czwartek, 3 grudnia 2020

MOST - cz.XIX

Marc szedł szybkim krokiem, by rozgrzać zmarznięte ciało. Od czasu do czasu zatrzymywał się w towarzystwie swojego czworonożnego przyjaciela, podskakiwał kilkakrotnie, opadając ciężarem ciała na palce stóp, biegał między drzewami w parku, robił przysiady i skłonny, by przyspieszyć krążenie rozleniwionej, spowolnionej zziębnięciem krwi, a gdy się zmęczył, uśmiechał się do Betki, dysząc i łapiąc chłodne powietrze. Pies szalał wówczas w dzikiej, nieokiełznanej euforii szczęścia, czerpiąc z momentu porannej gimnastyki szaloną radość. Biegał wokół Marca, szczękając i merdając ogonkiem. Doskakiwał do swego nowego właściciela, uciekał, zawodząc w dali rozbawiającym skowytem. Podbiegał do Marca. Obracał się wokół jego stóp. Robił szerokie okrążenia, których promień zdawał się rozpiętością potężnych skrzydeł kormorana, po czym wracał do bezdomnego mężczyzny, wspierając się przednimi łapkami o nogi właściciela i odbierając z jego rąk pieszczotliwe głaskania, słowa czy poklepywania po grzbiecie porośniętym szczeciniastą sierścią...


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku





środa, 2 grudnia 2020

MOST - cz.XVIII

Agnieszka nie spała całą noc. Różnorodne myśli, wspomnienia, wyobrażenia i wyrzuty sumienia dręczyły ją, nakłaniały do wewnętrznej debaty i odstraszały spokój, którego przecież tak bardzo potrzebowała. Leżała więc bezsennie na łóżku, wpatrując się w sufit i od czasu do czasu zmieniając pozycję ciała, układając się raz na prawym, a raz na lewym boku. Pokój wydawał się wirować wokół niej i kołysać, niczym powoli zatrzymująca się w obrotach szaleństwa i zabawy karuzela, a cisza dyskretnym szeptem recytowała rytmicznie powtarzające się dźwięki zegara, odliczającego mijające sekundy, które, niczym groch rzucany w puste, blaszane wiadro, dudniły pustym echem rozdrażnienia... 


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku




wtorek, 1 grudnia 2020

MOST - cz.XVII

- Odpierdol się! – krzyczała Agnieszka na idącego za nią chłopaka.

- Daj spokój. – prosił, wlekąc się za nią krok w krok, niczym cień – Niepotrzebnie się ciskasz. – wyjaśniał – Mogłabyś być milsza…


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku





poniedziałek, 30 listopada 2020

NA DOBRANOC

Jeszcze na „Dobranoc” powiem Ci mój Panie,

Że kładę w nadziei utrudzoną głowę,

Ufając, iż jutro nowy dzień nastanie

I że dziś nie jestem już ostatnim słowem.

 

Patrzysz pewnie na mnie Boże z wysokości,

Jak Ojciec na dziecko, który się pochyla,

Aby na „Dobranoc” wyznaniem miłości

Pocałunek strącić skrzydłami motyla

 

I czoło namaścić tym błogosławieństwem,

By myśli ukoić i sny udobruchać,

I serce pokrzepić, które łka szaleństwem,

I aby wraz ze mną oddechów posłuchać,

 

Które się splatają w strumień, zwany życiem,

Uchodzą w niebiosa bezdźwięcznym westchnieniem…

Pytasz, jak się czuję?, Boże – Wyśmienicie!,

Chociaż nadal jestem swoich marzeń cieniem.

 

Jeszcze na „Dobranoc” powiem Ci mój Panie,

Że czas mnie oszukał, skradając godziny.

Męczy mnie to jego ze mną pogrywanie.

Jeszcze nie zaśniemy, a już się budzimy.

 

Chciałabym, by ręce moje pracowały,

Wyobraźnia kwitła, jak jabłonie w maju,

Aby role żony, matki się spełniły

Zanim śmierć w ramionach porwie mnie do Raju.

 

Każdy dzień bezcennym, jedynym się staje,

Bo świadomość ciągle szeptem podpowiada,

Że prawdopodobnie jutro nie nastanie,

Bo niekiedy koniec po prostu się zdarza,

 

Dlatego wyciskam z zegara sok sekund,

Nieustannie w biegu pędząc gdzieś przed siebie,

Jakby wbrew wszystkiemu i wszystkim na przekór,

Chociaż los mój żywot pod górkę wciąż wiedzie.

 

Jeszcze na „Dobranoc” powiem Ci mój Panie,

Iż bardzo żałuję, że Cię zasmuciłam.

Słyszę niestrudzone sumienia wołanie,

Bym wszelkie słabości wreszcie porzuciła

 

I kiedy zasypiam, ciągle obiecuję,

Że ze wschodem słońca będę znacznie lepsza,

Lecz gdy noc zapada znowu lamentuję,

Bo nie umiem zgodzić rozumu i serca.

 

Gorycz mnie przepełnia, że emocji siła

Odziera mnie Panie z duszy wojownika.

Dziś znowu daremnie Boże się trudziłam,

Bo z tej mojej pracy wszak nic nie wynika.

 

Przykładam więc skronie Ojcze do poduszki,

Ustami błagając: „Uczyń ze mnie dobro”.

Na mych włosach Panie palców Twych opuszki

Rozczesują Miłość Twoją Boże szczodrą…

 

Zatem na „Dobranoc” po całym zamęcie

Zasypiam spokojna w Ojcowskich ramionach.

Pierś moja rozsiewa po calutkim świecie

Oddech, który w ustach wiatru cicho kona.

 

Być może się jutro już tu nie pojawię.

Zgoda we mnie płynie słodkim odprężeniem.

Przykro mi mój Panie, że Ci zawód sprawię

Mym chwiejnym, ułomnym, doczesnym istnieniem.

 

Mimo jednak tego, nie czuję zlęknienia,

Ale błogi pokój oraz ukojenie.

Jeśli chcesz mnie zabrać, weź w stanie uśpienia,

Jak w dłoniach trzymane, poranne promienie.

 

Dobranoc mój Panie, ale… czy do jutra?!...

Fala snu zastyga na moich powiekach,

Ciałem mym kołysze, jak kadłubem kutra,

I na duszę wolną w cierpliwości czeka.




MOST - cz.XVI

Łukasz wszedł do kuchni niemal bezszelestnie. Podszedł do siedzącej przy stole żony. Oplótł wokół niej ręce, tuląc ją w ramionach i pocałunkiem przyklejając usta do zamyślonej głowy żeglującej w przestworzach nieodgadnionych refleksji...


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku



piątek, 27 listopada 2020

MOST - cz.XV

Szron oprószył gałęzie drzew i osiadł iskrzącą poświatą na źdźbłach pochylonej, przykurczonej trawy. Smugi drogowych latarni, roztapiały się bladym, złocistym, ciepłym światłem w owym perłowym puchu, obsypując świat jakby drobinami cyrkoniami. Noc spacerowała jeszcze między drzewami, szeleszcząc sennym krokiem w oprószonych szronem liściach, a cisza wydawała się wspierać o pnie drzew, niczym młoda, piękna dziewczyna w przezroczystej, mglistej halce z rozmarzeniem i miłością spoglądająca w niebo, jako świeżo zakochana i pełna górnolotnych nadziei na nieśmiertelne oraz niczym nie zmącone szczęście...


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku



czwartek, 26 listopada 2020

MOST - cz.XIV

- Dzień dobry, Agnieszko. – powitała życzliwością nastolatkę wchodząca do pomieszczenia psychoterapeutka – Dziś również będziemy milczeć? – zapytała, zamykając za sobą drzwi i wygodnie siadając w fotelu, znajdującym się naprzeciwko dziewczyny...


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku