wtorek, 17 listopada 2020

MOST - cz.VI

Agnieszka wybiegła ze szkoły, uciekając od złośliwych komentarzy bezwzględnych kolegów, którzy w żaden sposób nie szczędzili jej kąśliwych uwag, będących obrzydliwą i paskudną recenzją nagich zdjęć, opublikowanych w internecie przez Arka... 


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku




poniedziałek, 16 listopada 2020

MOST - cz.V

Agnieszka nie miała najmniejszej ochoty wchodzić do sali na zajęcia szkolne. Zamknęła się w toalecie. Usiadła na parapecie okna, wtulając głowę w chłodną szybę i obserwując tłumy licealistów, rozsypanych na placu, wchodzących do budynku, gromadzących się na schodach, dyskutujących i chichoczących lub ganiających się po parkingu, albo siedzących na poręczach i barierkach niewysokiego ogrodzenia, niczym wróble ukryte w konarach krzewów, okalających chodniki... 


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku







BĘDZIESZ...

Będziesz we mnie… na zawsze we mnie pozostaniesz,

Bo wrosłeś korzeniami wspólnej codzienności

W duszę, w której na wieki będziesz miał mieszkanie

Pełne wspomnień i ciepła najszczerszej miłości.

 

Będziesz we mnie, choćby nas życie rozdzieliło.

To wszystko, co jest nami, nie da się wymazać.

Wszystko, co już się stało, co nas zespoliło,

Będzie się we mnie rodzić,… będzie się powtarzać…

 

I zapamiętam oczy, rzęsy i łuk brwiowy

Oraz bruzdę na czole w grymasie zadumy,

Twoje usta i układ warg w galopie mowy,

Barwę słów, co strącały nutą głosu struny.

 

Będę czuć twoje dłonie i twoje ramiona,

Delikatne muśnięcia oddechu na sobie…

Kiedy będę już stara i ziemią zmęczona,

Będę z tobą w mym sercu, jeśliby nie w głowie.

 

Będziesz we mnie, bo jesteś częścią mnie bezwzględnie.

Tyle lat nas spajało skutecznym efektem.

Nie wiem, co dziś czy jutro mój najdroższy będzie,

Ale wiem, że ty we mnie, a ja w tobie jestem.

 

Wschody słońca, zachody i pełnie księżyca,

Parasole gwiazd lśniących pod deszczem listowia.

Każda chwila przy tobie prostotą zachwyca…

Jam jest twoja, ty moja najlepsza połowa.

 

Uczyliśmy się milczeć w szacunku, w pokorze

Wbrew żywiołom emocji, które nas targały.

Człowiek dzięki miłości lepszym stać się może,

Choćby go losu bicze ze wszech stron smagały.

 

Będziesz we mnie i śmierć nas nawet nie rozłączy.

Zostanę już na zawsze twą oblubienicą.

Wszystko wokół się zmienia i wszystko się kończy…

Naszych dni nie wycenią oraz nie policzą,

 

Bowiem to, co jest nami, bezcennym się stało

I nikt tego nie kupi, choćby dawał krocie,

Choćby siebie zastawił, to wciąż będzie mało

Bez względu czy w diamencie, czy też w szczerym złocie.

 

Będziesz we mnie, ja w tobie jak dusza i ciało,

Które po rozdzieleniu i tak się połączą.

Widać tak być najdroższy po prostu musiało.

Niech się kroki nóg naszych w tańcu ciągle plączą,

 

Niech na tarczy zegara naszych stóp odciski

Rozcierają godziny w obręczy znaczone.

Jak to dobrze, że w tobie jest ktoś dla mnie bliski,

Że są dusze i ciała nasze połączone.




niedziela, 15 listopada 2020

MOST - cz.IV

Aleks… Mężczyzna nie budzący zaufania, a jedynie strach, albo nienawiść. Wchodząc do jakiegokolwiek miejsca czy towarzystwa, odstraszał wszystkich. Ludzie unikali go i omijali szerokim łukiem, by nie narażać się na nieprzyjemności niepożądanych starć siłowego zderzenia... 


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku




piątek, 13 listopada 2020

MOST - cz.III

Marc poczuł ogromne zmęczenie w nogach. Przemierzył sporo kilometrów, szukając po śmietnikach czegoś wartościowego. Nie miał już najmniejszej ochoty iść dalej. Marzył tylko, by odpocząć...


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku





czwartek, 12 listopada 2020

MOST - cz.II

- Nie śpisz? – zapytała nastolatka, wchodząc niemal bezszelestnie do mieszkania, w którego progu zastała matkę, stojącą w szlafroku z rękoma splecionymi na piersiach...


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku





środa, 11 listopada 2020

PODSUMOWANIE

Idzie moje dzieciństwo z bagażem na plecach

W plisowanej spódnicy, w koszuli z żabotem,

W białych, wręcz lśniąco białych i długich skarpetach,

W za dużych butach, które zdają się kłopotem.

 

Człapie moje dzieciństwo żółtą z piachu drogą –

Krętą, wąską jak wstążka wpleciona w zarośla.

Nogi strasznie zmęczone dłużej iść nie mogą…

Wierzą, że dalej ścieżka będzie znacznie prostsza,

 

Więc cierpliwie stawiają stopy w swym zmęczeniu

I zwodzone nadzieją wciąż się nie poddają.

Ślady ich odbijane jak w rozkojarzeniu

Świadczą o tym, jak nogi ciężko w marszu mają.

 

Widzę moje dzieciństwo ze słońcem we włosach,

Z oczami wiecznie w górze, co wodzą dokoła,

Z myślą, która w tym wieku nie jest wcale prosta,

Z duszą, którą natura wyrywa i woła.

 

Widzę jakie zaradne i jakie jest stare,

Niezdolne do zabawy, wessane w codzienność.

W plecaku żadnej lalki, lecz zeszytów pare,

A w nich wszystko, co w sercu cierpi na bezsenność.

 

Widzę moje dzieciństwo w kwiatach i w motylach,

W chmurach, co płótnem zdają się pełnym obrazów.

Widzę jak nad strumieniem z mostu się wychyla,

Ufając bardziej drzewom – ludziom nie od razu.

 

Wtem podchodzi dziewczyna młoda, pełnoletnia

Z twarzą mego dzieciństwa, lecz z rysem poważnym…

Nie jest ani urodna, nie jest również szpetna…

Idzie krokiem zadumy i wielce odważnym.

 

Zatrzymuje się nagle przed moim dzieciństwem

I przykuca, spojrzeniem w oczy zaglądając.

Uśmiecha się i usta szepczą jakby liściem,

I w dłoni małe rączki dziewczynki trzymając...

 

Po chwili z swej torebki wydostaje misia,

O którym ta dziewczynka marzyła na Gwiazdkę,

A którego to właśnie otrzymała dzisiaj,

Mając w młodej dziewczynie lat już kilkanaście…

 

Chyba zbliżę się do nich, aby je zaprosić

Na szarlotkę i kubek czarnej czekolady.

Każda z nas mimo wieku wzrok wciąż w górę wznosi,

Poza światem szukając osłody, porady.

 

Może razem przy stole w głębokiej zadumie

Posiedzimy w milczeniu, splatając spojrzenia.

W każdej z nas każdej cząstka, więc każda rozumie,

I nie musi mieć żadna nic do powiedzenia.

 

Taka moja jest przyjaźń kobiety z dziewczyną

I z dziewczynką, co zda się naszym połączeniem.

Obok nas puste krzesło, bo gdy lata miną,

To staruszka nas wszystkich zajmie to siedzenie.