piątek, 5 stycznia 2024

KONDUKT DUSZ

Niepoukładana ciągnie się codzienność.

Granice się wszelkie we wszystkim zatarły.

Kulturą się staje prostactwo, bezczelność.

Wulgaryzmy język podporządkowały.


Wiwat tolerancja! - krzyczą w błocie wieprze,

By usprawiedliwić chamstwo osobiste.

Z czym się zmierzyć trzeba nam na co dzień jeszcze?

Cierpi w bólach serce, które nadal czyste.


Wszelakie świętości pod butem zgniecione

Zdają się człowieka nad wyraz wywyższać.

Ulicami pełzną dusze poniżone

Jako od najniższej klasy znacznie niższa.


Oko, które pyszne, nawet nie dostrzega

Konduktów żałobnych, co się cieniem kładą.

Dusza w nich do duszy rozpaczą przylega

Obarczona jarzmem wykluczenia, zdradą.


Kult ciała je wyparł z ludzkiej świadomości,

Więc za człekiem biegną jak pod wiatr koszula.

Stąd się ciało karmi resztkami radości

I w używkach, tonąc, w parze z śmiercią hula.


Dusza odrzucona jemu się przygląda,

Z zacisza dyskrecji się nie wychylając.

Ciało coraz większych uciech pragnie, żąda,

Ulgi w ssącym głodzie nic nie odczuwając.


Z tego to powodu opływa w luksusy,

O wygodę dbając jak o życie wieczne.

Wyrywa dla zmysłów komfortu bonusy.

Choć się pławi w zyskach, biega za czymś wiecznie,


Po czym... gdy samotność doń chwilę przysiada,

Postrzega, że dźwiga w sobie straszną pustkę,

Która się myślami smutnymi spowiada

I bezwstydnie sięga po żalu połówkę,


Łzami się upija, wyrzutami łaje,

Goryczą się dusi, echem ciszy krzyczy...

Później w locie ptaka ponad miastem staje

I... ginie jak na wzór pod miotełką myszy...


Po niej pozostaje plama krwi na bruku

Spijana betonem, deptana obcasem

I zakrzykiwana odłamkami huku,

Który się przemieszcza ulicznym hałasem.


Nikt nie zauważa, że kogoś brakuje.

Nic też się nie zmienia i jest tak jak było.

Wiatr zaś nekrologi zrywa i kartkuje,

Statystycznie głosząc to, co się skończyło.


Dusza tylko kuca przy piachu ubitym,

Skronią się wtulając do płyty z imieniem.

Świat się zdaje mrokiem owych dusz spowity,

Które są skazane na swe nieistnienie


Współczesnej swobody i powierzchowności,

Płytkiego podejścia do sprawy istotnej,

Że człowiek istotą jest dwuwarstwowości.

Nie można zagłuszyć w nim duszy samotnej


Lub wywyższyć ciała jak niezależnego

Bytu, który duszy w sobie nie odczuwa.

Ona bowiem zawsze przemawia do niego -

On bez niej się życia cierpieniem zatruwa


I choć nieświadomy, że go przywołuje

Do opamiętania, do przyzwoitości,

Ból duszy wzgardzonej doskonale czuje

Jako nieszczęśliwej dyskomfort miłości,


Przez co się zamyka za sztucznym uśmiechem,

Przez dziurkę od klucza w lęku wyglądając

Na świat, w którym żebrze o byle pociechę,

Na rosnące męki siebie narażając,


Po czym, gdy bezsilność przerasta człowieka,

Gdy ostatnie tchnienie z piersi się wyrywa,

Pozostaje dusza bez ciała kaleka,

Której na ratunek nikt, nic nie przybywa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 4 stycznia 2024

ŻAŁOBNA SZATA

Czym jesteś dla mnie że Ziemio spłakana,

W palczastych drzewach chowająca oczy?

Łkasz, żalem tryskasz od świtu do rana.

Serce twe łzami czymś zranione broczy.


Jakże ci pomóc i jak cię podźwignąć

Z bólu, co zda się całkiem cię przytłaczać?

Od przygnębienia już zaczynasz wilgnąć

I w coraz mroczne nastroje się staczać.


Jak rozweselić cię, Ziemio siąpiąca,

I jak przywrócić nadzieję straconą?

Twojej żałoby nie dostrzegam końca.

Nieba chmur czarnych łopoczą zasłoną.


Wiatr na swej piersi pokutny wór szarpie

I w bezradności na kolanach pełznie,

A deszcz kroplami przygrywa na harfie

Lub smyczkiem ciągnie po gałęziach gniewnie.


Jak cię uchronić, Ziemio szlochająca,

Od wodospadów wzbierających smutków?

Zda się, że stoisz w szarości tonąca,

Więc twych obrotów nie odczuwam skutku,


A jeno patrzę w stronę horyzontu,

Co czerni belkę na swym grzbiecie dźwiga,

I widzę tuman ciągnący od frontu,

Co się jasności w chmurności nie wzdryga


I niczym stada wypłoszonych koni

W kłębach się mnoży i rozpierzcha wszędzie,

I kopytami dudni oraz dzwoni...

Co z tobą, Ziemio bolejąca, będzie?!


Uciekaj może przed tym wrogim jeźdźcem,

Który twą radość depcze i zagłusza?!

Pada i pada, i zaprzestać nie chce.

Powódź ci grozi!, na pewno nie susza.


Uciekaj, Ziemio, póki jeszcze pora,

Póki cię przestwór wód z niebem nie zrównał!

Wisi nad tobą ulew groźnych zmora.

Uciekaj, Ziemio, i nie bądź im dłużna!


Nie tobie cierpieć za ludzkie wybryki!

Nie tobie konać za człowieka grzeszność!

Nie tobie znosić gniew oraz przytyki!

Uchrońże, Ziemio, od mąk twych majętność!


Nie zmyjesz łzami krwi na ludzkich dłoniach.

Wżarła się w skórę jak rdza w stal do szpiku.

Uwolnij myśli, co ciążą na skroniach,

I strugi osusz, co płyną bez liku.


Nie warto, Ziemio, giąć kark przed człowiekiem,

Gdyż ten wdzięczności służyć nie potrafi.

Gdyby nie ludzie, płynęłabyś mlekiem

I miodem, który wszelkie smutki gasi.


Jesteś że dla mnie, Ziemio poniżana,

Namiastką raju jak odbiciem w lustrze

Zdolności twórczych mego Boga Pana...

A ja na tobie jak rybak na kutrze,


Który się wznosi na falach wzburzonych

Nieba, co gniewnie się pieni, grzmi srodze,

I szkwałem białym po sztormach wodzony

Stara się wiernym być codziennej drodze,


Ażeby dotrzeć do brzegu bezpiecznie,

Gdzie na ląd schodząc, wreszcie zamknie oczy.

Będę o tobie, Ziemio, długowiecznie

Pamiętać, nawet!, gdy mój duch przekroczy


Granicę, której twoje południki

Nie wyznaczają z równoleżnikami.

Wiem, moja Ziemio, żem jest tobie nikim,

Bo cię opisać nie umiem słowami,


Ażeby chociaż w mizernym zdań splocie

Ująć twą wartość i piękno stworzenia,

Co w srebrze nocy oraz za dnia w złocie

Jest Ojca mego dowodem Istnienia.


Ode mnie mrówka czy ziarenko piasku

Bardziej przydatne na twym, Ziemio, łonie.

Tyś jest potężna, skromna w planet blasku,

Co wokół Słońca krążą, które płonie.


Gdyby się człowiek nauczył od ciebie,

By być dostojnym jako dziecię Króla,

Co żyć potrafi o wodzie i chlebie,

Dziś nie musiałabyś usychać w bólach...


Tulę cię, Ziemio w strumieniach rozpaczy,

Do serca, które wciąż potrafi kochać.

Nie wiem, Najmilsza, cóż to dla nas znaczy,

Że nie potrafisz przestać nad tym szlochać,


Więc mi się, Ziemio, twa żałość udziela

I mam ochotę, niczym krukowate,

Krzyczeć na przekór hulankom wesela,

Bo moja dusza rwie żałobną szatę...


I nie pojmuję tego, Ziemio moja,

Lecz czuję, że się kończy coś tragicznie.

W tobie jest rozpacz matki (a nie zbroja!),

Która w cierpieniu lamentując... milknie...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 3 stycznia 2024

SZCZYPTA SOLI

Ot, życie kruche oraz delikatne

Toczy za rokiem rok jakoby kamień,

Pełne odcisków, ran ma dłonie zacne.

Aby odetchnąć, niekiedy przystanie,


Nadgarstkiem przetrze zapocone czoło,

W tył się obejrzy... niewiele pamięta...

Wszystko się dzieje za szybko i wkoło

Z mizerną przerwą na ginące święta,


Więc takie tempo zaciera granice,

Obraz się staje plamą światła, cienia.

Nie nadążają gasnące źrenice

Za kształtem tego, co ciągle się zmienia


Jakby wirował czas na karuzeli,

Która z obrotem przyspiesza szalenie,

Przez co człowieka mało już weseli,

A wywołuje mdłości i omdlenie.


Jedynie zegar niczym kataryniarz

Obraca wiernie tę samą melodię

Jakoby koło od wodnego młyna,

Co pluszcze rytmem miarowym swobodnie,


Przez co w uśpienie czujność wprowadzona

Nie zauważa godzin utraconych

I gdy się budzi, bywa przerażona

Jak okradziona z wydarzeń minionych


Niczym staruszka na progu drzemiąca,

Która się nagle, ocknąwszy, miarkuje,

Że pora światła krwiście zachodząca

Znowu ciemnością iść spać nakazuje,


Przez co jej mija dzień za dniem jednako

Jakby niczego dobrego nie wnosząc.

Odlatującym w ciepłe kraje ptakom

Podobny smutek jest, o łaskę prosząc,


Aby się w radość móc choć raz przemienić,

Coby z uśmiechem na twarz się marszczącą

Patrzeć i całkiem pobłażliwie śledzić

W sobie roślinę na jesień więdnącą,


A tak... u schyłku dwunastu miesięcy,

Kiedy się człowiek przez ramię ogląda,

Niknie w jednakiej swego ducha nędzy,

Wiele zamierza i od siebie żąda,


Lecz w postanowień nawale liczebnym

Traci potrzebną do nich konsekwencje

I, jak rok temu, w chaosie codziennym

Depcze tożsamość własną na nieszczęście,


Wchodząc w relacje z dłonią wyciągniętą

Po sakwę pełną trzydziestu srebrników,

Później się włóczy z zaciśniętą pętlą

Sumienia dręczeń - sforą komorników.


I nawet jeśli wzbije się w błękity

Dumny z sukcesu oraz powodzenia,

Spada jak Ikar promieniem przeszyty

Z powodu w skrzydłach wosku roztopienia,


Który jest tylko pozorem mądrości -

Natury bowiem przechytrzyć nie sposób.

Człowiek dojrzewa i kwitnie w godności,

Jeżeli miłość dopuszcza do głosu,


A gdy się Prawdy wypiera, wyrzeka,

Ciągnie swe życie syzyfową pracą.

Czas rwie do przodu jak w pośpiechu rzeka.

Człeka wysiłki nic wówczas nie znaczą.


Z tegoż powodu rok mija za rokiem

Jak kamień, który stacza się w podnóże.

Człowiek go wpycha na szczyt śliskim krokiem,

By go obsadzić zwycięsko na górze,


A, gdy jest celu bliski osiągnięcia,

Wnet się miarkuje, że swego nie dopiął.

W poszukiwaniu więc wytrwale szczęścia

Rusza przed siebie poranioną stopą...


I tak się kręci, powtarza w odstępie

Czterech trymestrów, co się zacierają

W zgiełku, w hałasie, w obłędzie, w postępie

Dni, co się w palcach na proch rozcierają,


Gdyż nie ma człowiek wcale sposobności

Aby być sobą według własnej woli,

A okradziony w tej kwestii z wolności

Jest pozbawioną smaku szczyptą soli.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 29 grudnia 2023

WIOSNA ZIMĄ

Piękną wiosnę mamy tegorocznej zimy.

Słońce wszak przetarło śnieżnobiałe szlaki,

Dzięki czemu w świetle złotym się pławimy,

Które ożywiło rozśpiewane ptaki.


Jasne, promieniste niebo się rozpięło

Nad obmytą deszczem ziemią w półletargu,

Wiatrem ciepłych prądów powietrze natchnęło,

Więc szeleści, szepce jak wrzawa na targu,


Pomiędzy którego stragany się wplata,

Prześlizguje, wije sprytnymi dźwiękami

Jakby zapowiedzią już bliskiego lata,

Choć kalendarz zimę głosi karteczkami.


Rok się przecież kończy za trzy dni zaledwie.

Czyżby na sylwestra z wiosną chciał się bawić?

Okna wystrojone w choinkowym świetle

Nie dają się słońcu paletą barw strawić


I tym to sposobem człowiek jest świadomy

Z jaką porą roku ma dzisiaj przyjemność,

Chociaż przez pogodę za nos jest wodzony

W słońca grudniowego zimową bezsenność.


Wszystko się zmieszało, zmieliło dziwacznie.

Cztery pory roku się zredukowały.

Jaka z nich się jutro o poranku zacznie?

Zmysły orientacji całkiem sfiksowały.


Jeszcze nie opadły świąteczne emocje,

Jeszcze rozmarzenie sielsko się unosi,

A już się przed styczniem czas pokłonił wiośnie

I przed Nowym Rokiem narodziny głosi


Czegoś, co się nadal w drzwiach nie pojawiło

A co wyczuwalne się fizycznie zdaje.

Czy się coś odgórnie w przyrodzie zmieniło,

Że od kalendarza pogodą odstaje?


A może... to dusza w ciele dziecinnieje

I od jej uśmiechu świat radością płonie,

Od beztroski w szczęściu cały promienieje,

Kiedy splendor serca z zachłannością chłonie.


Może to młodości zew nieustraszony

W przestrzeń się wyrywa aurą gorejącą,

Przez co świat zimowy jesienią skropiony

Zda się wiosną, w której tkwi lata gorąco.


Odnaleźć nie sposób swego położenia.

Świadomość inaczej oblicza dni roku.

Natura natomiast się odmiennie zmienia

Czemu człowiek nigdy nie dorówna kroku.


Wiosna zimą będąc albo zima wiosną

Jesienią u schyłku razi prosto w oczy.

Chyba nas to wszystko wokoło przerosło.

Niczym nas już raczej nigdy nie zaskoczy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 22 grudnia 2023

CZAS PRZEDŚWIĄTECZNY

Niby nie było... a przecież się zdarzyło.

Wspomnienie pachnące żywicą igliwia

Salon w moim domu drzewkiem rozświetliło.

Barwami zachwyca, błyszczy i zadziwia...


Aż mnie owładnęła nostalgia głęboka,

Więc z kubkiem herbaty pod drzewkiem usiadłam.

Zeń przeszłość mi wpadła do ckliwego oka.

Z wielką przyjemnością w jej łaski się wkradłam


I z dziadkiem przez okno gwiazdy wypatrując,

Która nam pozwoli zasiąść do kolacji,

Słyszałam trzask ognia, ciepło jego czując

Bijące spod kuchni rozżarzonych kafli.


Niecierpliwość dziatwy z krzątaniem się zlała

Kobiet, co półmisy potraw szykowały.

Perłową poświatą okolica cała

Lśniła, bo ją zimy płatki przykrywały.


Stąd, kiedy ktoś wchodził do domu z podwórza,

Wpadał wiatr psotliwy, zimno w progu prósząc

Jakoby na zewnątrz wręcz szalała burza,

Zamiecią śniegową wyjąc, świszcząc, hucząc.


Miał więc człek wrażenie, przez szyby zerkając,

Że się z nieba gwiazdy na ziemię zsypują,

Na ocean bieli srebrem osiadając,

Diamentową łuną w ów bieli królują.


Mróz trzeszczał pod stopą niczym szkła opiłki

Rozgniatane butem i śladem stapiane.

Na oknach rzeźbione kwiaty ostrzem szpilki

Do framug koronką były doczepiane,


A nagie gałęzie w kołnierzach śniegowych

Sterczały bombkami ptaków oblepione.

W konarach plastrami słoniny zdobionych

Wisiały sikorki, gile weń zwabione...


Dziś za oknem zima w jesiennej oprawie,

Posmutniałe drzewa jak kondukt żałobnic.

Dziś sama się w kuchni w gospodynię bawię,

Na szybach się kładą kwiaty tylko z donic...


Milczenie zaś echo czymś że ogłuszyło,

Więc nie słychać dziatwy, co dokazywała.

Istnienie się cieniem mych bliskich rozmyło...

Wszystkich, co odeszli, będę wspominała...


Pusto, jakoś chłodno, bo tęsknota wpadła,

Obok mnie się pewnie z kawą rozsiadając.

Łyk mi żalu utkwił jak uściskiem gardła,

Kiedy zobaczyłam, przez ramię zerkając,


Czas mego dzieciństwa szczęściem okraszony,

Któremu się przyszło pożegnać z beztroską...

Obraz mej rodziny przy stole zamglony

Teraz już smakuje i słodko, i gorzko...


Wiele miejsc wszak pustych po tych pozostało,

Których śmierć zabrała kilka lat do tyłu.

Wielu się po świecie z grona rozjechało

I przepadło w zgiełku rożnych spraw też tylu...


Trzeba z wspomnień wracać do rzeczywistości.

Makowce pod lnianym okryciem już pachną.

Muszę przygotować zanim pójdę w gości

To, co ustalone było wszak niedawno.


Odkładam do zlewu chłodny, pusty kubek.

Cynamonem pachnie i piernikiem w kuchni.

Orzechy z łupiny do koszyka skubię.

Czekam aż się ciasto pod ściereczką spulchni


Oraz siłą rzeczy spoglądam na okno,

W którym stałby dziadek, gwiazdy wyczekując.

Od kropelek deszczu szyby smutne mokną,

"Dzwonki sań" w parapet mżawką wystukując.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl