Płyną godziny, ale... w którą stronę?
Pluski wskazówek jak deszczu za oknem
Brzmią jakby były niewiedzą zlęknione.
W zegarów dźwiękach z przyjemnością moknę,
Zmywając z siebie pośpiech, przekonanie,
Że jestem na coś jak zwykle spóźniona.
Kolebką staje się sekund cykanie...
Zamętem świata nie jestem wzruszona.
Patrzę przez okno na tańczące brzozy
Z złotymi liśćmi w zielonych warkoczach.
Wiatr się przed nimi rozkochany korzy.
W babiego lata dostrzegam go włosach.
Zamknęłam rozdział przeszłości, co która
Mnie wspomnieniami często nawiedzała.
Głóg pąsowieje w koralowych sznurach...
Czyżby ma dusza jak i on dojrzała?
Jestem tu, teraz i to ma znaczenie.
Trudno określić "jakie?" w tym momencie.
Dziś towarzyszy mi tylko milczenie,
Choć echo gwarem jak jabłonią trzęsie,
Z której spadają wręcz gradem owoce...
Jedne soczyste, drugie zaś gnijące.
Dnie mnie mijają i mijają noce -
Czas pod stopami się jednako plącze.
Coś się zmieniło - to niezaprzeczalne
Niczym powietrze, co jest pępowiną.
Wszystko do teraz zdaje się banalne.
Nie dbam już o to, czyją to jest winą.
Czekam cierpliwie na znak Opatrzności,
By wstać i ruszyć po prostu przed siebie.
Tymczasem w kleszczach szarej codzienności
Rutyna bycia ledwo się kolebie.
Przywarłam sobą do stałego miejsca
I obserwuję szaleństwo przyziemne.
Ulice puchną od handlarzy szczęścia,
Więc podejmują swe próby daremne
Ludzie radami jak żyć wciąż kuszeni
I starający siebie dopasować
Do wzoru, który jakość bytu zmieni
I który lubi się w mediach lansować,
Więc zalewają chodniki przykrością
Tłumy zaszczute ze sztucznym uśmiechem,
Co w obiektywach aż kipią radością,
W rzeczywistości zmagają się z... pechem?
Smutkiem wręcz więdną ich tęskniące oczy
Wypatrujące krótkotrwałych uciech.
Jest nad przepaścią, której nie przeskoczy
Człek, co przed sobą najchętniej by uciekł...
A ja?... się temu spokojnie przyglądam.
Wiem wszak, że szczęściem jest świadomość siebie.
Od złotej rybki niczego nie żądam.
Przestałam bywać w wciąż głodnej potrzebie.
Czekam cierpliwie na znak Opatrzności
Z tym, co posiadam i co mi wystarcza.
Słyszę jak tyka tarcza codzienności
Czym mnie nie budzi oraz nie zastrasza.
Przez całe życie wszak byłam spóźniona,
Wszędzie obecna, lecz tylko fizycznie.
Dziś od pośpiechu jestem wyzwolona.
Dziś celebruję własne JA mistycznie.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz