wtorek, 17 listopada 2026

WYZNANIE

Jestem zmęczona ludźmi, którzy kłamią,

Tonąc we łgarstwie z swym fałszem u szyi,

Którzy krętactwem innych wokół mamią,

Że aż im samym, co prawdą, się myli.


Jestem zmęczona ludźmi złośliwymi,

Bowiem ich pasja jest formą prostactwa.

Nie chcę przebywać z chamami takimi,

Gdyż niszczą prawość trucizną matactwa.


Jestem zmęczona ludźmi zazdrosnymi,

Którzy są jakby butami z betonu.

Bagno pochłonie każdego wszak z nimi,

Choćby miał geniusz nie dany nikomu.


Dosyć mam ludzi wiecznie roszczeniowych,

Którzy z człowieka chcą zrobić podnóżek,

Do upodlenia podmiotu gotowych.

Z nimi przyszłości w ogóle nie wróżę.


Zmęczona jestem ludźmi bezmyślnymi,

Bowiem ci prawa do racji żądają.

Nie dysponując faktami żadnymi,

W imię głupoty konflikty wszczynają.


Precz z mej przestrzeni, wszyscy wymienieni!

Nie dam się żywcem pożerać tej sforze!

Precz, przywarami owymi skażeni!

Człowiek wszak przy was sobą być nie może.


Odchodzę od was, chociaż wiem na pewno,

Że wieści o mnie siać będziecie wszędzie,

Co jest mi - wyznam szczerze - wszystko jedno,

Gdyż, prócz mściwości, nic w plotkach nie będzie,


Czym bym się miała w ogóle przejmować.

Karmić się nimi będą wam podobni.

Pragnę mą wolność od was celebrować

I iść, gdzie chodzą, lecz ludzie czcigodni,


Mający żagle wiatrem zapłodnione,

Brzemiennym płótnem na niebie rozpięte,

Podążający zawsze w słuszną stronę

Ku temu, co jest i mądre, i piękne.


Ci mnie ocenić mogą sprawiedliwie,

Bo patrzą na mnie jak na siebie w lustrze.

Ci życie zawsze traktują uczciwie,

Chociaż nierzadko nosa im los utrze.


To z nimi wolę cokolwiek gdzieś zgubić,

Niż z głupim znaleźć skarb, co oko łechce.

Już nie zamierzam się wśród durniów trudzić.

W stadzie baranów iść że mi się nie chce.


Wyrywam progi spod stóp podłych ludzi!

Drzwi im przed nosem wręcz z trzaskiem zamykam!

Naiwny tylko się nadzieją łudzi,

Że chromych wreszcie nauczy walczyka.


Wybierać trzeba sobie towarzystwo,

W którym rozwinąć można swe talenty.

Pełen brzuch w życiu to bowiem nie wszystko.

Mądry nie zawsze chodzi uśmiechnięty,


Gdyż ten postrzega świat nie przez wygodę,

A przez potrzeby i ciała, i ducha!;

Ma niezależność, jak również swobodę,

Ponieważ słyszy, ale także słucha


I nie przyjmuje niczego na wiarę,

Co jest mu kłamstwem hojnie serwowane.

Choćby miał wypić swej goryczy czarę,

Wszystko zostanie przezeń przemyślane


I w analizie trzeźwej przetrawione,

By mowa była TAK - NIE określona,

By jego imię nie było splamione,

Godność zaś hańbą nie była skażona.


Pragnę bezsprzecznie u boku mądrego,

Chodząc po cierniach, płatki róż doceniać.

Mam wówczas status człeka szczęśliwego,

Czego w ogóle nie zamierzam zmieniać.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 12 listopada 2026

JESIENNE SŁOŃCE

Jeśli ta plama przenikliwej bieli

Jestże mi słońcem zwiastującym życie,

To czemu stygnie w chmur śniadej pościeli,

Patrząc na Ziemię wstydliwie i skrycie?


Daleko w górze swym światłem płowieje

Jakoby bielmem przekłutego oka,

Aż świat w jasności siwiutkiej marnieje,

Gdy ta nań kapie szarością z wysoka;


Aż drzewa płaczą, z liści łzy swe tocząc,

Których czuć zapach w wilgotnej przestrzeni.

Czyżby to słońce świeciło też nocą?...

Ten sam ma odcień księżycowych cieni.


W lustra kawałkach chodników przemokłych

Nie jestże w stanie przejrzeć się odbiciem.

Niczym latarnia w zamieciach okropnych

Tli się w południe jakoby o świcie,


W kłębach oparów gasnąc połykane

Jak żar ogniska drewnem niekarmiony,

Co które piachem w polu przysypane

Odchodzi w niebo dymem uwolnionym...


I nim się człowiek za siebie obejrzy,

Nim wzrokiem wdrapie się na nieboskłony,

Nim źrenicami we słońce nie wejrzy,

Znowu wieczorem będzie otulony,


W biegunach siedząc wygodnie cykania

Z książką w pożółkłych okładkach na kocu,

Który w fotelu kokonem osłania

Ciało stygnące snem w zmęczonym wzroku.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 9 listopada 2026

PORANNA CHWILA

W pośpiechu kawa oraz śniadanie,

Które nierzadko zegar mi kradnie,

Na grzbiet zgarbiony wsuwam ubranie,

Sycząc, gdy z ręki coś mi wypadnie,


Na ramię torba, zgrzyt klucza w zamku...

Buty już pędzą, za nimi ciało.

W minut zaledwie kilku ułamku

Biegnę, choćby się tego nie chciało,


A wokół... przestrzeń przypudrowana

Odcieniem różu mglistego światła,

Którym przez niebo zda się skąpana.

Jutrzenka wschodu na niej osiadła


Jako płatkami herbacianymi,

Co tworzą łuski mglistej jasności

Lśniącej barwami bursztynowymi

W różowym pyle słoniowej kości,


Więc... twarz unoszę - niech mnie obsypie

Pyłem pastelu w fuksji odcieniu.

Każdy przechodzień w mą stronę łypie.

Uśmiech podsyła mi zaś niewielu.


Ręce rozkładam w bok jak maszt, który

Łączy horyzont wschodu z zachodem

I jak wrzecionem nawija chmury,

Przez co się kruszą na trawy chłodem


I zastygają szronem srebrzystym

Błyszcząc perłową zorzą brokatu.

Świat zatem płonie kryształem czystym

A ja go chłonę wbrew presji czasu...


Wtem zatrzymuję się jak u brzegu.

Otwieram oczy i zauważam

Kilku przechodniów, co wyszli z biegu,

Których w mą podróż przykładem wdrażam,


Przez co olśnienie na mnie spłynęło

W formie pragnienia, aby pozostać

W nielicznym gronie, co się poczęło

Jako potrzeba banalnie prosta


Kontemplowania porannej chwili,

Wbrew dyscypliny nas tresującej,

Pod niebem różu, które się pyli

W przestrzeni światłem tym wibrującej,


Lecz... grom uderzył w nas upomnienia!,

Co nas do pracy wnet rozproszyło.

Ach, wart był moment tenże spóźnienia...

W żaglach mi wiatru bowiem przybyło.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 4 listopada 2026

D-JAwTRYBAch

Precz, hołoto, co za nic masz wszelkie wartości,

Gówno jedząc w zachwycie niczym czarny kawior!

Precz, motłochu wyzuty z resztek swej godności!

Twe oznaki głupoty, kłamstwa mnie nie bawią.


Fora - batem języka wręcz strzelam - ze dwora!,

Tym, co niszczą ojczyznę jak rak i gangrena.

Niech się pasie na piachu bezpłodnym ta sfora,

Co za sakwę srebrników pod gradem kamienia


Żywcem by zagrzebała Matkę udręczoną,

Której piersią się karmią zdrajcy Jej imienia!

Ogarkami obietnic w pole was zwiedziono,

Postawiono na straży, lecz zmowy milczenia,


Więc bezzębnym się dziąsłem w krtań ludzi wgryzacie,

Którzy Matkę spod jarzma pragną oswobodzić,

Bo prócz potrzeb fizycznych nic w życiu nie macie

A lubicie w koronach tekturowych chodzić,


Przez co karki zginacie przed wrogiem Polaków,

Gdyż pawimi piórami zechciał was przystroić.

Kiedyś poziom mieliście pastewnych buraków.

Dziś myślicie, że wolno wam mądrzejszych szkolić,


Bo wam stołki pod dupy zachłanne wsunięto,

Gdy gnietliście pośladki jeno na klepisku,

I elitą, wbrew prawdzie, wszem was okrzyknięto.

Gnój i tak wam pozostał w pudrowanym pysku,


Wszak choćbyście posiedli tytuły docenta,

W togach pewnie chodzili z podniesioną głową,

Z chamstwa was to nie wcieli w stan inteligenta.

Swe prostactwo zdradzicie wnet wulgarną mową.


Macie tego świadomość i strach przed utratą

Społecznego awansu, i z niego korzyści.

Wiernym psem się stajecie, co jestże zapłatą.

Mierżą was patrioci i idealiści,


Bowiem przy nich kruszeją wam gliniane nogi,

Co na których was pycha prowadzi na zgubę.

Wyrastają wam w lęku jak baranom rogi.

Wystawiacie rodaków cierpliwość na próbę.


Zdrajca zdrajcą zostanie, co nie jest chwalebne,

Jeśli zniszczy kraj własny krwią przodków wzniesiony,

Zdepcze wszelkie wartości niezwykle potrzebne,

Aby naród piastowski został ocalony.


Precz spod progu, swołoczy na obcych usługach

Z bandą głupców, co widzą w was swe wybawienie!

Matka nasza bieduje, tonąc w waszych długach!

Polak, co niepoczęty, już dźwiga to brzemię!


Pewnie ruszą lawiną na mą twarz plwociny

Z ust ryczących inwektyw brzmieniem obraźliwym

Z prostej, a potwierdzonej przysłowiem przyczyny,

Iż ów tłum, co się zbudzi językiem kąśliwym,


Będzie dziadów motłochem, co kiedy ożyją,

Ludzi w drodze po sakwę judaszowej kwoty

Torbą w dłoni trzymaną, choć pustą, zabiją,

Gdy ci będą zwierciadłem szczerym ich głupoty.


Twarz z ów plwocin obetrę i będę obstawać

Przy ojczyźnie, na którą ręka podniesiona

Zamach wzięła, by ciosy w Jej serce zadawać,

By Ta padła jak tusza rozbiorem zgładzona.


Nie zagłuszą mnie wrogie szczekania, skowyty,

Izolacja społeczna i niezrozumienie.

Duch mój wiarą jest w Boga z miłości podszyty -

Jego dla mnie bezcenne jest na świat spojrzenie,


Więc bezprawie i zdrada, i niesprawiedliwość

Budzą we mnie odrazę oraz obrzydzenie.

Człowieczeństwa wymiarem jest prawość, uczciwość

I sumienia czystością przed snem uwieńczenie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 26 października 2026

OD BRZEGU JESIENI

Na moich dłoniach krople osiadają

Trącane palców muśnięciem w przelocie,

Gdy te opuszką roślin dotykają,

Które butwieją od wilgoci w błocie,


Brązowo ciemnym zachodząc kolorem

W skutek przestrzeni chłodem parującej,

Co w szarej szacie zdaje się upiorem

W koronie świateł omdlale blednącej...


Gdzieniegdzie drzewa stoją w pióropuszach

Zieleni, która wcale nie zachwyca,

Choć z pełną gracją w tańcu się porusza

Liść niczym w walcu dość zwiewna spódnica,


Na tle gałęzi płonących czerwienią

Albo zsypanych opiłkami złota

Lub całkiem nagich, co jeno ciemnieją,

Sterczą nad ziemią jak druciana szczota


Rozpruwająca niebo śniadą nicią

Opadającą metalicznym blaskiem,

Przykrywającą świat siwiutką wicią,

Przez co się słońce nie przebija brzaskiem,


A tylko sączy zduszonym strumieniem

Jasności, która gaśnie i rdzewieje,

Będąc rzuconym na połacie cieniem,

Co, z żalu łkając, jedynie marnieje.


Nim się obejrzę półmrok się rozrzedzi

I znów ciemnością wydłubie mi oczy...

Wiatr w obłąkaniu coś pod nosem bredzi

I, się kołysząc, za mną wiernie kroczy


Jakoby dziecko, które się zgubiło

I w towarzystwie mym ratunku szuka.

Ledwo się wokół płowo rozjaśniło,

A już pochmurność w okna deszczem puka


Niczym ptaszyna głodna i spragniona,

Płaszczem swych skrzydeł przed zimnem zapięta

Co na parapet przysiadła strudzona,

Z którego palcem czwartym zwisa pięta.


I nagle bursztyn pod stopy me spływa,

Nie mogąc rozgrzać mych członków zziębniętych.

Wnet w szpakowaty odcień światła wpływa

I znów jak dymem świat jest uszczypnięty,


Po czym się staje popielatym płótnem,

Na którym węglem, popiołem szkic gaśnie.

Zanim się stanie dzień (być może) jutrem,

Nim zbyt przedwczesnym wieczorem już zaśnie


Postaram żagle się moje rozwinąć,

Odbić od brzegu nostalgii jesiennej,

Na możliwości ocean wypłynąć,

By z owej głębi bezkresów bezdennej


Wyłowić siebie w lustrzanym odbiciu

Z uśmiechem, który mą twarz rozpromienia.

Będę żeglować we mglistym spowiciu.

Mam wszak tak wiele wciąż do powiedzenia.


Niechże mnie niesie od brzegu jesieni

Ku wiosny lądom jeszcze nieodkrytym.

Pogoda w kratkę mej duszy nie zmieni.

Żagiel mój z pragnień wiary jest uszyty


I przytwierdzony do masztu nadziei

Miłości siłą, która mnie napędza.

Życie się falą niespokojną pieni,

I mnie ku lądom wspomnianym rozpędza.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 22 października 2026

PORA DOJRZAŁOŚCI

Ach, moje gwiazdy jak stada motyli,

Co szeregami zwartymi mnie strzegą,

Na moje włosy blask wasz srebrny pyli,

Więc mają odcień koloru siwego.


Błyszczę się zatem zorzą diamentową,

Która brokatem zda się rozpylona,

I idę w chmurach z iskrzącą się głową

Wami, me gwiazdy, bogato strojona.


Dzień mój wnet zasnął szczebioczących wiosen

Nim się spostrzegłam, że już zaszło słońce.

Słyszę jedynie plusk w oddali wioseł,

Co jest przyjemne, jak również kojące...


Latarnik stanął u mojego boku

Z lampy swej blado-złocistą poświatą

I rzuca łunę na odległość wzroku

Przykryty nieba granatową szatą,


A wokół krążą na skrzydłach zwiadowcy

Przekraczający wręcz barierę słuchu.

Ci szybujący dźwięków niemych łowcy

Świat się wydają wprowadzać do ruchu.


Wodzę za nimi, gdy się odbijają

Od mej przestrzeni jakoby od szyby.

W locie wirując, pięknie wyglądają -

I to realnie, nie wcale na niby -


Jakoby strzały wypuszczane z łuku

Przez Artemidę w nocy polującą...

Stopy jej zdają się chodzić po puchu,

Zwiastując ciszę głucho szeleszczącą


Liśćmi i trawą w posągowej pozie

Jakoby były z papieru wycięte...

Na szklącej tafli unoszą się łodzie

Lilii, co mają pąki rozwinięte,


A tuż nad nimi światło księżycowe

Niczym kolibry mruga odblaskami,

Przez co Najady dostrzegam zmysłowe,

Które się oczom jawią kaskadami


I w staw krysztale pływają jak mleko,

Skórą błękitów łunę odbijając.

Żałuję nawet, iż stoję daleko,

Spojrzeniem jeno ów nimf dotykając,


A mając w sobie pragnienie ogromne,

By zrzucić z ramion tkanin ciasnych kokon,

Zatopić ciało do wolności zdolne

W wód, których niebem wydaje się oko,


Głębię trzcinami jak rzęsą zdobioną

Pełną spokoju nieopisanego...

Jestem tą porą szczerze zachwyconą

Wieku jak wino młodo dojrzałego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 21 października 2026

CZY TO PRZED BURZĄ...

Czy to przed burzą rozbrzmiewa tak cisza,

Że aż mi świerszcze w uszach głośno grają?

W pamięci wspomnień prześwietlona klisza

Sprawia, iż duchy mnie nie nawiedzają


Jakby się przeszłość nagle obraziła,

Czyszcząc szuflady, szafy i regały,

Ślady po zdjęciach tylko zostawiła,

Które na meblach w mych pokojach stały.


Pochmurne światło zagląda mi w oczy.

Drzewa się rdzawym liściem rozsypały.

Przedziwny spokój w trawach zwiędłych kroczy,

Które wilgocią doszczętnie zbutwiały.


Kruk nad człowiekiem skrzydła swe rozciągnął,

Żałobną pieśnią radość przeganiając,

A ów przechodzień idzie bardzo wolno,

Czołem o chodnik niemal zawadzając


Jakoby dźwigał krzyż na chorych plecach

Win własnych myśli, słów, czynów, zaniedbań.

Łzami się topi weń gasnąca świeca

Z powodu licznych, bolesnych pożegnań.


Zdaje się... stracił całkiem przywiązanie

Do życia, które jak kula u nogi

Brzęczy łańcuchem, tworząc kołatanie

Serca, co pragnie, ażeby sen błogi


Wdarł się krwiobiegiem w zadumane skronie,

Duszę od cierpień ciała uwalniając.

Przed chłodem trzyma człek w kieszeniach dłonie,

Na twarzy smutek i zmęczenie mając...


Czyżby przeczuwał, że nadciąga burza

Wydarzeń, których pragnąłby uniknąć?

Oblicze jego podkrada kałuża,

Widzę więc w tafli, iż wolałby zniknąć


Nim się poderwie żywioł niszczycielski,

By nie doświadczyć tego, co najgorsze...

Cisza się niesie niczym szum z muszelki,

Wieszcząc, że morze stanie się surowsze


I przejdzie w fale, co się nie rozstąpią,

By nas wybawić od ów najgorszego,

W które naiwni wciąż uparcie wątpią,

Dbając na co dzień, lecz o własne ego.


Jakaż samotność tłumem się przemieszcza.

Nikt w tym pochodzie nie widzi nikogo.

Korowód zdeptał przywódcę i wieszcza.

Marsz pogrzebowy rozbrzmiewa, lecz wrogo


Stukotem butów, warkotem silników,

Dźwiękiem gotówki oraz zębów zgrzytem...

Tupią obcasy sznurem koralików...

Szepczą banknoty pożółkłym zeszytem...


Czemu tak szaro dzień ten dziś postrzegam,

Kochając jesień jednako jak kiedyś?

Wnikliwym wzrokiem po ulicy biegam

I widzę w ludziach ucisk strasznej biedy -


Pustkę, co która bielmem się rozlewa

Na wypłowiałe i martwe źrenice -

I niejednego, co diabłu się sprzeda

Za wyliczoną, miedzianą drobnicę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl