W których jabłek podgniłych buzują fermenty

Sprzedawane idiotom przy grubszej aferze,


Więc...wystarczy postawić kogoś uznanego,

Kto się czubkiem czupryny nad głowami wznosi,

Kogoś do kuglowania za zysk gotowego,

Kto, by być oszkapionym, jak o guz się prosi,


By metodą domina ku ludziom popchnięty

Znokautował szacherką tych, co za nim stoją,

Aby tłum omamionych szwindlem przesiąknięty

Tych werbował w szeregi, co się prawdy boją.


Tym sposobem dulszczyzna mnoży się, rozrasta

I fałszerstwem, i szwindlem zalewa ulice,

Puchnie w grupie metodą drożdżowego ciasta

Odsłaniając ciemnoty jak w trądzie oblicze,


Która wlewa się gnojem w różne środowiska,

Kołtunerię w szeregi elity wpychając.

Idiotyzmu więc toczą się głośne igrzyska,

Roje mas kretynizmem szczodrze zabawiając.


Patrzeć trudno w pokorze na to omamienie,

W którym ktoś kogoś w górę za sznurki pociąga,

Byle w siłę wzrastało tępe kojarzenie,

Co się w błysku rozumu gubi lub ociąga.


Spada na łeb, na szyję kultura i sztuka,

Dyplomacja oznaką jest impertynencji.

Ktoś, kto kogoś dla własnych korzyści oszuka,

Budzi podziw, nie wznieca oskarżeń, pretensji.


Ludzie lubią być kłamstwem pojeni, karmieni,

Byle ktoś po ramieniu, chwaląc ich, poklepał.

W machiawelizm naiwnie, skutecznie wkręceni

Będą służbą dla tego, kto najgłośniej szczekał.


Prawda dziś jest nie w modzie, straciła na cenie.

Notowania na giełdzie jej klęskę poniosły.

Nastąpiło umysłów światłych zaciemnienie

I obawy przed stratą mądrości przerosły.


Aż żal temu wszystkiemu z boku się przyglądać!

Nie mój świat oraz bajka, która wstręt mój budzi.

Od lichwiarzy nie mogę uczciwości żądać.

Szukam na własną rękę przyzwoitych ludzi


I, gdy takich spotykam, nadziei nie tracę,

Spiłam słodycz ambrozji, w wytrwałości trwając.

Słono za tę przyjemność na pewno zapłacę,

Prawdy w zamian za prestiż sobą nie sprzedając,


Której słowa jak pestki wreszcie zakiełkują,

Gdy je ze mnie śmierć palcem starannie wyskubie.

Dziś mi wzgardą bluźniercy w twarz, pod nogi plują -

Jutro z tarczą w tych słowach zatriumfuję w chlubie


Oraz każdy, kto prawdzie służy w cierpliwości,

Kto błyskotkom jak sroka nigdy nie ulega.

Życie w prawdzie wymaga nie lada męskości,

Bowiem prawda jak dziwka za nic się nie sprzeda.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 19 października 2023

ŚWIAT WŁASNY

Wracam do domu i zaparzam kawę,

I z samotnością zasiadam do stołu.

Siedzę milcząca i zachłannie marzę,

Aby się wyrwać z przyziemnych mozołów.


Zgiełk, obowiązki z góry narzucone

Przez system, który niczym mnie nie kusi.

Wszystko dokoła nędznie wymyślone

Krzyczy nakazem, co każdy z nas musi.


Ludzie omamić się dali bez reszty.

Depczą swą godność dla własnych korzyści.

Nic ich naprawdę tak szczerze nie cieszy.

W życiu na co dzień są niczym statyści


Wyzuci z uczuć przez napęd naukowy,

Cywilizacji wściekłe przyspieszenie.

Jedna im tylko myśl wchodzi do głowy,

Że czas to pieniądz, który niestrudzenie


Próbują dopaść w jak największej sumie,

Aby się z lęków wszelkich oswobodzić.

Nikt z tego tłumu jednak nie rozumie,

Że cel ten będzie wciąż ich ego głodzić,


Że nie prześcigną wciąż rosnących potrzeb.

Zaspokojenie jest tylko chwilowe.

Kiedy, na litość, fakt ten do nich dotrze?!

Żądza pieniądza - to, co niemiarowe


I przez co niszczy relacje z bliskimi,

I dzień okrada z wszelkich sposobności,

Aby się cieszyć rzeczami małymi,

By się przed sobą przyznać do miłości.


Kiedy nas w końcu wypluje aktywność,

Wytrąci z trybów wreszcie gospodarka,

Dopadnie w progu nas okrutna przykrość

Z kasą, co zda się już niewiele warta,



Więc... oglądając się przez stare ramię,

Ujrzymy pustkę pozbawioną wspomnień.

Prędkość, hamując, w zakręcie kark złamie

Wszystkim, co żyli szybko, nieprzytomnie


Bez zatrzymania oraz bez wytchnienia

Z hałasem w uszach i zegarów świstem,

Z presją i lękiem w biegu ponaglenia,

W którym już nie jest wszystko oczywiste.


Człek zaślepiony komfortem wygody

Dąży do tego, aby go osiągnąć,

Więc pędzi za nim póki silny, zdrowy,

Lecz kiedy rękę poń zdąży wyciągnąć,


Niepodważalnym się wnet okazuje,

Że to jedynie jest fatamorgana.

Człowiek przez życie całe nie próżnuje,

W wyniku czego szczęście to przegrana,


Bo wtem dociera do niego bezsprzecznie,

Iż najważniejszym jest czyste sumienie,

Codzienność prosta, płynąca bezpiecznie

I myśli wszelkich umiar, wyciszenie.


Życie jest pracą, lecz nad sobą samym.

Ważne, by poznać kim się jest naprawdę,

By być dla siebie bardzo dobrze znanym,

By wyjąć z serca swego każdą zadrę.


Należy zatem zarzucić starania,

By jak najwięcej spichlerzy postawić.

U progu siebie świadomość się kłania,

Która nas pragnie właśnie nam przedstawić.


Z tego powodu wciąż zaparzam kawę

I z samotnością do stołu zasiadam.

Refleksje mojej opinii ciekawe

Przyjmuję w gości, co sądzę, wykładam.


I szczera jestem nierzadko do bólu,

I wobec siebie nie mam krzty litości.,

W mej głowie bywa jak w dorodnym ulu,

W którym dojrzewa słodycz znajomości


Mnie jako żony, matki oraz córki -

Człowieka nadal nieodgadnionego,

Którego nie da się ciągnąć za sznurki,

Bo duszą w duszy wbrew ciału wolnego,


Dlatego cenię sobie głuchą ciszę,

Gdyż w niej bezdźwięczne tchnienie zamyślenia

Jako szum, szelest, plusk wyraźnie słyszę

Bez nadmiernego w wysiłkach skupienia.


To moja chluba i całe bogactwo -

Zdolność ze sobą bez słów rozmawiania

(I chociaż nieraz nie bywa mi łatwo)

Bez własnych błędów usprawiedliwiania.


W ten sposób własny sobie świat stworzyłam:

Miarowe bicie czasu bez zamętu,

Książki i wywar tego, co przeżyłam,

Pióro, kałamarz pełen atramentu,


Wygodne krzesło, dobre towarzystwo

Drzew z wplątanymi weń porami roku.

Choć mam to tylko - mam dosłownie wszystko,

Czego nie widzi ktoś stojący z boku.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 18 października 2023

JAKOBY MOTYL

Ludzie fizyczność cenią nade wszystko.

Ubogi człowiek pozbawiony duszy

Traktuje jako kult owe zjawisko,

Z powodu ciała wyniośle się puszy.


W świątyni tkanek uwięził rozsądek,

Śmiercią komórek zatruł swe myślenie.

Próbuje świata zakłócić porządek.

Miota się, szarpie w obłędzie szalenie.


Starość z salonów na bruk eksmituje,

Brzydząc się szorstką, płowiejącą skórą,

Co niczym papier atrament przyjmuje

Plami się brązu kleksami, purpurą,


Która pod bruzdą zmarszczek się rozchodzi

Jak zaczepiona gwoździem rękawiczka.

W dalekosiężne plany młodość zwodzi,

Więc ta się ledwo trzyma na guziczkach


Jak naciągnięty pergamin na zszywkach

Wyzuty z uczuć, z mimiki odarty,

Wtopiony w plastik na dętych policzkach

Niczym na słupach powietrza oparty


Z oczami w masce obawy pełnymi,

Że twarz popęka, cera się rozsypie,..

Ustami z nosem niemal zrośniętymi

Z trudem powietrze jak przez słomkę chlipie,


Ślinotok sącząc swych warg odrętwieniem,

Co pompowane w teście możliwości

Są już jedynie nędznym uwieńczeniem

Braku do siebie choć cienia miłości.


Pod makijażu warstwą tynkowaną

Ukrywa człowiek strachu opętanie.

Wbrew upiększaniu umiera tak samo

Jak ten, co sobą do końca zostanie.


Nie warto zatem skupiać się na ciele,

Co pod pancerzem estetyki gnije.

Czasu ma człowiek na co dzień niewiele

I mimo tego powierzchownie żyje


W panicznym lęku przed nieuniknionym

Kresem wszystkiego, czym jest, co doświadcza,

Przez lęk ów będąc sobą ośmieszonym,

Stając się tylko tym, co mu uwłacza...


Trudno więc życiem nazwać to zaszczucie,

Które o świcie zatrwożenie budzi,

Czyniąc w człowieku godności zepsucie,

Co go odrywa wyglądem od ludzi,


Tworząc zeń lalkę najgorszej jakości

Wypchanej strachem niczym watoliną

Oblepiającą kruszące się kości,

Będącą smutku owocną przyczyną.


Nie zazna bowiem szczęścia uwikłany

W uzależnienie od ciała nikt nigdy -

Każdy wszak będzie na rozpacz skazany,

Kto młodość zszywa gęstym ściegiem blizny


Przyczepiającej skórę rozciąganą

Do tkanek, które murszeją jak próchno.

Starość upartą bowiem bywa damą.

Choćby ją zatem zakrywało sukno


Z najszlachetniejszych nici haftowane,

Starością będzie i nią pozostanie.

Życie więc gaśnie durnie marnowane

Na przemijanie ciała zatrzymanie.


Byt to powolne przecież umieranie -

Proces, którego nie da się zatrzymać;

To wciąż gasnące serca kołatanie.

Nie można wiosny w każdym dniu zaczynać.


Błędem człowieka jest niewybaczalnym,

Że utożsamia siebie z własnym ciałem,

Czynem zaś zgubnym, a także bezkarnym

Błędne złudzenie, iż może na stałe


Zostać w fizycznym komórek zlepieniu

Jeżeli temu się cały poświęci.

Wszyscy ulegli takiemu myśleniu

Przez samych siebie męczą się przeklęci.


By zatem przerwać to przykre cierpienie,

Należy wreszcie sobie uświadomić:

Ciało to tylko duszy otulenie,

Z którego musi siebie oswobodzić


Jakoby motyl, co kokon zrzucając,

Skrzydła do lotu na wietrze rozpina

I, niczym wiosłem przestrzeń odpychając,

W górę ku pięknu skutecznie się wspina.


Człowiek - JA ciałem tylko osłonione -

Bezwstydny zapis myśli i emocji

W okładkach, które ochraniają stronę,

Co jest esencją jego tożsamości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl