Świat się wciąż kręci, lecz jak
karuzela,
Na
której błaznów wstrętnych nie brakuje -
A
ich głupota spode łba spoziera
I
nienawiścią mądrości w twarz pluje.
Wokół
śmiech słychać niczym katarynkę,
W
której powietrze, rechocząc, fałszuje.
Trudno
rozpoznać chłopca czy dziewczynkę,
Bo
karuzela zbyt szybko wiruje,
Aż
gwizdy wiatru z łańcuchów szarpaniem,
Co
krzesełkami przestrzenie biczują,
Zlewa
się hukiem, będąc kołataniem,
Dźwięki
którego wręcz wściekle szturmują
Bramy
piekielne zwarte ryglowaniem,
By
zło się z Ziemi nimi nie dostało
W
miejsce, gdzie echo jest zębów zgrzytaniem
I
dusze trawi ból jakoby ciało.
A
ktoś w tle krzyczy gardłem do krwi zdartym,
By
jeszcze prędzej się życie kręciło,
Więc
obracają kołem drwiące czarty
Z
jeszcze mocniejszą w brutalności siłą,
Co
od środka jakby pięści ciosem
Strąca
z siedziska wirujących ludzi.
Niejeden
bańki puszcza w płaczu nosem
Lub
obrzygany, spadając, się budzi.
Wrzaski
i piski zlatują lawiną,
Zdradzając
strachu pełne niemal gacie.
Nikt
już nie pyta, czyją to jest winą,
Że
niczym wariat po orbicie gna się,
Jeno
się każdy ów łańcuchów trzyma,
Co
pierścieniami zgrzytają złowrogo,
Kiedy
przyspiesza obłędu machina,
By
się nie zderzyć na miazgę z podłogą.
Świat
się wciąż kręci, zwiększając obroty.
Prędkość
zmian obraz w plamy rozmazuje.
Szczerzą
się kłami posągowe koty,
A
każdy łapką w górze wymachuje,
Maneki
Neko wznosząc mur obronny
Krainy
zysków, chciwej gościnności,
Tworząc
majątek przesadnie ogromny
Kosztem
żyjących w skrajnej wręcz skromności,
Którzy
z portfela nitki wypruwają,
By
w blasku świateł stanąć kolorowych.
Kulę
u nogi za sobą targając,
Chcą
choć na chwilę myśl wyrzucić z głowy,
Co
natrętnością na swych mrocznych skrzydłach
Krąży,
kłopoty jak ćma celebrując -
Myśl,
w której cieniu codzienność już zbrzydła,
Szczęściem
jak lichwiarz uliczny handlując.
Spragnieni
zatem krztyny pocieszenia
Ciągną
na oślep, żeby się zabawić
I
żeby troski stanem zapomnienia
Poza
miasteczkiem we-sołym zostawić.
Tłum
się rozlewa jak wezbrana rzeka
Wabiony
szansą na szczyptę radości.
Rozczarowanie
w każdym kącie czeka,
Nie
okazując naiwnym wdzięczności,
A
pod grymasem lepkiej serdeczności
Ręką
złodzieja plądrując kieszenie...
Gdzieś
ktoś rozrzucił hazardowe kości...
Gdzieś
ktoś już przegrał ostatnie życzenie,
Przez
co brawami słychać zagłuszany
Płacz
zwiastujący bankructwo człowieka.
Obietnicami
jest oszukiwany
Smutek,
co gwoździem jest do trumny wieka...
I
żal zagłusza katarynki granie,
Upiorną
nutą jak wiedźma zawodząc,
Co
wywołuje pokutne skaranie,
W
ucho jak ostrzem partyturą wchodząc!
W
sklepikach giną rozsypani ludzie.
Każdy
wabiony błyskotek wysypem.
Wyrasta
buda przy kolejnej budzie
I
możliwości uciech niespożyte.
Waty
cukrowe muchy oblepiają,
Bo
ta przyjemność już nie kusi dzieci,
Które
zbyt szybko dzisiaj dorastają,
Przez
co dzieciństwo pustką, rażąc, świeci.
Za
straganami pełnymi słodyczy
Stoją
zgorzkniali, poranieni ludzie.
Każdy
z nich uśmiech życzliwości ćwiczy,
Tresując
usta drżące w strasznym trudzie.
Baloniarz
obok za klauna przebrany
Zaciska
w dłoni, lecz bez baloników,
Bukiet
drucików jak ziół obskubanych,
Których
sprzedawać pragnąłby bez liku.
Na
szczudłach chodzi typek podejrzany.
Pociechom
kradnie puszczane latawce.
Za
tę okrutność winien być skazany,
Lecz
sprawiedliwość ignoruje sprawcę.
W
koszu na śmieci leżą koguciki,
Motylki,
które klaszczą skrzydełkami,
Drewniane
klocki i samochodziki,
Pękate
pudła z lalkami, z misiami...
Zamiast
strzelnicy sex shop postawiono,
Na
trampolinie więc libido skacze,
Zmysły
żądzami lubieżnymi płoną,
Niewinność
w progu zbezczeszczona płacze,
Bo
nie wybrzydza popęd seksualny
I
nie przebiera w osobników wieku,
Przez
co jest dzisiaj nieprzewidywalny,
Czyniąc
z relacji płaszczyznę zasieków.
Do
mnie ludziska! - krzyczy graf w żupanie,
Zapowiadając
nader wyśmienitą
Atrakcję,
w której panowie i panie
Mogą
wziąć udział z dziatwą niewyżytą,
Więc
horda biegnie ku nawoływaniu,
Aby
dać upust dzikiej ekscytacji,
By
przy dopingu oraz zachęcaniu
Móc
wyładować pokłady frustracji;
Dudnią
więc kroki galopem zachłannym,
Wpadają
w pętlę ogrodzenia z liny,
Gdzie
cisza woła z obiektem sakralnym,
Że
rzucić kamień może ktoś bez winy.
Na
pokuszenie wnet milkną wodzeni,
Bo
trzeba zmierzyć się z własnym sumieniem.
Przez
grafa jednak korzyścią kuszeni
Czują
rosnące w nich zezwierzęcenie
I
gdy graf dłonią obiekt pokazuje,
Brwi
w górę wznosząc, zęby wielkie susząc,
Tłum
niecierpliwie w miejscu podskakuje,
Gdyż
w nim instynkty się drapieżne puszą.
Jegomość
ręce jak diabeł zaciera,
Który
wypatrzył duszę nieświadomą,
Że
ku niej zguba przez grę się przedziera,
By
jadem węża była ukąszoną,
Bo
oto w centrum Krzyż z Bogiem wstawiono -
Ten,
kto opluje Jego twarz, wygrywa.
Nagrodę
hojną zwycięzcy złożono!
Niejeden
charka zatem i wyzywa,
Wulgaryzmami
za życie dziękując,
Które
ocalił w Cierniowej Koronie,
Kielich
Swej Męki z pokorą przyjmując
I
gwoździe w stopy, w rozciągnięte dłonie.
Naiwny
głupiec - zachęca w żupanie
Jegomość,
który podnieceniem płonie,
Że
rozjuszyli się panowie, panie
I
że pociecha każda gniew ich chłonie -
Kto
temu tutaj - na Krzyż pokazuje -
Zawierza
wszystko, siebie pomijając.
On
wisi, bowiem ludzi okłamuje,
Jak
widać, władzy nad niczym nie mając!
Bawcie
się, ludzie! - rozpala hołotę -
Życie
wszak macie bezpowrotnie jedno!
Róbcie
to, na co dziś macie ochotę!
Hedonizm
to jest wszak istnienia sedno!
A
ten - znów palcem na Krzyż pokazuje -
Przykazaniami
wolność wam odbiera,
Od
was szacunku innym oczekuje!...
Niechże
go trafi dziś jasna cholera!
I
na te słowa każdy flegmą mierzy
W
twarz Zbawiciela w asyście rozpusty.
Graf
wielkie zęby coraz szerzej szczerzy,
Bo
opętania hulają zapusty.
Śmiech
postradania zmysłów eksploduje.
Hultajstwo
warczy, kłami się odgraża,
Człowieka
jako padlinę traktuje
I
na moralność w ogóle nie zważa,
Zwłaszcza
gdy brzęk się monet rozsypuje,
Które
w żupanie jegomość rozrzuca.
Graf
lud podburza oraz radość czuje.
Gracze,
szczekając, wypluwają płuca,
Walcząc
o bilon stopami deptany,
Który
wybudza w nich bestie drzemiące.
Chrystus
na Krzyżu wciąż jest opluwany
Za
obiecane przez grafa pieniądze.
W
sektorze obok inna propozycja
Dla
osobników spragnionych rozrywki -
W
brutalny sposób przedstawiona fikcja
Bez
jakiejkolwiek filmowej przykrywki,
Więc
dzięki temu upust żądzom można
Dać
impulsywnie i bez skrępowania,
Bowiem
swoboda, a szczególnie zdrożna!,
Spełnia
rozrywki tej oczekiwania,
Byle
się działo i wrzało, kipiało,
Choćby
krew miała bryzgać strumieniami,
Chociażby
serce przeciwne cierpiało,
Opowiadając
się za wartościami,
Które
empatii zawsze przyświecają
I
podmiotowo człowieka traktują,
Przez
które myśli nie obumierają
Oraz
szlachetne uczucia pulsują.
Za
tym pałacem strachu oraz bólu
Stoi
komora ze szkła zbudowana,
A
w niej elita niczym pszczoły w ulu
Przez
dostojników jest szczelnie trzymana.
Można
obstawiać więc u bukmachera,
Kto
bez powietrza najkrócej wytrzyma.
Jeden
się z drugim o swe racje spiera,
Gdy
się w komorze walka rozpoczyna
O
płytki oddech dla kruchego bytu,
Co
się próbuje z pułapki wydostać,
Palcami
pełznąc po szkle bez uchwytów,
Byle
potrzebie przetrwania móc sprostać.
Komora
skrapla się w środku parą
I
mgłą wypełnia jak ciekłym azotem,
Czyniąc
widoczność w niej perłowo-szarą
I
nasączoną konających potem,
Chrobocze,
brzęczy dusząc w niej zamkniętych,
Przypominając
pudełko zapałek.
Obstawiający
każdy jest przejęty.
W
przestrzeni cyka jak bomba zegarek,
Który
niebawem zwycięzcę wyłoni,
Co
wytypował trafnie najsłabszego.
Każdy
kciuk trzyma w zaciśniętej dłoni,
Licząc,
że splendor spłynie wnet na niego...
Napięcie
rośnie, pompując milczenie...
W
komorze słychać tlenu wsysanego
Dość
dokuczliwe, drażniące syczenie...
Tuman
się bieli odcienia szarego
Przerzedza
wolno, niemalże leniwie
Na
dno pułapki szklanej opadając...
I
eksploduje triumf podły szczęśliwie,
Ofiary
z elit przed oczami mając!
I
ryk, i wycie wybebesza ciszę
Oczekiwania,
co się zakończyło!
Swołocz
jak stado zgłodniałych modliszek
Po
swą wygraną atakuje siłą.
Wtem
się z komory jak wodą tłumiony
Głos
wybitnego niesie profesora -
Ludu
ideą upadku mamiony,
Aby
się ocknąć już najwyższa pora!
Wolność,
braterstwo, równość nie istnieją,
Znaczenie
mając zgoła różnorakie! -
A
dygnitarze ochryple się śmieją
I
lumpy mają nastroje jednakie. -
Wolność
jednostki - profesor wygłasza -
Jest
niczym teren płotem ogrodzony, -
Motłoch
jakoby cień zdrajcy Judasza
Zda
się ów nauką być szczerze znudzony -
Więc
tam się kończy człowieka jednego
Wolność,
gdzie wolność się nagle zaczyna
Człeka
drugiego, jemu podobnego! -
Bukmacher
kijem bicie rozpoczyna,
Raz
koło razu waląc w szklaną ścianę,
Która
wibruje i okropnie dudni
Jakoby
dzwony za liny szarpane
A
obsadzone w akustycznej studni,
Lecz
mimo huku chłostanej komory
Uczony
mówić wcale nie przestaje.
Z
braku powietrza kołysze się chory.
Upada,
z kolan, drżąc, na nogi staje. -
Dla
wierzącego bratem jest wierzący.
Dla
ateisty jeno z krwi zrodzony.
Dla
polityka ktoś nieistniejący
I
na potrzeby wyborów zmyślony.
Zatem
braterstwo samo się wyklucza! -
I
tu profesor o głos kaszlem walczy.
Bezdech
przeszywa krtań jakoby kusza
I
choć powietrza pewnie mu nie starczy,
Głosi
zaciekle - Równością są mrzonki!
Każdy
z nas inny jest, co widać przecież
Jak
choćby nawet motyle i stonki
Czy
jakiekolwiek stworzenia na świecie!
Jeden
jest gruby, drugi wychudzony.
Ten
umysłowe ma predyspozycje,
Tamten
fizycznie jest usposobiony,
Ten
pięknie tańczy, ta rysuje ślicznie...
To
właśnie czyni nas wyjątkowymi!
To
nam pozwala stworzyć społeczeństwo!
Robienie
ludzi wręcz identycznymi
Wzmacnia
głupotę i rodzi szaleństwo!
Różnorodnością
wszak umiejętności
Wspólnie
tworzymy całość układanki!
Jesteśmy
niczym we szkielecie kości,
O
czym w równości nie ma tejże wzmianki!
Chcą
stworzyć tępą z ludzi populację
Na
miarę sztucznej wręcz inteligencji,
Gdzie
sterujący zawsze ma swe racje,
A
lud nie może nawet mieć pretensji...-
I
tu profesor upada zsiniały.
Śmierć
mu widelcem płuca wydłubuje.
Dreszcze
aż gawiedź niemą obleciały,
Ta
się w agonię mimo to wpatruje...
I
nagle rechot, i burza oklasków
Letarg
skupienia gdzieś precz przeganiają!
Tupot
obcasów, zgiełk bezdusznych wrzasków
Znów
się pod niebo z przepon wyrywają!
Loża
szyderców rwetes wywołuje,
By
autorytet zdeptać profesora,
Po
którym miejsce sprytnie zastępuje
Tym,
co z szeregu wypchnęła go sfora,
Więc
awansował wróg inteligencji,
Co
wstręt odczuwa do wszelkiej lektury.
Czekają
inni... komu się poszczęści,
By
stanąć w płaszczu królewskiej purpury?
Dygnitarz
z tłumu wyciąga losowo
Kogoś,
kto osła z gęby przypomina.
-
Elytę - mówi - utworzymy nową!
Dziś
się od niego kulturwa zaczyna! -
Obwieszcza
dumnie, kmiotka pokazując,
Co
nagle krzyczy: Wypier...alać "-uje"!,
A
tłum, w amoku głośno wiwatując,
Chwali
wybrańca: Jak ślicznie "-urwuje"!
Hałastra
gromkie brawa żwawo bije!
Euforia
ludu wręcz sięga zenitu!
Każdy
wyciąga pod koronę szyję,
Aby
dostąpić takiego zaszczytu.
Tymczasem
obok ów szklanej komory,
W
której się dusi elitę prawdziwą,
Jest
plac szubienic i to całkiem spory,
Gdzie
spaceruje we smokingu dziwo,
Kupony
gościom z uśmiechem rozdając
Za
wyskubane z sakiewki srebrniki.
Lud
ograniczeń już żadnych nie mając,
Nie
chce się cofnąć przed niczym i nikim,
Więc
się w kolejki ochoczo ustawia,
Żeby
wziąć udział w następnej zabawie.
Dziwo
w smokingu tłumowi objawia
Jakiej
to służyć będzie zaraz sprawie.
-
Oto, - powiada, starców demonstrując,
Co
rozebrani na wiaderkach stoją -
W
blaszane wiadra kulami celując,
Zyski
swe tacy jedynie potroją,
Którzy
naczynie spod stóp uderzeniem
Wysuną,
starca na stryczku wieszając!
Echo
już trzaska karków utrąceniem,
Ekskrementami
powietrze skrapiając.
Sfora
się szczyci strzałami trafnymi.
Kopy
wisielców rosną jak na drożdżach
Udeptywane
łapkami szczurzymi,
Których
liczebność pomnaża się szczodra,
Na
co nikt prawie nie zwraca uwagi,
Bo
bilon w dłoni wrażliwość znieczula.
Każdy
chce królem być, chociażby nagim,
Dlatego
zmysły na ten cel wyczula,
Z
czego się cieszy dyrektor miasteczka,
Do
Gabinetu luster zapraszając.
Od
podpisanych paktów puchnie teczka,
Co
w dłoni ściska, za bezcenną mając,
Więc
nasyceni ubawem po pachy
Idą
szeregiem jak na rzeź barany.
Temperatura
dymi im spod czachy,
Uznając
pobyt za bardzo udany;
Wchodzą
gęsiego więc do pomieszczenia
Pełnego
luster ich zniekształcających...
Lecz
miast odgłosów szczerych rozbawienia,
Zjawia
się lament wskroś przeszywający...
Z
odbicia prawda w oczy im zagląda,
W
ramionach tuląc martwe człowieczeństwo,
Które
jak szkielet pod skórą wygląda
Na
wiór wyschnięty przez obłęd, szaleństwo
Ideologii
hojnie przepłacanej,
Oraz
na mądrość spode łba patrzącej,
Obietnicami
sprytnie wyuzdanej,
Hedonizmowi
jedynie służącej.
Lud
się zatrwożył, swą brzydotę widząc.
Zamilkł
grobowo jak kondukt żałobny.
Każdy
się niemal, w lustrze siebie brzydząc,
Dostrzega,
że jest wcale niepodobny
Do
homo sapiens jakim się urodził,
A
którym przecież był (i to z pewnością!),
Gdy
do miasteczka wesołego wchodził
Z
sumienia swego spokoju czystością.
Zda
się, że zegar swe cofnął wskazówki.
O
ewolucji zatem nie ma mowy.
Czas
w tym miasteczku, chociaż bardzo krótki,
Sprawił,
że człowiek nie jest już gotowy
Do
bycia homo, a tym bardziej sapiens,
Co
seksualnie się nie definiuje.
Stoi
przed lustrem monstrum, które sapie,
Samego
w sobie odnaleźć próbuje...
Wtem
się otwiera skrzydło drzwi wyjściowych.
Tłum
jest miasteczko opuścić zmuszony,
Mimo
że nie jest psychicznie gotowy
Żyć
jak był kiedyś przez dziadów uczony.
Jednakże
stawia za progiem swe kroki,
Odbicie
w lustrach z sobą zabierając.
Na
ustach czuje potu słone soki,
W
głowie jedynie pustkę straszną mając.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl