poniedziałek, 13 lipca 2026

ŚMIERĆ ARTYSTOM!

Akustyka sali zakasłała brawami...

Para dłoni, klaszcząc, roztrzaskała pył kurzu

Unoszącego się w ciemnych światłach smugami

Obsypującego się z policzków mych różu...


Cisza drapała miotłą między fotelami

Trzeszczącymi, jęczącymi pod samotnością

A kroki dusiła w dywanie obcasami

Monotonnie jednakową częstotliwością...


Ktoś przeciął pępowinę, gasząc reflektory...

Wtem życie w aktach stanęło mi przed oczami

A z ciemności wypełzły nagle lęków zmory,

Że kurtyna zapadnie powiek zasłonami...


Czy to jest prapremiera, czy występ ostatni?

Może próba, na którą nikt prócz mnie nie przyszedł?

Jesteśmy jeszcze komuś choć trochę przydatni?...

Nad sceną jak na szelkach, mam wrażenie, wiszę.


Halo! - wołam, a echo głos mój parodiuje,

Szydząc ze mnie ukryte gdzieś w mrokach widowni.

Zdaje mi się, że wszystko wokół mnie wiruje...

Widzę twarze, więc krzyczę - Jesteście niesłowni


Wy, coście mnie karmili jedynie kłamstwami,

Obejmując ramieniem jako przyjaciela!

Przestrzeń, milcząc, żongluje moimi myślami.

Kryzys Sztuki dziś światu boleśnie doskwiera.


Teatr pachnie przyjemnie starymi deskami.

Widzę słoje stóp ludzi, którzy w nie wsiąknęli.

Szepty rozmów wciąż błądzą gdzieś za kulisami.

Drzwi za sobą kasjerzy dawno zatrzasnęli,


Garderoby zaś zieją pustką niczym studnie,

W których wody już nie ma, a jedynie susza.

Słońce może tu zajrzy, najpewniej, w południe,

Gdy nad dachem przechodzi i na zachód rusza.


Matowieją w nim szyby okien zaślepionych

Bielmem brudu, co z ulic ku murom podpływa.

Tłumy stoją na skwerkach ludzi zachwyconych

Człekiem w majtkach, co z głowy włos, mlaszcząc, wyrywa


I podchodzi do osób wokół zgromadzonych,

W ich źrenicach się sobie bacznie przyglądając,

Po czym głosi nieskładnie jakieś farmazony,

Za poezję majaki w bełkocie uznając.


Śmiech głupoty przebija się do znieczulenia,

Niemo-głucha hołota więc ją koronuje

Na elitę i sztukę godną wyróżnienia,

Choć poziomem swym na nic ta nie zasługuje.


Patrzę na to przez okno zmurszałej świątyni,

W której płaczą i Szekspir, Verdi czy też Mozart,

I Sofokles, i Molier, Michał Anioł, Puccini...

Wszyscy, których zdeptała życia szara proza...


Ściany łkają ich szlochem nad dziurawą sceną

Przemywaną dnia blaskiem zbudzonego miasta.

W kącie żalu przycupnął ledwo brzmiący D-moll

I kurtyna pajęczyn wisi falbaniasta.


Lud nazywa wariatów dzisiaj artystami.

Popularność, nie talent, o tym decyduje.

Kicz się staje, wbrew faktom, wielkimi dziełami,

Przez co Sztukę prawdziwą tym detronizuje,


Której szukam w galerii, w teatrze, w księgarni -

W miejscach, co to pod młotek aukcyjny trafiły.

Atramentem nie pachną zaplecza drukarni.

Pięciolinie się w sztuczny intelekt wtopiły...


Smutek zalał ulice i śmierć nastąpiła.

Człowiek diabłu swą duszę za bezcen odsprzedał.

Pseudo-sztuka artystów pod mostem wybiła.

Cień ich pasji, talentów się w podziemia przedarł.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



NIE UMIEM PŁYWAĆ

Szeleszczą brzozy kartek kartkowaniem,

Pergaminowym łoskotem swych włosów,

Warkoczy bujnych gęstym rozczesaniem,

Szumem szepcząco szemrających głosów


A ja się w dźwięki ich bytu wsłuchuję,

Papieru łaskot z koron wyławiając...

Plusk jakby mżawki liści celebruję,

Mrowie jej kropel we włosach mych mając,


W gałęziach z wiatrem w jedno się spajając

Jakbym w nim była powietrza powiewem,

Szeleszcząc ciałem, szumiąc i szemrając -

Ów partytura spływa ze mnie śpiewem


Na ziemię, która upija się tonem

I echem fal traw akordy rozmnaża...

Przestrzeń pulsuje więc wzburzonym morzem,

Co ciszą głębin, chlupiąc, się odgraża,


Po czym... jak balon przebity wycieka

Sycząc świszcząco wydychanym szmerem,

Którym się staje łąk bezkresna rzeka

Płynąca strużką źdźbeł po moim ciele


Wirem nut w otchłań ulegle wciąganym

I napełnianym łodyg łaskotaniem,

Dotykiem płatków z wszech stron nacieranym,

Opadającym na dno kołysaniem...


Nozdrza me wilgoć podmuchów wypełnia.

W usta me wpływa wiatru rozwodnienie.

Sen wiekuisty w źrenicach się spełnia.

Szum drzew i łanów chłonie serca brzmienie,


Które się we mnie szmerem rozszeleszcza

I krwistym makiem wpływa w zboża cienie

Grające kłosem jak skrzydłami świerszcza

Pochłaniającym sierpniowe promienie...


I wtem się budzę, leżąc na traw tafli,

Dryfując w miejscu jak światło na wodzie.

Nade mną brzozy rosną na kształt czapli,

Motyle płyną jak z papieru łodzie,


A tuż w sąsiedztwie oceany zboża

Słomkową łuską w słońcu połyskują.

Błękitnozłota opływa mnie zorza.

Płatki mnie kwiatów w górze podtrzymują,


Więc na powierzchni dźwięków się unoszę,

Wibrację tonów z przestrzeni spijając

I drżąc, że brzmienie wiatru sobą spłoszę,

Delikatności źdźbeł, liści nie mając.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 6 lipca 2026

WIDZĘ SIEBIE

Coraz się częściej widzę, Panie Boże,

Jako dziewczynkę, co ręce wyciąga

Ponad pokornie pochylone zboże...

Droga mym nogom chyba już urąga...


Patrzę na siebie, Ojcze Ukochany -

Na włosy lśniące zachodzącym słońcem

Wplecione w kłosów szeleszczących łany,

Które się ciągną niewidzialnym końcem;


Na dłonie drobne piór w palcach spragnione,

Zrywne, by rzeźbić atramentem w słowie;

Na skronie kwiatem polnym ozdobione

Jakoby wiankiem myśli na mej głowie;


Na usta, które zdają się nieskłonne

Do beztroskiego muśnięcia uśmiechu,

Ale powagi zadumanej chłonne,

Mimo tak jeszcze niewinnego wieku...


Patrzę też w oczy niemal nieprzytomne

W piwnym odcieniu światła zachłanności,

Po dzień dzisiejszy samotnie bezdomne,

Choć przepełnione żywiołem miłości...


Czemu do siebie tak często powracam,

Mimo że tego wcale nie planuję?

Idę ku wschodom, lecz nagle zawracam

I swe dzieciństwo ciągle celebruję


Z tęsknotą w sercu, co mi nie pozwala

Usiąść przy kawie z tą we mnie dorosłą,

Co nostalgicznie mój umysł zniewala...

Czyżby mnie życie, Boże mój, przerosło?


Wpatruję łzami zwilżone źrenice

W syna - w mężczyznę ledwo dorosłego

I wtem wzruszeniem płoną zwiędłe lice...

Byłabyś dumna - szepczę do niej - z niego -


Do tej dziewczynki we mnie istniejącej,

Co za skowronkiem spojrzeniem ucieka,

Leżąc z radością roztropną na łące,

Którą podmyła... zdarzeń mętna rzeka.


Trudno mi pojąć... Oto ta dziewczynka

Z czubkami sosen wirująca w lesie

Zostanła matką - matką mego synka,

Który mi szczęścia tak wiele przyniesie


I trosk jednako rodzicielstwu znanych,

Wynikających z zaszczytu miłości...

W jej to ramionach bywał kołysany -

W tych, w których bez się fioletowy mościł


I psy bezpańskie, co jakoby ona,

Ciągnęły ciężar smutku rażącego

Na pochylonym koniuszku ogona,

W drodze łap ślady zamiatającego...


Ach, ta dziewczynka z wróbli taborami

Spod stóp się w niebo rozpryskującymi,

Z kolorowymi kredek bukietami

I z marzeniami odrywającymi


Jej byt od Ziemi w wymiar niezmierzony

Fantazji dzikiej, i nieposkromionej...

Widzę jej obraz i to nie zamglony

W mej świadomości nad wyraz przytomnej...


Jest jak na dłoni, lecz wiecznie tęskniąca,

Niepasująca do miejsc oraz ludzi,

W nieodgadnionym ścieżek szukająca.

Widać jak inność się w niej głodna budzi


Piękna, co obce przyziemności bywa,

Doznań trawiących ją wręcz od środka...

Ileż tajemnic ta dziecina skrywa

Silna nadludzko, a z pozoru wiotka?


Coraz ją częściej widzę, Panie Boże.

Na moich barkach jej ramiona czuję.

Siedzi na plecach mych o każdej porze

I mnie rączkami czule obejmuje


A ja ją niosę na sobie jak plecak

Mej tożsamości - tego kim dziś jestem.

Ten we mnie żywy, Panie Boże, dzieciak

Bije w mej piersi niestrudzonym sercem,


Więc póki żyje i mnie sił nie braknie,

Lecz kiedy zaśnie i w kark mój się wtuli,

Oko wygasłe mą powiekę zamknie,

Dusza odejdzie zaś w nocnej koszuli...


I tyle po nas, Panie, pozostanie:

Zarosła ścieżka, którą pies podrepcze;

Szukając tropu, gdzieniegdzie przystanie;

Nas wypatrując, ślad wszelki zadepcze.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 2 lipca 2026

KAŻDEGO DNIA...

Każdego dnia mnie zaskakujesz, Panie,

Ciszą, co która jestże najpiękniejsza,

W której wręcz echa nieme oddychanie

Jak partytura tonów najgłośniejsza


Tembrem drgań oraz zastygłych wibracji

Przebija ucha błonę bębenkową

I niczym burza milczących owacji

Wiruje ulem nad uśpioną głową


Wychwytującą anielską czujnością

Zmysłów o ponad ludzkiej wrażliwości

Dźwięk ugniatany miękką puszystością

Gwiazd kołyszących się na wysokości


Za wschodem słońca w lodowym błękicie

Zmrożonym bielą obłoków jak kredą

Wcieraną w kartki w drzemiącym zeszycie

Będącym dla mnie literacką schedą,


Po którą sięgam spragniona bliskości

Duszy łkającej we mnie ze wzruszenia...

Zjawiskiem ciszy jak bochnem miłości

Karmię korzenie własnego istnienia...


I się nadziwić nie mogę, mój Panie,

Że w afonicznym tunelu przestrzeni

Słychać jest nawet matowe smeranie

Babiego lata o struny promieni...


Stoję u progu wschodzącego światła,

Akordem ciszy się wręcz upajając,

W którym to nuta - również ta wyblakła -

Hałas zagłusza, sopran przebijając.


Nie drżę i oddech w piersi zatrzymuję,

Żeby nie spłoszyć ciszy rozmodlonej,

I z czcią, z wdzięcznością jej się przysłuchuję,

Śpiewając ciszą ciszy weń spojonej.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 1 lipca 2026

W CICHOŚCI

Poczekam na siebie, nigdzie się nie spiesząc,

Biorąc czas z dokładką, aby nie czuć głodu.

Poczekam na siebie, choćby nawet miesiąc.

Niechaj mnie mijają i idą do przodu


Ci, którzy już siebie dawno zatracili

Skupieni na ludziach z duszami na smyczy,

Którzy się bez reszty w życiu pogubili,

Biegnąc za czymś, co się w ogóle nie liczy.


Usiądę na ławce, wpatrując się w słońce

Wiciami promieni ku mnie się prężące,

Jak szprychami koła w dali się błyszczące

I zza horyzontu się wynurzające.


W toń złocistej łuny wtulę twarz jak w dłonie,

By poczuć na skórze miłość mego Boga

I wieńcem bursztynu przyozdobię skronie,

I zgaśnie zmęczenie we mnie oraz trwoga...


Wszystko wtedy zacznie się moim poczęciem;

Winy ze mnie zmyje chrzest porannej rosy;

Świt mnie wydostanie jak cesarskim cięciem

Z odmętu, gdzie szczują mnie upiorne głosy


Osób pełnych jadu mijanych że wczoraj,

Którym nie zdążyłam nawet spojrzeć w oczy...

Wiatr wyszepcze, szemrząc: "Weź się z tym uporaj",

Po czym swym strumieniem umyje mi włosy,


Aż spłyną zeń myśli samookaleczeń

I lekkie się staną niczym kwiat dmuchawca...

Zamknę świat obłudy, pogardy, zaprzeczeń,

Który zdominował fałszywy wyznawca


Politycznych bełtów spijanych wiadrami,

Jakbym zamykała drzwi na spusty, kłódkę.

Rozwinę swe żagle obłoków płótnami

I wejdę w głąb siebie jakoby na łódkę,


I wypłynę w przestwór nieodgadnionego,

Co nieświadomością bywa nazywany,

I poczuję siłę krwi nurtu rwącego,

Który przemijaniem ze mnie jest spijanym...


Poczekam na siebie - tę we mnie mądrzejszą,

Z niejednego pieca chleb podjadającą.

Dzięki niej wszak we mnie będę jutro lepszą,

Siebie z wzajemnością bardziej kochającą.


Nikt mnie nie przekona i nic mnie nie zwabi,

Abym odstąpiła od wypatrywania

Siebie, która kiedyś przede mną się zjawi

Ze szczęściem w źrenicach i bez narzekania


Na trudności w drodze oraz na samotność,

Co towarzyszyła jej przez długie lata.

W dłoniach mi przyniesie swoich łez roztropność,

Którą pijąc, stanę się bardzo bogata.


Poczekam na siebie, choćby się paliło

Pod stopami żarem spóźnienia, pośpiechu;

Choćby dookoła wszystko się waliło,

Poczekam na siebie w beztroskim uśmiechu.


A wy, co karmicie się wciąż cudzym życiem,

Bluźniąc na sumienie, bo was nienawidzi,

Boicie zatrzymać się w ciszy o świcie,

Bo wasz wzrok w odbiciu luster was się wstydzi,


Bądźcie hen! przede mną pewni swej wyższości.

Gonić was nie będę, bo mi nie po drodze

Z kimś, kto nie ma w sobie krztyny uczciwości,

Aby w parze kroczyć jak z cieniem przy nodze.


Idźcie więc wpatrzeni hipnozą pod nogi!

Nie w smak mi do grona waszego przystąpić.

Każdy jest bezsprzecznie dla mnie wielce drogi,

Kto swojego czasu nie będzie mi skąpić,


Kto czeka na siebie z wielką cierpliwością

Jako ja na siebie w serca pokorności.

Na człowieka spojrzy jedynie z miłością

Ten, co umie kochać siebie w swej cichości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 26 czerwca 2026

MISTRZ W KORONIE

Siedzi na tronie mistrz rządu w koronie

Z tektury taśmą grubo owiniętej,

Której to zęby jak żebrzące dłonie

Wróżą kadencji bezdusznie przeklętej


Sukces ofiarą ludzi osiągnięty

Tworzących rządu tegoż elektorat

Ochłapem zwabion zeń drwiącej przynęty,

Że dla ojczyzny to najwyższa pora,


Aby się wzniosła na szczyt gospodarczy,

By była wzorem dla innych narodów;

Że dla każdego pieniędzy wystarczy,

Więc nikt nie umrze zaniedbany z głodu.


Owacje zbierał mistrz rządu w koronie

Z plastikowymi na gumkach małpkami

I uśmiechnięty ogniem jak smok zionie,

Bawiąc się kukieł swych zwinnie sznurkami,


Dzięki to którym tępi ministrowie

Dekrety mistrza w życie wprowadzają,

Czemu wtóruje myśl przewodnia w głowie:

"Resztki z pańskiego stołu wartość mają".


W skarpetkach puścił mistrz rządu w koronie

Lud, który dupy nie ma czym zasłonić;

Na targowisku wystawił jak konie

I do niewoli zaczął batem gonić.


Tym, co miał służyć, jedynie urąga.

Jak na niedźwiedziu dzieli na nich skórę.

Ślepej wierności, zastraszając, żąda,

Aby śpiewali wszyscy zgranym chórem.


Na stole tańczy mistrz rządu w koronie...

Ktoś zdjął mu z ramion kaftan bezpieczeństwa.

Lico z wysiłku jego piekłem płonie

A oczy rażą obłędem szaleństwa.


Dudnią obcasy w blat stołu wbijane.

W koronie rządu mistrz tańczy jak grają.

Plecy w pochwale ma jak wół klepane

Dłońmi, co zyski dzięki niemu mają.


Orze więc pługiem mistrz rządu w koronie,

Lemieszem będąc jedynie w systemie,

Co, gdy ojczyznę tego mistrza wchłonie,

Jego wypluje jak flegmę na ziemię


I wgniecie w bruzdy gruntu jałowego,

Co jeno śmierdzi odorem padliny,

Po czym zapomni, że kogoś takiego

Miał jak zapalnik politycznej miny


I będą płakać po mistrzu w koronie

Naiwni głupcy kłamstwami karmieni,

I śmiechem hieny zaskowyczą błonie

A rząd przysypie lawina kamieni.


Z popiołu wskrzesi Bóg iskrę narodu,

Królewskim płaszczem ciało zasłaniając

Mające blizny pragnienia i głodu,

Dywan z krwi w bieli przed nią rozkładając.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






wtorek, 23 czerwca 2026

DZIKI ZACHÓD

Wiatr rozczesuje me włosy palcami,

Wypruwając je z głowy pieszczotliwie,

Więc lecą babiego lata nitkami

I połyskują w przestrzeni wstydliwie


Srebrzystymi w światle słońca żyłkami

Z zarzuconą na nich myśli przynętą

Dryfującą w powietrzu spławikami

Rzeki śladów mych, co jest niepamiętną...


W kapeluszu z jaskółek szybujących

Rondem wokół mych skroni zadumanych

I rozkosznie w twarz echu szczebioczących

Podążam splotem dróg z mapy zmazanych


Jak za karę mych przodków przewinienia,

Których czas nie potrafi mi wybaczyć.

Kompas w dłoni wciąż milczy bez wytchnienia,

Więc włosami szlak życia muszę znaczyć,


Gdybym chciała powrócić do korzeni

Tego, kim się dziś stałam i kim jestem...

Zachód krwią się moich oczu czerwieni.

Niebo nie wie, że może być też deszczem.


Trawa zgrzyta jak grochem rozgniatanym

Na słomiany wiór żarem przesuszona.

Kurz z obcasów niczym piachem zmiatanym

Się unosi jako dymna zasłona


I na ustach osiada białym pyłem

Niczym prochem tych, którzy szli przede mną.

Spod mych stóp pełzną ścieżki wciąż zawiłe

Jakoby trasą przeszłości bezsenną,


Wzdłuż to której się ciągną głodne sępy -

Ludzie wielce spragnieni mej porażki.

Straszą w drodze więc łupów ich zastępy -

Wśród kamieni błyszczące bielą czaszki.


Gdzieś w oddali dyliżans się kolebie,

Zahaczając kołami o wyboje.

Cisza zda się zatracać w chrypkim śpiewie

Kogoś, kto trzyma w ryzach ze spokojem


Zaprzęg koni zmęczeniem spowolnionych,

W drodze szczęście znaczących podkowami.

Muszę wyczuć dokładnie, z której strony

Się pojawi, trzeszcząc kół swych osiami,


Wóz z kilkoma w podróży osobami,

Co potrafią uszanować człowieka...

Wsiądę doń i zostawię za plecami

Stado, które mej zguby tylko czeka.


Zrzucę z głowy kapelusz, by jaskółki

Rozproszyły się lotem pod błękitem

Niczym lassa zarzucane zeń sznurki

Na mustangi obłoków gnane świtem,


Po czym usiądę u boku woźnicy,

Harmonijką strof rzędy wygrywając.

Nad kołami mojej strzępy spódnicy

Zatrzepoczą, z kopytami stukając


I do rytmu czy do trzasku ogniska,

Co się wije w gwiazd roje diamentowe,

W których żarzy się iskra, gdy błyska,

Niosąc światło w noc bezdenną, lecz płowe...


Na tychże preriach bezkresnej równiny

Codzienności, co zda się nie mieć końca,

Odnajdę ludzi na pewno z tej gliny,

Którą się kruszę pod kopułą Słońca.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl