niedziela, 5 października 2025

I SKOCZĘ!

Biegnąc po Ziemi, kiedyś się odbiję

I skoczę w przestwór tuż za horyzontem.

Ciało być może tego nie przeżyje,

Lecz dusza moja popłynie wraz z prądem


Wody się skrzącej miliardami świateł

Dryfującymi niczym nenufary.

Tę toń gwieździstą jak błyszczącą szatę

Zaciągnę nurtem na kręgosłup stary,


Który ułoży się na tafli lśniącej

Jakoby wiatrem liść z drzewa strącony...

Pode mną iskry srebrnie się mieniące -

Nade mną sufit diamentem zdobiony...


I zamknę oczy, w ciszę się wsłuchując

Marszczącą bezmiar bezkresnej przestrzeni,

Na lustrze której, w otchłań podróżując,

Wtopię się w lepkość słonecznych promieni


Jak okruch, co jest żywicą oblany,

Z bursztynu tworząc pancerz swej wieczności.

Czując pod sobą łaskotanie piany

Fal pląsających na wód szerokości,


Wstanę stopami do nich przyklejona,

W głębię perłowych kłębów opadając.

Rozłożę prężnie z ufnością ramiona,

Tumany bieli dłońmi rozcinając


Aż się obłoki rozstąpią puchate,

Pusząc kopuły śniegiem wypychane,

Przypominając rozczesaną watę,

Której są pukle cieniem upinane


W koki oparów miękkiej sprężystości

Swym rozwarstwieniem się nawarstwiające.

Pójdę lekkością kroków ku jasności,

Która nie razi w oczy niczym słońce,


A wręcz przyciąga ciepłem i spokojem,

Czemu nie sposób oprzeć się skutecznie...

Już nie żałuję i już się nie boję,

I wbrew wszystkiemu czuję się bezpiecznie,


Więc... gdy sen z powiek spływa jak łzą z oczu

A dzień zagląda zuchwale w źrenice,

Biegnę po Ziemi jakoby w amoku

I w głębi serca nieustannie liczę,


Że się odbiję i za horyzontem

Skoczę w przestworu bezdenną głębinę

Niesiona w jasność lekkim nieba prądem,

I że zasklepię westchnieniem szczelinę


Zachodu słońca, co gaśnie u progu,

Myśli zdmuchując jak ze świec płomienie.

Za swą tułaczkę podziękuję Bogu

I za mój powrót dający wytchnienie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 2 października 2025

LINOSKOCZEK

Kadłub pierzasty niebo przecina,

Lotkami niczym wiosłami chlupiąc,

Gdy wiatr naporem pióra rozpina,

W skrzydłach jak falą przypływów pluszcząc.


Odbicie światła bladą poświatą

Żaglem brzemiennym w przód się napina.

Obłoki szare wypchane watą

Pienią się bielą niczym lawina.


Wzrokiem zań wodzę jako kotwica,

Która od dziobu się oderwała.

Bryza nadziemna zrasza me lica

Jakbym się cała nią rozpadała,


Uchodząc z piersi powietrza parą,

Co ciepłą smugą dym przypomina...

Patrzę na ptaki w odlocie z wiarą,

Że nowy etap się rozpoczyna


Życia, co które już spakowało

Albumy wspomnień i pamiętniki

I się pójść dalej zdecydowało,

Nie tęskniąc więcej za niczym, nikim.


Jesień niezmiennie mi przypomina,

Iż czas nie będzie czekać cierpliwie -

Ta nad przepaścią wisząca lina

Każe mi kroki śledzić wnikliwie,


Więc... albo przejdę na drugą stronę,

Albo z niej spadnę na zatracenie.

To, co już faktem jest dopełnione,

Ni nie odzyskam, ani nie zmienię.


Muszę się zatem patrzeć do przodu

Z nadzieją bycia jak w locie ptaki.

Zostawiam siebie dawną za młodu,

By, przecierając rozstania szlaki,


Dotrzeć do siebie lepszej - dojrzałej,

Bowiem świadomej bycia człowiekiem,

A!, że natury nie mam ospałej,

Mimo iż starsza robię się z wiekiem,


Pragnę jak łabędź, biegnąc po wodzie,

Machać rękoma i wzbić się w niebo,

By dusza, która goreje w głodzie,

Poddała ciało własnym potrzebom.


Ważę więc kroki, idąc po linie.

Przestrzeń przeszywa na wskroś mnie całą.

Kiedyś i moje bycie przeminie,

Chcę, by się zatem zadość że stało


To, kim mnie tworzą pasje, marzenia,

Umiejętności oraz zalety;

Chcę z satysfakcją rzec: Do widzenia!,

Nie zaś połykać z żalem: Niestety...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 1 października 2025

TWARZĄ W TWARZ

Trzymałam w dłoni bukiety balonów,

A każdy nieba, wznosząc się, dotykał,

Kucając w geście mięciutkich ukłonów,

Gdy z obłokami błękitów się stykał,


Lecz ktoś, przechodząc, odciął te balony,

Więc po nich sznurki tylko pozostały...

Zniknęły wszystkie w oparach zasłony,

Co posępnością okryła świat cały.


Figlując z wiatrem, puszczałam latawce,

Które się wiły wstążkami w przestrzeni,

Lecz ktoś siedzący w sąsiedztwie na ławce,

Patrzący na mnie z rękoma w kieszeni


Wyrwał mi radość jakby z piersi serce...

Wstążki skrzydłami spłoszonego stada

Wnet odleciały i już nigdy więcej

Żaden z latawców ów skrzydeł nie składał,


Aby choć przysiąść sekundy ułamkiem

Na parapecie wzroku tęskniącego,

Co się wymyka spod powiek ukradkiem

W stronę dzieciństwa tak okradanego.


Puszczałam łódki robione z papieru,

Co fregatami nurtem się zdawały,

Ale z żaglowców ów płynących wielu

Jedynie cienie na rzece zostały...


Kładłam się ciałem pod powierzchnię trawy,

Aby się ukryć na dnie polnych kwiatów,

Aby okiełznać, oswoić obawy,

Co zawodziły przekleństwem zaświatów,


Lecz ktoś biegnący ku mnie w traw ów morze

Wyciągnął z głębin najgorsze koszmary,

Których sztorm zaznać spokoju nie może,

Wzmacniając siłę wręcz niezłomnej wiary,


Więc wyrzuciłam sznurki po balonach

I pozwoliłam latawcom odfrunąć,

Cienie po łódkach zamknęłam w kartonach,

By je na zawsze z rzeki mej usunąć,


I wynurzyłam się z fal ziół kwitnących,

By wreszcie stanąć na piasku złocistym,

Rozwinąć żagiel myśli mnie pchających

W kierunku jutra najmniej oczywistym,


Ale z nadzieją, która się nie zdarza

Słabym, uległym, siebie zdradzającym.

Na obojętność moją się naraża

Każdy, kto nie jest dziś mnie szanującym.


Znam swoją wartość - zatem nie pozwolę!,

By ktoś okradał mnie z podmiotowości.

Samotność z ciszą celebrować wolę

Niż tłum przyjaciół odartych z szczerości.


Stanęłam twarzą w twarz ze samą sobą

Na nogach, które ni krótkie, gliniane.

Idę przez życie z podniesioną głową

Szlakami, co są wciąż nieudeptane.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 30 września 2025

SEN NA JAWIE

Szarym konduktem kłębią się chmury.

Jasność się sina przez nie przebija.

Drzewa zaś płoną w liściach purpury.

Zieleń, złociście blednąc, przemija.


Kasztany rdzawym więdną kolorem.

Wilgoć się zrasza na pajęczynach.

Dzień się wydaje wczesnym wieczorem,

Choć się ospale, ledwo zaczyna.


W oddali dzwony biją kościelne,

Trzepotem skrzydeł echa drażnione.

Trzeszczą gałęźmi krzewy bezsenne

Przez stada wróbli wręcz rozstrojone.


Łabędzie szyje róż, co dziczeją,

Koral owoców sznurem oplata.

Na wiatru grzbiecie strzępy płowieją

Nici tęchnących babiego lata.


Deszczem przesiąka powietrze mgliste,

Choć łez nie roni niebo posępne.

Głóg jeno krople dźwigając krwiste,

Jest niczym kosze czerwieni pełne,


Z których spijają ciszę sikorki,

Szczebiocząc dźwięcznie oraz dyskretnie.

Z traw wyplatane, parciane worki

Zdradzają, że jest niemal bezwietrznie...


A mnie w scenerii tejże jesieni

Na jawie śni się wczesne przedwiośnie.

W kleksach roztopów ziemia się mieni.

Rudzik się niesie trelem radośnie...


Na progu domu stoję w zadumie,

Patrząc na sople z dachu kapiące.

W nagich konarów świstach i szumie

Znajduję tony zmysły kojące.


Za mną się w kuchni kaflowej kruszą

Drwa płomieniami na proch węglone;

W zupie się grzyby suszone duszą

Kożuchem skwarek, cebul kraszone


I barszczem gęstym hojnie zalane,

Co aromatem kwasi powietrze;

Na blasze skwierczą powykładane

Ziemniaki, które językiem łechce


Ogień pod fajer zwartą obręczą,

Co szczelinami zdają się topić,

Gdy w palenisku iskry się wiercą

Jakoby miały ów żywioł rozbić


Na mak drobniutki żaru, co pachnie

Żywicą szczepy, chrustu leśnego,

Dymu, co który wolności łaknie,

Z komina lecąc murowanego


Jakoby w niebo bezchmurne kluczem

Się kojarzącym z ptaków powrotem...

Pod butem z gumy śnieg płynny pluszcze,

Brudną się bielą topiąc pod płotem...


I barwa głosu ciepła mej babci,

Która pieczywo nożem rozcina,

Kiedy, szuraniem kręcąc się kapci,

Stół już nakrywać dla nas zaczyna


I kiedy dzwoni sztućców bukietem

Czy ceramicznym dudni talerzem,

Kiedy rękoma gładzi serwetę

I kiedy woła nas na pacierze,


Po których czuję smak zalewajki

I na zaczynie chleba chrupkiego,

Z fajer zebrane i opiekanki -

Ziemniaka blachą podpiekanego...


Tym snem na jawie niespodziewanym

Świat się rozdwaja na: teraz - wtedy.

Powietrze pachnie drewnem zwęglanym -

Kadzidłem mojej bezcennej schedy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 29 września 2025

MROK

Część mnie opuszcza ciało bezpowrotnie,

A ono nawet grabione nie krzyczy.

Siedzi jedynie w półmroku samotnie

I jak w hipnozie sekund stukot liczy,


Które w przestrzeni jak w blaszanym wiadrze

Dudnią jakoby krople wody z kranu.

Grad owych dźwięków tu i ówdzie zadrze

Spokój strzępiony od błogiego stanu,


Co niczym zgrzytem żyletki o szybę

Podcina myśli zmuszane do lotu,

Których to roje jaśniejące widzę,

Co gasną zanim nastanie akt wzlotu.


Powietrze schodzi z piersi nieustannie,

Bezwiednie niczym z przebitej opony.

Ciało niebawem jako liść opadnie

Westchnieniem wiatru z gałęzi strącony.


Bezsilność wzbiera stanem nieważkości.

Falą się wspina od stóp aż do głowy,

Szpik wypłukując niczym helem z kości...

Usta nie mogę wykrztusić niezgody,


Więc... próżnia wsysa w swój lej moje ciało.

W uszach aż szumi stłumioną głuchotą.

Nieważne, co się wokół będzie działo.

Wchłania mnie bezmiar niczym mgłę z ochotą,


A ja rozrzedzam się i to skutecznie,

Wręcz zatracając już władzę nad sobą.

Spod stóp wypływa ziemia niebezpiecznie.

Staję się sobie wnet obcą osobą,


Która się duszy zdaje pozbawioną,

Z językiem, co się wrasta w podniebienie,

Na tafli czasu piórkiem położoną,

Co porzuciło do życia natchnienie...


Dłonie wtapiają się me w klawiaturę.

Palce topnieją w ciężkiej bezczynności.

Oczy się w ekran wpatrują ponure -

Topią się w kartce rażącej nicości...


A los nade mną batem gniewnie świszcze,

Lejcami strzela i za uzdę szarpie.

Wchodzę wbrew sobie w codzienności zgliszcze.

W paszczę rutyny wpadam na pożarcie


I się butami jakoby z betonu

Wcieram w chodniki, w warczące ulice.

Po pracy wracam zmęczona do domu,

Mając przy szyi wiszącą kotwicę...


I tak mi mija jeden dzień za drugim,

Bawiąc się w berka z moim kalendarzem.

Butwieją w błocie tęskniące sztalugi

I schną z pragnienia puste kałamarze.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 18 września 2025

RECENZJA markowe_booki



"Zapytaj o jutro" to kolejna powieść Isabelle Margot Moulin, która dosłownie wbiła mnie w fotel. Ta książka powala na łopatki, masakruje i sprzedaje czytelnikowi wszystkie znane mu emocje. Jest tutaj gniew, żal, wściekłość, poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, ból. Jest również chęć niesienia pomocy, chęć doszukania się prawdy, walka o lepsze jutro. W mroku pełnym okrucieństwa, bólu i cierpienia potrafi pojawić się również promyk nadziei.

Isabelle Margot Moulin to autorka, po której książki teraz już mogę sięgać w ciemno! Wcześniej przeczytany przeze mnie "Most" powalił mnie na łopatki, wbił w fotel i poskładał jak scyzoryk. "Zapytaj o jutro" to powieść nawiązująca do całkiem innej tematyki, lecz ani trochę nie ustępująca poprzedniczce w ciężarze emocji i poruszanego tematu. "Zapytaj o jutro" to powieść, o której nie powinno się pisać. Tę książkę po prostu trzeba przeczytać!

"Człowiekowi zdrowemu i młodemu wydaje się, że jest wolny, ale codzienność i wiek weryfikują tę prawdę i udowadniają, że wolność to nasza tęsknota za szczęściem, to nasze złudne i niekończące się poszukiwanie samego siebie w tłumie różnorodnych osobowości."

Tym jednym cytatem można wprost idealnie opisać część przesłanie powieści. To książka o wolności, o poczuciu krzywdy, niesprawiedliwości. O mnogości postaci i charakterów, o mrokach ludzkich słabości i bestialstwie, jakie człowiek może wyrządzić innym, nawet dzieciom.

Magdalena to młoda i ambitna adwokat. Tym razem kobieta będzie musiała zająć się sprawą, która wywróci jej życie do góry nogami. Przybrany wujek, przyjaciel rodziny, znany i ceniony adwokat na łożu śmierci wyznaje prawdę o swojej przeszłości. Anna zwana przez współwięźniarki Mniszką odsiaduje wyrok za zamordowanie swojego ojca. Po latach spędzonych za kratami okazuje się, że kobieta została niesłusznie skazana i jest niewinna. Dzięki pomocy Magdaleny, Anna może postawić pierwsze kroki w świecie poza murami więzienia. W świecie, który przez lata zmienił się nie do poznania. Czy Anna poradzi sobie w nowej rzeczywistości? Czy przeszłość w rodzinie, która sprzedawała zwyrodnialcom własną córkę będzie kładła się cieniem na przyszłości bohaterki? Jak system resocjalizacji i więziennictwa radzi sobie z osadzonymi?

"Zapytaj o jutro" to powieść wagi naprawdę ciężkiej. To książka, która jest w stanie znokautować czytelnika kilkoma zdaniami! Uwaga! Jeśli jesteście wrażliwi na krzywdę dziecka, to lektura tej książki będzie dla Was prawdziwym wyzwaniem! Czy jednak warto zaryzykować? Oczywiście, że tak!

Powieść Pani Moulin wzbudziła we mnie cały szereg emocji. Podczas lektury budził się we mnie cały wachlarz uczuć. Było zaciekawienie, zainteresowanie, gniew i prawdziwa wściekłość. Było również poczucie najszczerszej ohydy! Kiedy autorka porusza temat wykorzystywania małej dziewczynki, sprzedawania jej starym zwyrodnialcom za flaszkę wódki albo parę złotych w człowieku po prostu wrze! Nie jestem szczególnie wrażliwym czytelnikiem i rzadko kiedy emocje biorą nade mną górę, ale podczas lektury fragmentu z księdzem i krzyżem w roli głównej najzwyczajniej w świecie odpadłem! To było za mocne nawet jak na mnie! A co mamy dalej?

"Zapytaj o jutro" to powieść, w której idealizm mierzy się z cierpieniem, bólem i poniżeniem. To powieść, która przedstawia obłudę resocjalizacji. To książka o cierpieniu kobiet i dzieci. Ale również książka mówiąca o walce o lepsze jutro, o kierowaniu się sumieniem i ideałami.
Głównymi bohaterkami powieści są Magdalena i Anna. Magdalena to młoda i niezwykle ambitna adwokat. Kobieta, dla której ideałem jest prawo, honor i dążenie do sprawiedliwości. To kobieta, która dorastała w domu pełnym miłości, i rodziców, którzy zadbali o dobre wykształcenie swoich dzieci. Z kolei świat Anny pewnego dnia się zawalił. Kobieta od dziecka była wykorzystywana przez ludzi, którzy mieli utożsamiać się z prawem i dobrem. Sprzedawana przez własnego ojca i matkę, która na wszystko przymykała oko. Pewnego dnia kobieta zostaje skazana za zbrodnię, której nie popełniła. Po wielu latach Mniszka wychodzi na wolność. Jak kobieta odnajdzie się w świecie, który tak bardzo się zmienił, a do którego nikt wcześniej jej nie przystosował? Jaki wpływ na dalsze życie będą miały traumatyczne przeżycia, których Anna doświadczała od najmłodszych lat?

"Zapytaj o jutro" to również zbiór historii innych osadzonych w więzieniu kobiet. To opowieść o ich walce i cierpieniu.
Powieść Isabelle Margot Moulin to książka, która w mistrzowski sposób ilustruje zarysy psychologiczne postaci. To książka, która postać Anny rozbiera niemal na czynniki pierwsze i przedstawia obraz przemiany głównej bohaterki na przestrzeni czasu.
A zakończenie? Finał powieści nie bierze tutaj jeńców!

"Zapytaj o jutro" to opowieść, która porywa już od samego początku. Czytelnik bardzo szybko wkręca się w historię przedstawioną przez autorkę i świat, który kreśli na kartach książki. Bardzo szybko przechodzimy emocjami bohaterów, jesteśmy świadkami wydarzeń, o których wolelibyśmy nigdy nie wiedzieć. Powieść Pani Moulin to literacka waga ciężka, która nieraz wbije czytelnika w fotel i rozpali jego emocje do czerwoności. Wobec tej powieści nikt nie pozostanie obojętny. Z przyjemnością polecę Wam lekturę "Zapytaj o jutro" i umieszczę książkę w zbiorze najlepszych książek jakie trafiły do mnie w tym roku!
[lubimyczytac.pl]



RECENZJA markowe_booki


Do tej pory myślałem sobie, że literatura obyczajowa to miałkie i nijakie powieści, które mogłyby wzbudzić we mnie jedynie znużenie. Moja domowa biblioteczka składa się w przede wszystkim z grozy, thrillerów i kryminałów. Znajdziecie u mnie również trochę książek historycznych i kilka ciekawych biografii. Wykopiecie również książki, których sam nie jestem w stanie do danego gatunku przypisać. Literatury obyczajowej jeszcze tutaj nie było!

Pewnego dnia za sprawą autorki wpadł mi w ręce "Most". Książka zainteresowała mnie swoim opisem na tyle, że postanowiłem wyjść poza gatunki, w których czuję się najlepiej i sprawdzić co takiego znajdę w "Moście"!. I powiem Wam już na wstępie - to była naprawdę kapitalna decyzja a sama książka okazała się jedną z najlepszych, jakie w tym roku udało mi się przeczytać! "Most" powali Was na kolana, przedstawi świat, który Was otacza z całkowicie innej perspektywy, znokautuje Was swoim realizmem, wzruszy a na sam koniec zrobi ogromny wyłom w Waszych emocjach i pozostawi jedną, wielką pustkę.

Agnieszka to nastolatka wychowująca się w domu, w którym nigdy niczego nie brakowało. Dziewczyna ma wszystko, czego tylko zapragnie. Ale czy na pewno? Czy życie Agnieszki to droga usłana różami? Pewnego dnia problemy przytłaczają dziewczynę na tyle, że nastolatka postanawia popełnić samobójstwo. Kiedy Agnieszka postanawia skoczyć z mostu zagaduje do niej nieznajomy, bezdomny Marc, który przypadkiem znalazł się w pobliżu. Po pewnym czasie Agnieszka postanawia odszukać Marca. Dziewczyna wyrusza w świat ludzi, których los nie oszczędzał.

"Most" to powieść, którą przeczytałem w dwa dni i finalnie ciągle było mi mało! To książka, która odziera ze złudzeń. To powieść, która prowadzi nas do świata ludzi, na których nie zwracamy uwagi, a którzy stale są gdzieś w pobliżu. To książka o problemach zamiatanych pod dywan, o przyjaźni, o morzu bólu i przeprawie przez życie za wszelką cenę mimo przeciwności losu. To opowieść o ludziach, dla których każdy nowy dzień to walka o przetrwanie i stawianie czoła niewiadomemu. To książka, która będzie Was szokować, wzbudzać emocje. To książka, przy której będziecie płakać jak bobry oraz powieść, po lekturze której będziecie całkiem innymi ludźmi. "Most" to historia strat, bólu, cierpienia ale także okazywania życzliwości w nieżyczliwym świecie pełnym przeciwności losu. To opowieść o chęci życia, walce o przetrwanie a także o zauważaniu problemów obcego człowieka i wyciąganiu w jego kierunku pomocnej ręki.

"Most" porywa już od samego początku. Poznajemy zbuntowaną nastolatkę, która mimo zbudowanej wokół siebie grubej skorupy pozostaje w środku stale wrażliwa. Agnieszka to dziewczyna, która mogłaby mieć wszystko czego zapragnie, jednak na jej drodze staje coś strasznego. Dziewczyna mierząc się z wieloma przykrościami postanawia odebrać sobie życie. Jednak spotyka Marca, bezdomnego, który okazuje się niemal aniołem. Kim jest Marc? Dlaczego nieznajomy bezdomny zainteresował się życiem nastolatki? Kim są ludzie, którzy go otaczają?
Ze świata zbuntowanej nastolatki trafiamy wprost na ulicę. Trafiamy do świata ludzi bezdomnych, w którym każdy dzień to walka o przetrwanie, pożywienie i choćby jako taką egzystencję. Poznajemy kolejne bezdomne osoby, które stale toczą walkę by żyć.
Finalnie miałem do autorki nawet pretensje, dlaczego nie opowiedziała życiorysów bezdomnych głębiej? Dlaczego poznajemy kolejne osoby ale nie wchodzimy w ich życie jeszcze dalej? Po czasie jednak zrozumiałem, że krótsze opowiedzenie historii poszczególnych postaci było bardzo dobrym posunięciem. Gdyby autorka miała skupić się na każdej postaci, to książka miałaby chyba trzy razy więcej stron a przede wszystkim straciłaby swój charakter. Okazało się, że krótsze wzmianki o postaciach budują naszą ciekawość i tajemniczość poszczególnych osób.
Z czasem przychodzą kolejne emocje, kolejne nerwy ale też wzruszenia! A samo zakończenie to bomba emocjonalna, która zmiecie Was z powierzchni ziemi! Tak jest! Końcówka po prostu powala człowieka na łopatki!

Na uwagę zasługuje również świetny styl autorki! Każdy rozdział buduje atmosferę i wprowadza nas w klimat powieści. Styl, język, umiejętności. Tutaj czekają nas same zalety.

"Most" to fenomenalna książka o ludziach, obok których często przechodzimy bez zastanowienia. To trudna powieść o problemach współczesnych nastolatków oraz piekle bezdomności. To książka po lekturze której jesteśmy innymi ludźmi! To w końcu opowieść, po której pozostaje niedosyt! Szczerze mówiąc ja chcę więcej! Chcę dowiedzieć się tego jak dalej potoczyło się życie Agnieszki, Pavarottiego, Grubej Zośki, Henia, Tadeusza oraz księdza i Ratajczykowej!
"Most" to książka, która wciągnie Was po pachy! To powieść, która zostawi w Was pewnego rodzaju pustkę.
Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko szczerze polecić Wam wyprawę na most! Pamiętajcie, że wrócicie z niej całkiem odmienieni.
[lubimyczytac.pl]