Zuzanna
uwielbiała spacery z psem pod parasolem jeszcze głęboko drzemiącej
nocy, w której ramionach spał świat otulony ciemnością i ciszą.
Strumienie przydrożnych latarni rozlewały się złotymi plamami
mglistego światła na chodnikach i jezdniach, ostrzami jasności
rozcinając jedwabną chustę czerni rozłożoną w przestrzeni na
bezlistnych koronach drzew, wzbijających w niebo wielopalczaste
dłonie zastygłe w całkowitym bezruchu, pozbawione wiatru oraz
życia jakby były wykute w drewnianej bryle na wzór posągów z
galerii sztuki poustawianych w równym szeregu tworzącym wrażenie
rozciągającego się tunelu. Błogi nastrój harmonijnego
spokoju rozpływał się falą przyjemnego, chociaż lekko chłodnego,
powiewu świeżego, zroszonego wilgocią powietrza a ptaki jutrznią
przebudzonych śpiewów rozsypywały się w podniebnym przestworzu,
zdradzając swe istnienie i nieziemską wręcz aktywność, zaś
partyturą treli anonsując jeszcze niewyłaniający się zza progu
horyzontu świt. Owa nieskazitelna sceneria natury, w którą
bezwstydnie wtapiało się miasto, sprzyjała zadumie i wspomnieniom,
dlatego Zuzanna z ogromną przyjemnością wychodziła z domu,
wyprowadzając psa i wyprzedzając poranek, by móc delektować się
stanem przejrzystej ciszy niezmąconej warkotem silników, hałasem
ulicznego zgiełku, odgłosami gromadzących się tłumów czy
przypływów lub odpływów pośpiechu niszczącego dosłownie
wszystko, co mogłoby stanowić ukojenie dla rozbieganych, wiecznie
niespokojnych myśli. Stałym, niemal tradycyjnym szlakiem
przedwczesnych spacerów orzeźwiających ciało oraz duszę
przemierzała chodniki wijące się wokół domków czy sąsiadujących
z nimi bloków mieszkalnych. Wzrokiem pełnym rozpalonej w sercu
ekscytacji pochłaniała otaczającą ją przestrzeń, delektując
się każdym, nawet najdrobniejszym dźwiękiem ciszy, która falą
harmonii i dominacji rozciągała się po prostu wszędzie, opływając
rozkoszną bryzą odprężenia zachłanne na spokój zmysły. Trel
ptasiego chóru pieszczotliwie koił wszelkie niepokoje i obawy,
topiąc duszę rozkoszą nieokiełznanego zachwytu, jaki można
byłoby porównać z przeszywającym na wskroś nagie ciało świeżym,
krystalicznie czystym powiewem wolności, rozpinającej namiętność
doznań pełnym żaglem błękitu odbijającego się lazurem w
lustrzanych
taflach
wody zalegającej kałużami
na
drodze i stanowiącej ślad przelotnego, choć obfitego deszczu,
którym skąpana była noc.
Świat zdawał się nieskazitelnie piękny na wzór raju malowanego
umiejętnościami bogatej wyobraźni, nienaruszony cywilizacją
więzioną w głębokim śnie. Roztaczająca się atmosfera nocy,
nieustępującej jeszcze miejsca zapowiadającemu się dniowi,
sprzyjała głębokim przemyśleniom a bezszelestnie upływający w
zadumie czas zachęcał do porządkowania spraw, oswajania
niespokojnych emocji, ustalania priorytetów czy wyznaczania nowych
celów nadających sens dobie stojącej u progu wyczekiwanego wschodu
słońca. Wszystko więc zdawało się być zaczątkiem
przewidywalnego i skrupulatnie zaplanowanego toru poszczególnych
czynności oraz następujących po sobie wydarzeń. Zuzanna nie czuła
w związku z tym presji albo wewnętrznego
chaosu.
Ufnie wtapiała się w przestrzeń poprzekłuwaną strumieniami
bladozłotych świateł spływających z przydrożnych latarni
przypominających stado czuwających w bezruchu flamingów
zastygłych wzdłuż krawężników obrysowujących chodniki.
Wolnym krokiem szła prosto przed siebie stałą trasą porannych
spacerów rytualnie rozpoczynających każdy nowy dzień. Rozmarzonym
wzrokiem wpatrywała się w zatopione mrokiem zakamarki, nastroszone
zarośla lub wzbijała się w niebo rozświetlone milionowymi
punkcikami błyszczących srebrzyście gwiazd. Nie przeczuwała
niczego złego. Ufnie
i odważnie
przemierzała chodniki, których odgłos wydostający się spod
podeszew przypominał niemal równomierne bicie serca. Wsłuchiwała
się w ciszę głośną i brzęczącą,
zdającą się
aż krzyczeć
wibracją powietrza wyczuwalną jedynie przez milimetry wrażliwej
skóry. Zatrzymała się na chwilę.
Zamknęła oczy i zwróciła twarz ku niebu, stojąc nieruchomo jakby
chciała stać się nieodłączną częścią owego krystalicznie
wyrazistego krzyku
pulsującego falą rytmicznie pojawiających się dźwięków.
Głębokim
wdechem wypełniła płuca, rozkoszując się zapachem porannej rosy.
Wtem
poczuła delikatne szarpnięcie smyczy trzymanej w dłoni. Spojrzała
na psa. Lord postawił czujnie uszy. Stał nieruchomo, cierpliwie
czekając aż uchwycona wrażliwością instynktu
tajemnica wyłoni się z zagęszczonej ciemności i obnaży również
przed oczami Zuzanny. Wyprężył ciało, napinając grzbiet niczym
cięciwę łuku przygotowanego do wystrzału. Zastygł w bezruchu i
czujności. Bacznie wpatrywał się w jeden punkt, któremu
przyglądał się zawsze w tym samym miejscu i o tej samej porze już
od kilku tygodni, co budziło w Zuzannie lekki strach podsycany
bogatą wyobraźnią kreującą różnorodne i zazwyczaj
niebezpieczne ewentualności dalszego rozwoju wydarzeń jako
następstwa nieoczekiwanej, zaskakującej sytuacji powtarzającej się
cyklicznie w wiernych odstępach czasu każdego poranka,
kiedy to zatrzymywała
się w niepokoju zmuszana do tego zachowaniem czujnego czworonoga,
rozglądała
się uważnie, spoglądając co trochę na psa potrafiącego wyłowić
z przestrzeni najmniejszy, najdrobniejszy ruch
niewychwytywany w żaden sposób przez ludzkie zmysły,
na zegarek, na kurtynę ciemności, za jaką rozgrywało się coś,
co przykuwało uwagę Lorda.
Tym
razem również, gdy
tylko towarzyszący
jej pupil
się zatrzymał, Zuzanna zadrżała od środka, czując wewnętrzne
rozkołatanie nieposkromionych przeczuć dotyczących możliwości
urzeczywistnienia się najgorszych scenariuszy rozwijających
przebieg nieprzyjemnie zapowiadającej się akcji. Ściągnęła więc
brwi, uważnie śledząc każdy ruch psa i bacznie, bardzo wnikliwie
obserwując okolicę, w kierunku której skierowany był wzrok
czworonożnego przyjaciela zachłannie obwąchującego opływające
ich z wszech stron powietrze. Wpatrywała się w ciemną przestrzeń,
rozlewającą się przestworzem nocy niechcącej ustąpić miejsca
dniowi wyczuwanemu w świeżości powoli budzącego się poranka
Odruchowo spojrzała na zegarek. Zauważyła, że wskazówki
ustawione były na tej samej godzinie, w asyście której od kilku
tygodni i w tym samym miejscu oraz o tej samej porze pies poddawał
się rytuałowi czujnych obserwacji przypominających scenę
powielanych czynności niemal do znudzenia odtwarzanych przez jakby
zacinający się czas, powracający mimowolnie i bezwiednie do punktu
tego właśnie, rytmicznie i tradycyjnie rekonstruowanego wydarzenia.
Wszystko odbywało się jakby według konkretnego, precyzyjnie
zaplanowanego scenariusza i mistrzowsko dopracowanego w szczegółach
schematu nieuwzględniającego żadnych pomyłek czy opóźnień lub
wyprzedzeń, a wiernie podporządkowującego się punktualności. W
związku z tym nic nigdy nie ulegało jakiejkolwiek, nawet
najmniejszej, zmianie. Wszystko odbywało się w bezbłędnie oraz
precyzyjnie odtwarzanej i wiernie oraz przewidywalnie powtarzanej
rutynie. Zuzanna dochodziła do rozwidlenia ulic, w ramionach którego
znajdowało się osiedle domków jednorodzinnych, tworzących
wysepkę opływaną
delikatnie falującą taflą
zieleni elegancko przystrzyżonego trawnika, i w sąsiedztwie którego
Lord zastygał w bezruchu, wyprężał ciało i wnikliwie,
jak zahipnotyzowany, wypatrywał kogoś lub czegoś, kto miał się
lub co miało się pojawić w dali niczym zjawa wynurzająca się
spod ziemi, instynktownie wyławiana przez wrodzoną czujność
zwierzęcia anonsującą jej przyjście. Zuzanna mimowolnie, pod
wpływem impulsu przezornej ostrożności oraz ciekawości, zerkała
na zegarek, sprawdzając godzinę, po czym podchodziła do trzymanego
na smyczy psa, by uspokoić czworonożnego przyjaciela pieszczotliwym
głaskaniem szorstkiej, brunatnej sierści, a
równocześnie, kontrolując reakcje zaniepokojonego pupila,
bacznie
wpatrywała się
w tło obserwowane przez pobudzonego kompana
gotowego
dzielnie stanąć do obrony ich zagrożonego bezpieczeństwa.
Wówczas, po kilku... niekiedy kilkunastu minutach oczekiwania, w
dali pojawiała się ta sama, energicznie poruszająca się postać –
wysoka, szczupła kobieta o blond włosach spiętych w kok wielką
klamrą, trzymająca dłonie w kieszeniach czarnej, długiej kurtki
zakrywającej biodra i opadającej do pół uda z kołnierzem
rozłożonym w górze niczym wachlarz zakrywający szyję i niemal
cały tył głowy; kobieta panicznie pędząca przed siebie ze
wzrokiem utkwionym w chodniku przemierzanym
przez szybko stawiane kroki wydające się przyspieszeniem podrywać
ją do ucieczki niczym łabędzia, który, biegnąc po tafli wody i
machając skrzydłami, uparcie próbuje wzbić się lotem w
przestrzeń, by poszybować pod otwartym niebem jak bielą rozpięta
paralotnia. Zuzanna mimowolnie, jakby w zaprogramowany i odruchowy
sposób powtarzany każdego dnia, delikatnym skinieniem głowy
zwracała się do mijającej ją w pośpiechu osoby, mimo że ta
nigdy nie odpowiadała na gest powitania. Ignorowana więc i niby
niezauważana odprowadzała tajemniczego, lekceważącego ją
przechodnia wiernym wzrokiem w lekkim oszołomieniu do miejsca, w
którym blondwłosa zjawa rozpływał
się w
ciemnościach, podążając na oślep przed siebie ze spojrzeniem
rzucanym pod nogi, charakterystycznym dla wstydliwego człowieka
zaszczutego lękiem lub poczuciem niewybaczalnego spóźnienia.
Tajemnicza postać wydawała się wręcz przed kimś albo przed czymś
uciekać. Zdyscyplinowanym marszem podążała w kierunku zakrętu,
za którym nagle znikała, ponownie pojawiając się w dali, gdy
tylko przemierzana przez nią droga odsłaniała się w polu swej
widoczności po kilkunastu minutach defilady,
wychylając się zza szeregu budynków asfaltową wstążką
wtopionej w trawę alejki, przy czym na szlaku utartej trasy
tradycyjnych, wczesnoporannych wycieczek, odbywanych coraz to
bardziej przyspieszonym krokiem okrążającym kilka domów, kobieta
nagle
wtapiała się
w ciemność jak duch... mara, wywołując
zawsze mroczne emocje w mijanej obojętnie Zuzannie.
Tym
razem było podobnie.
Lord
wyczuł obecność intruza. Zatrzymał się i cierpliwie
czekał
na spotkanie z postacią ukrytą w ciemności jeszcze
nieprzebudzonego dnia. Wiernie towarzysząca
mu Zuzanna
starała się z otchłani wciąż obecnej nocy wyłowić chociażby
kontur cienia zarysowujący ludzką sylwetkę pochyloną lekko nad
przemierzaną w pośpiechu drogą. Kiedy wskazówki zegarka starły
się ze sobą w odpowiedniej pozycji, wyznaczając tradycyjną
godzinę powtarzających się każdej dobry rytuałów, z gęstwiny
mroku wyłoniła się tajemnicza kobieta przypominająca zjawę
wchodzącą w strumienie ciepłego światła smukłych latarni
strzeliście wyrastających z ziemi wzdłuż chodnika. Energicznym
krokiem brnęła przed siebie jak zaprogramowany robot. Nie
rozglądała się bowiem na boki. Szła zamaszystym, zdyscyplinowanym
krokiem, trzymając głowę mocno wciśniętą w uniesione lekko
ramiona oraz rygorystycznie kontrolując wzrok nerwowo rzucany pod
nogi oraz błądzący po chodniku w tym samym, co zwykle, kierunku.
Przesuwanym
po ziemi
spojrzeniem, wyprzedzającym stawiane w pośpiechu kroki, ignorowała
mijaną pospiesznie oraz obojętnie dziewczynę z psem jakby obrana
trasa była obowiązkową formą nabożeństwa odprawianego każdego
dnia o tej samej porze wyprzedzającej świt.
-
Daj spokój Lord – Zuzanna uspokajała
psa
łagodnym głosem,
poklepując ostrzegawczo warczące zwierzę po bokach mocno napiętego
ciała zdradzającego stres. – Widocznie ta pani też lubi
pospacerować o tej porze, co my. Tak dla rekreacji – wyjaśniała,
szepcząc, a następnie ruszyła
prosto przed siebie obraną przez przyzwyczajenie trasą spaceru,
podczas którego czerpała krystalicznie czystą przyjemność dla
duszy oraz ciała orzeźwianego chłodem jeszcze mało wyrazistego
świtu. – Wracamy, mój drogi – zakomunikowała, kierując się w
stronę domu, na co Lord zareagował bardzo posłusznie, krocząc
przy nodze swej właścicielki bez stawiania jakiegokolwiek oporu. –
Przyznam, – mówiła do psa, idąc
w kierunku
swego miejsca zamieszkania – że nasza wspólna nieznajoma trochę
mnie intryguje, ale i przeraża. A ciebie? – zapytała, uśmiechając
się do czworonożnego przyjaciela i przyspieszając kroku,
ponaglanego myślą o wspomnianej kobiecie. – Jesteśmy na miejscu
– zauważyła. – Nie ma to jak w domu. Co? Tu przynajmniej nie
musimy się ocierać o przedziwne zjawiska – oznajmiła, wspinając
się po stopniach wdrapujących się na ostatnie piętro w
klatce schodowej zdradzającej jej obecność niedyskretną akustyką,
a dochodząc z czworonożnym przyjacielem do drzwi mieszkania,
zatrzymała się na chwilę i sięgnęła do kieszeni po klucz. –
No, - zwróciła się do psa, uwalniając go w apartamencie
z obroży i odkładając smycz na wieszak stojący w kącie
niewielkiego przedpokoju – będziesz musiał zostać sam na jakiś
czas – Lord pomachał niepewnie ogonem, wpatrując się w oczy
Zuzanny jakby błagalnie, a następnie otrzepał się i podszedł do
posłania, na którym wygodnie się ułożył, zataczając najpierw
dwa kręgi wokół osi swego ciała, udeptując łapami sprężystość
poduszki będącej jego legowiskiem. – Idę do pani Szmit –
mówiła, wkładając do siatki kilka, wcześniej przygotowanych
pakunków. – Niestety nie mogę ciebie zabrać ze sobą –
Uśmiechnęła się, drapiąc psa za uszami i wpatrując się w jego
brązowe, okrągłe oczy. – Pani Szmit ma kota, więc mógłbyś
narobić lekkiego zamieszania. Lepiej nie ryzykować. Zostaniesz w
domu – oznajmiła.
Lord
posłusznie rozciągnął się na własnym posłaniu. Ułożył łeb
na skrzyżowanych, przednich łapach, strzelając brązowymi,
błyszczącymi ślepiami na boki, i leżał jakby pogodzony z decyzją
krzątającej się po mieszkaniu kobiety.
Zuzanna zaś, spakowawszy przygotowane wcześniej rzeczy do
zaciśniętej w dłoni siatki, wyszła, zostawiając w mieszkaniu
psa, który na dźwięk kluczy przekręcanych w zamku drzwi
wyjściowych uniósł łeb i postawił szpiczaste uszy, podejrzliwie
wpatrując się w drewniane skrzydło
oddzielające korytarz od klatki schodowej, zgrzytające metalicznym
tarciem, zaś na
odgłos energicznych kroków pospiesznie zbiegającej po schodach
właścicielki wygodnie się
zwinął w kłębek
na przeznaczonym dla niego miejscu, odetchnął z ulgą i zamknął
ociężałymi powiekami lśniące,
kasztanowe oczy,
zapadając w czujny sen kołysany równomiernym, delikatnym cykaniem
zegara odmierzającego mijające sekundy.
Zuzanna
wyszła
na chodnik znajdujący się przed blokiem mieszkalnym w radosnych,
niemal dziecięcych podskokach. Z nieukrywanym podziwem rozejrzała
się dookoła, zachwycając się powoli i ospale budzącym się do
życia miastem. Latarnie już zgasły a blady świt rozrzedzał
wschodem słońca szarością rozpoczynający się dzień. Zuzanna
ruszyła chodnikiem w kierunku osiedla domków jednorodzinnych,
znajdujących się na rozwidleniu dróg, które mijała każdego dnia
podczas porannego spaceru z psem. Skręciła w prawo. Minęła jeden
dom i drugi, a gdy przechodziła obok kolejnego budynku poczuła
lekki dreszcz na ciele i przekonanie, że ktoś uważnie jej się
przygląda, ukrywając się przed nią w pustostanie tonącym w
gąszczu zdziczałych kęp wysokich, przekwitniętych traw
i rozczochranych krzewów.
Zatrzymała się więc, mimo dręczącego ją niepokoju. Uważnie
rozejrzała się dokoła, ale nikogo nie zobaczywszy,
skierowała się w obranym kierunku
i,
kiedy już chciała ruszyć w dalszą drogę, ponownie poczuła na
sobie czyjeś nieprzyjemne, chłodne spojrzenie. Odwróciła się raz
jeszcze, kierując nieufnie przenikliwy wzrok
w stronę przestrzeni będącej jakby dziurą w szeregu
jednorodzinnych budynków mieszkalnych tętniących życiem
zdradzanym firankami czy światłem w oknach albo zadbanymi ogrodami.
Badawczym, wnikliwym spojrzeniem
bardzo starannie
przeczesała okolicę
opuszczonej nieruchomości.
Wielokrotnie przemierzyła ulicę podejrzliwym
wzrokiem
przyglądającym się bacznie
nawet najmniej,
być może z pozoru, istotnym
detalom. W głębi podwórka, znajdującego się pomiędzy drugim a
czwartym domem, zauważyła budynek o zamurowanych oknach i drzwiach,
opleciony powojami bluszczy i zdziczałych, zaniedbanych, pnących
róż, zza których wychylała się odwrócona do góry nogami
tabliczka z numerem "trzy" wyznaczającym miejsce
pustostanu w szeregu zadbanych, wypielęgnowanych posesji. Podeszła
do furtki zamkniętej na kłódkę, wiszącą na
grubym,
rdzą pokrytym
łańcuchu okręconym starannie i wielokrotnie wokół słupka w
ogrodzeniu, i wokół zewnętrznej ramy wejścia prowadzącego na
zapuszczone,
zarośnięte potwornie podwórko stroszące się kołtunami
szorstkich, pożółkłych traw.
Rozejrzała się po straszącej samotnością posesji, porośniętej
kępami zielska
i krzakami sterczącymi niczym powbijane
w grunt miotły będące bukietami uschniętych gałęzi powiązanych
drutem.
Nie potrafiąc powstrzymać rosnącej w duszy ciekawości, zbliżyła
się do ogrodzenia, przez które wychylały się żebrzące o dotyk
kolczaste palce zdziczałych
jeżyn. Zahaczyła o ostrza pazurków wyrastających z długich,
wijących się łodyg. Odskoczyła, odrywając od kolców jeżyn
uszczypnięte rośliną nogawki. Zastygła w bezruchu. Czuła
przyspieszające kołatanie zlęknionego serca podkarmianego
mrocznymi, złowróżbnymi obrazami złośliwej, niepohamowanej
wyobraźni. Wnikliwie rozejrzała się po opuszczonej posesji,
przerażającej widokiem swego podobieństwa do rozgrzebanego,
zbezczeszczonego cmentarzyska. Szukała kogoś, kto mógłby się jej
przyglądać z ukrycia porzuconego, porośniętego chaszczami
podwórka, a po chwili z lekkim dreszczem zaniepokojenia ruszyła w
stronę adresu, do którego pierwotnie zmierzała, nie mogąc pozbyć
się wrażenia bycia nieustannie obserwowaną. Przyspieszyła więc
kroku. Wbiegła na posesję pani Szmit. Pokonując kilka niewysokich
stopni schodów prowadzących pod próg, podeszła do drzwi i
wcisnęła palcem dzwonek, anonsując swoje przybycie. Szum
rozrastającej się dominacją ciszy przyprawiał ją o dreszcze. Lęk
zaciskał się wokół szyi, a paraliżujący strach oblewał ciało
strumieniem zimnych uszczypnięć skóry. Starając się przepędzić
aurę wyczuwalnej, złowieszczej grozy, raz jeszcze wcisnęła
dzwonek znajdujący się przy framudze drzwi wejściowych do domu
pani Szmit, zdradzając nieświadomie stan dręczącej ją
niecierpliwości. Po chwili usłyszała odgłosy zbliżającej się
do progu gospodyni. Zauważyła łunę zapalonego w przedpokoju
światła, sączącego się na zewnątrz bladą jasnością
złocistego blasku przez niewielkie, witrażowe okienko znajdujące
się w górnej części skrzydła masywnych, drewnianych drzwi.
Uchwyciła dźwięk przekręcanych w zamku kluczy. Wyprostowała się
więc i czekała, aż drzwi uchylą się przed nią w gościnny
sposób zaproszeniem do środka mieszkania, w którego pokojach
mogłaby pozbyć się lęku
wywołującego u niej dreszczyk mrocznych emocji pobudzających do
kreatywnego działania złośliwą wyobraźnię.
-
Witaj, moja droga – W progu pojawiła się drobniutka, niewysoka i
lekko przygarbiona pani o siwiuteńkich, w biel wpadających włosach,
upiętych w staranny, elegancki kok udekorowany perłową spinką. –
Tak się cieszę, że przyszłaś. Proszę – zaprosiła Zuzannę do
domu, odsuwając się delikatnie w bok. – A, gdzie piesek?
-
Został w domu – z szerokim uśmiechem na ustach oznajmiła
Zuzanna, ściągając z ramion wełniany płaszcz i szal. – Lord
nie toleruje kotów…
-
A, ja zamknęłam Filemona w pokoju na poddaszu, żeby nie było
konfliktu. No, ale skoro psina została w domu, będziemy sobie
gawędzić we dwie. Chodź, moja droga, chodź – zapraszała
serdecznie ciepłym głosem
staruszka,
przesuwając się wolniutkim, ostrożnym krokiem w stronę salonu. –
Zaparzyłam kawkę i upiekłam kokosowe ciasteczka z kremem
waniliowym. Mam nadzieję, że będą ci smakować.
-
Ja również przygotowałam mały deser – Uśmiechnęła się
Zuzanna, podając staruszce siatkę z pakunkami.
-
Cudownie – Starsza pani splotła w zachwycie dłonie, kładąc je
na piersiach, udekorowanych elegancko wyprasowanym żabotem błękitnej
koszuli, przy której guzikach wpięta
była
perłowa broszka w kształcie muszelki idealnie dopasowana do spinki
we włosach.
-
Miałam delikatne obawy, - wyznała Zuzanna, rozglądając się po
korytarzu - że to zbyt wczesna pora na nasze spotkanie...
-
Ależ skąd! - wtrąciła entuzjastycznie kobieta, łagodnym
uśmiechem uspokajając lekko zażenowanego gościa, odbierając od
młodej kobiety trzymany w dłoniach pakunek. - W moim wieku wstaje
się bardzo wcześnie - oznajmiła, zaglądając do siatki. - Poza
tym - zasygnalizowała, dumnie unosząc głowę i owym gestem dodając
powagi wypowiadanym słowom - zapewniam cię, moja droga, że moja
głowa, mimo mej dojrzałości, pracuje bezbłędnie. Świadomie
zaproponowałam ci tę godzinę. I ty, i ja o tej porze jesteśmy już
aktywne. Poza tym wzięłam pod uwagę, że później jako młoda
osóbka możesz być zajęta pracą, na przykład. Także nie martw
się. Wszystko jest w należytym porządku.
-
Bardzo się cieszę.
–
Rozgość się w salonie – zaproponowała. – Swoją drogą, -
zaczęła, zatrzymując się na chwilę w progu przestrzennego pokoju
– przyznam się, że też martwiłam się, iż zaproponowana pora
naszego spotkania wyda ci się zbyt młoda, a później przypomniałam
sobie o twoich spacerach z psem i uspokoiłam się… Człowiek na
stare lata – wtrąciła mimowolnie po kilkusekundowej zadumie –
strasznie dziecinnieje. Tyle istotnych rzeczy i spraw się pomija. -
Staruszka uśmiechnęła się w stanie delikatnej zadumy, a następnie
wyrwana błyskiem nieoczekiwanie pojawiającej się myśli, dodała:
- Zaraz przyniosę kawkę.
-
Może pomóc? - spontanicznie zaproponowała Zuzanna, splatając
palcami dłonie jakby w geście lekkiego skrępowania.
-
Nie, dziękuję – zaprotestowała gospodyni
grzecznym
tonem radosnego głosu, kierując się w stronę kuchni wolnym, ale
sprawnym krokiem. – Wszystko mam przyszykowane na tacy, więc nie
będę miała żadnego problemu z przyniesieniem poczęstunku.
Rozgość się, proszę – mówiła, krzątając się w kuchni.
Zuzanna
weszła do wskazanego przez gospodynię salonu. Podeszła do starych,
dębowych kredensów bogato rzeźbionych i przypominających bardziej
dzieło sztuki niż dekoracyjny mebel. Zerknęła przez oszklone
drzwiczki na porcelanowe figurki baletnic i aniołków,
przeplatających się z drobniuteńkimi, kruchymi filiżaneczkami
zdobionymi ręcznie malowanymi motywami kwiatowymi dopasowanymi do
wianuszków oplatających krawędzie spodeczków, na których owe
eleganckie naczynia były wyeksponowane. Spojrzała na regał pełen
książek. Opuszkami palców musnęła grzbiety lektur pedantycznie
poukładanych na mocnych, drewnianych półkach, po czym podeszła do
okna ozdobionego perfekcyjnie upiętą zasłoną w drobne, różowe
pąki otulone
zielonymi listeczkami, rozdzieloną na dwie części rozchylone na
boki i przewiązane jedwabnymi wstążkami korespondującymi
kolorystycznie z nadrukiem znajdującym się na materiale wiszącym
pod sufitem na metalowym, błyszczącym karniszu. Zuzanna zatrzymała
się na chwilę, wyglądając na zewnątrz w poczuciu błogiego
nastroju i rozmarzenia. Osunęła się wzrokiem po szybach na
parapet, na którym znajdowała się donica z kwitnącym dorodnie
amarylisem, a obok zdjęcie przystojnego mężczyzny w myśliwskim
stroju.
-
To mój tatuś – oznajmiła staruszka, wchodząc do salonu z tacą.
– Przystojny, prawda? – Uśmiechnęła się dumnie i triumfująco.
– Bardzo podobał się kobietom. Był wręcz adorowany.
-
A, pani mama? – zapytała mimochodem Zuzanna.
-
To była bardzo prosta kobieta – mówiła, rozkładając na
stoliczku porcelanowe filiżanki i dzbanek ze świeżo parzoną kawą.
– Nie rozumiała taty… - Zatrzymała się na moment w smutnym
zamyśleniu jakby sparaliżowana przywoływanymi wspomnieniami. –
Jak tak się niekiedy zastanawiam nad ich związkiem, dochodzę z
coraz większym przekonaniem do wniosku, że w ogóle do siebie nie
pasowali, – dodała szczebiotliwym, wesołym głosem jakby lekkiego
rozbawienia – a mimo wszystko byli ze sobą długie lata. Tatuś –
wtrąciła bez wahania – zmarł pierwszy.
-
No, cóż… Miłość to miłość – wesoło stwierdziła Zuzanna.
- Nierzadko łączy ze sobą przeciwne charaktery w uzupełniającą
się całość.
-
A… - Machnęła obojętnie dłonią poirytowana staruszka jakby w
ogóle nie zgadzała się z wypowiedzianą na głos myślą Zuzanny,
której nie chciała nawet skomentować, co zdradzał niepokorny
grymas niezadowolenia i sprzeciwu malujących się na niezbyt mocno
pomarszczonej twarzy. – Miłość, miłość... - burknęła
niepocieszona i wyraźnie poirytowana pani Szmit. - A czymże ona
jest, ta miłość?! Wszyscy wokół patetycznie prawią o miłości,
będąc ledwie zauroczonymi, zakochanymi, a zachowującymi się tak,
jakby wszystkie rozumy pozjadali w tej jakże niezwykle trudnej do
zidentyfikowania dziedzinie uczuć. Któż jest zdolny do miłości,
która nie jest skłonnością do zazdrości, nie znosi poklasku, nie
unosi się pychą ani gniewem, nie szuka swego czy nie pamięta
złego? – zapytała nerwowo, odkładając na bok tacę, po czym
dodała, wzdychając: - Jak to mawiał mój tatuś.. Tak właśnie -
kontynuowała - definiował miłość, zaznaczając, że sam niewiele
miał z nią wspólnego. Usiądź, moja droga – zaproponowała,
wskazując długimi palcami smukłej, alabastrowej dłoni fotel i
łagodnie rozchylając usta w serdecznym uśmiechu. – Z mleczkiem?
-
Nie, dziękuję – zakomunikowała Zuzanna, grzecznie siadając na
wskazanym jej miejscu. – Piję czarną i bez cukru.
-
Czego to my kobiety nie robimy dla urody – Zachichotała starsza
pani, napełniając filiżanki czarną cieczą pachnącej kawy
lejącej się wąskim strumieniem z porcelanowego dzbanka o krągłych,
szlachetnych kształtach trzymanego przez gospodynię z iście
wykwintną delikatnością i ostrożnością. – Wyrzeczenia, diety…
Żeby to jeszcze wszystko było doceniane – westchnęła, siadając
obok Zuzanny na sąsiadującej z fotelem kanapie. - Tak się cieszę,
że mnie wreszcie odwiedziłaś – mówiła, unosząc w powietrzu
talerzyk z filiżanką pełną kawy. – Tyle razy mijałyśmy się
na ulicy, aż wreszcie możemy porozmawiać spokojnie w domowym
zaciszu. Bardzo się cieszę, zwłaszcza!, - zaakcentowała dobitnym
tonem podniesionego głosu, który niespodziewanie się wyciszył w
dalszej części wypowiedzi, artykułując niemal szeptem: – że w
moim wieku potwornie cierpi się na samotność.
-
Piękny ma pani dom – zagadnęła Zuzanna z nieukrywanym podziwem.
-
A, tam… - Machnęła dłonią staruszka, subtelnie rozchylając
usta w uśmiechu zdradzającym
jej
nieskłonność do przyjmowania komplementów. – Wszystko to tylko
starocie… jak ja, można powiedzieć - zażartowała. - Dorobek
mojej młodości i życie więdnącej kobiety w kilku niewielkich
pamiątkach.
-
Lubię stare meble, rzeczy, domy… - wyjaśniała Zuzanna. – Mają
charakter, historię… To jak kartki księgi, w której zapisany
jest życiorys ludzi korzystających z tych wszystkich stylowych,
pięknych przedmiotów.
-
No… - Zachichotała staruszka, upijając maleńkim łykiem kawę z
porcelanowej filiżanki. – Może i coś w tym jest. Tak to pięknie,
romantycznie ujęłaś, moja droga – Rozmarzyła się pani Szmit,
unosząc w roztargnieniu przyjemnych myśli głowę. - A te rupiecie
wiele by miały do opowiedzenia. Oj, wiele! - Zachichotała. - Ileż
tu się wydarzyło... Iluż sytuacji były one świadkami i
powiernikami iluż tajemnic... O ileż zdrad, sukcesów i porażek,
rozczarowań i zachwytów się otarły... Cała moja historia pachnie
ich kurzem i strukturą drewna, z którego są wykonane. Patrząc na
nie, mogę dziś szczerze i bez skrępowania przyznać, że miałam w
życiu szczęście.
-
Szkoda, że nie potrafią mówić - zaznaczyła Zuzanna.
-
Oj, nie, nie - zaprotestowała starsza pani, śmiejąc się w głos w
przypływie spontanicznego, wielkiego rozbawienia. - Bogu dziękować,
że nie potrafią mówić. Bycie damą, to przede wszystkim życie w
przyjaźni z dyskrecją.
-
O! - Zdumiała się Zuzanna, podchodząc do fortepianu. –
Przepiękny instrument. – Opuszkami palców musnęła czarno-białą
klawiaturę, zastygłą w głębokim milczeniu. – Gra pani na
fortepianie?
-
Grałam – oznajmiła staruszka, ulegając pokusom przywoływanych
wspomnień. – Niestety - dodała po chwili milczenia – nie było
mi dane być wirtuozem tego, jakże szlachetnego instrumentu, więc
pracowałam w szkole baletowej, akompaniując uczennicom do tańca.
Udzielałam też lekcji gry na fortepianie. To jednak stare dzieje –
Uśmiechnęła się z rozmarzeniem w oczach. – A, czym ty się
zajmujesz, moja droga?
-
Jestem grafikiem komputerowym – mówiła Zuzanna, oglądając
przedmioty, stanowiące wystrój gustownie urządzonego salonu. –
Głównie pracuję w domu – wyjaśniała, spacerując po pokoju i z
podziwem przyglądając się różnorodnym drobiazgom elegancji
słonecznego wnętrza idealnie odzwierciedlającej szykowność
starszej pani. – Zazwyczaj projektuję plakaty, okładki…
Prowadzę własną działalność gospodarczą, więc mam ten rzadki
przywilej samodzielnego rozplanowywania czasu pracy, co daje mi
możliwość nie rezygnowania z małych przyjemności w życiu, jaką
jest chociażby towarzystwo mojego psa. – Roześmiała się
serdecznie i szczerze, podchodząc do komody ze zdjęciami. – To
pani?! – zapytała zdumiona. – Piękna…
-
Och... - Staruszka podeszła do Zuzanny, odbierając z jej rąk
fotografię w srebrnej ramce. – Moje ślubne zdjęcie. Boże mój…
-
mówiła, wpatrując się z rozrzewnieniem w fotografię - jak
ten czas leci
- westchnęła, po chwili zadumy. - Prawda?
Aż trudno uwierzyć, że kiedyś byłam właśnie tą kobietą.
Zuzanna
rozejrzała się po pozostałych fotografiach wyeksponowanych na
komodzie w uporządkowanym, pedantycznie zaplanowanym szeregu,
wywołującym lekkie zdumienie, gdyż wśród wystawionych zdjęć
widziała jedynie wizerunek ojca i pięknej, młodej pani Szmit.
-
A, pani małżonek? – zapytała spontanicznie.
-
Nie był dobrym człowiekiem – burknęła niepocieszona staruszka
uszczypnięta
złością, odkładając fotografię trzymaną w dłoniach na
miejsce. – Był przystojny, ale nic poza tym... Nie ułożyło nam
się, więc nie chciałam mieć po nim żadnej pamiątki - oznajmiła
stanowczym tonem,
wracając na miejsce.
- Nie chcę o tym rozmawiać - dodała, kończąc poruszony temat
wspominanego małżeństwa wywołujący falę naprawdę przykrych
nieprzyjemności.
- To epizod wycięty świadomie z mojego życia - oznajmiła,
siadając na kanapie.
-
Przepraszam.
-
Nic się nie stało – z udawaną niezdarnie uprzejmością wtrąciła
pani Szmit, sięgając
po filiżankę z kawą.
– To nie twoja wina, moja droga. Jakby nie było... to jednak część
mojej historii, - dodała po chwili milczenia - do której niechętnie
wracam, więc jeśli nie muszę, unikam tego rozdziału jakby był
wyrwanymi kartkami z pamiętnika. Może poczęstujesz się, moja
droga, ciasteczkiem? - zapytała, wysuwając trzymany w
pomarszczonych, drobnych dłoniach talerzyk z łakociami.
-
Z przyjemnością, ale za chwilkę. Dobrze? – poinformowała
starszą panią Zuzanna, trącając niechcący zdjęcie ukryte za
donicą kwitnącego amarylisu, który ukwiecał cały salon ilością
swych dorodnych bukietów w porozstawianych donicach. Przestraszona
powstałym zamieszaniem i zawstydzona swą niezdarnością sprytnie
chwyciła upadającą fotografię, by nie dopuścić do stłuczenia
szkła czy uszkodzenia ramki. – Najmocniej panią przepraszam. Nie
zauważyłam tego zdjęcia – powiedziała potwornie zażenowana
brakiem delikatności,
po czym, odkładając fotografię na miejsce, spojrzała na
uwiecznioną na niej postać i zamarła, bowiem rozpoznała na niej
szczupłą, wysoką kobietę o blond włosach spiętych klamrą,
którą każdego dnia tuż przed świtem o tej samej, stałej porze i
w tym samym miejscu mijała podczas spaceru z psem. – Znam … -
zakomunikowała z entuzjazmem i ekscytacją w głosie, podchodząc ze
zdjęciem do siedzącej na kanapie staruszki. – Znam tę kobietę...
Znaczy… - dodała w kwestii wyjaśnienia. – Znam ją z widzenia…
-
Być może… - Starsza pani zerknęła na fotografię, ale z
wyczuwalną niechęcią i apatią. – Tańczyła kiedyś w balecie…
- dodała jakby z przymusu zaistniałej sytuacji. – Nawet była
niezła. Często pojawiał się jej wizerunek w gazetach, więc
mogłaś ją kiedyś, gdzieś zobaczyć…
-
Nie – Zuzanna roześmiała się rozemocjonowaną radością,
siadając na fotelu obok pani Szmit. – Mijałyśmy się na ulicy…
-
Niemożliwe – zaprotestowała staruszka, odkładając zdjęcie na
stolik fotografią w stronę blatu jakby nie chciała patrzeć na
znajdującą się na nim kobietę.
-
Naprawdę – entuzjastycznie zakomunikowała Zuzanna, wpatrując się
w staruszkę i wnikliwym, błagalnym spojrzeniem prosząc
o
kredyt zaufania, na który, jak sądziła, zasługiwała z tytułu
swej szczerości.
-
Niemożliwe! – Pani Szmit, uderzyła dłonią w podłokietnik
kanapy, żądając owym nieuprzejmym gestem zakończenia prowadzonej
rozmowy i będąc wyraźnie poirytowaną oraz rozdrażnioną
poruszonym tematem wywołującym najwyraźniej niechciane
wspomnienia. – Ona nie żyje od… pięćdziesięciu trzech lat,
więc jak mogłaś ją mijać na ulicy, moje drogie dziecko?! –
zaoponowała poirytowana uporem Zuzanny starsza pani Szmit.
-
Nie żyje?!...
-
Nie żyje – powtórzyła staruszka, podchodząc do kredensu, w
którym trzymała alkohol w kryształowych karafkach i kieliszki,
będące częścią ich kompletu. Otworzyła jedną z nich. Napełniła
kieliszek. Odwróciła się do Zuzanny. Uniosła karafkę w geście
propozycji, sygnalizującym raczej pretensjonalny nastrój niż
uprzejmość, nakazujący natychmiastowe, niezwłoczne zmienienie
tematu
niewygodnej dla niej dyskusji, po czym z dumą odchyliła głowę i
dobitnym głosem oznajmiła: – Trzydziestoletnia, irlandzka. Edycja
limitowana. Masz ochotę skosztować, moja droga? – zapytała.
-
Nie, dziękuję.
-
A, ja sobie nie odmówię. Rzadko to robię, bardzo rzadko, ale dziś…
Karolina Marcheitz – powiedziała stłumionym głosem przebijającym
się przez dźwięk trunku przelewanego z subtelnym pluskiem z
karafki do kieliszka.
-
Słucham? – Zdziwiła się Zuzanna.
-
Tak się nazywała kobieta ze zdjęcia – oznajmiła staruszka,
siadając na kanapie z kieliszkiem alkoholu i zakładając nogę na
nogę energicznym ruchem niebywałej sprawności fizycznego sprytu. –
Mieszkała nawet w
tym samym szeregu domów, co ja…
- wtrąciła w zamyśleniu, przekornie się uśmiechając. – Pewnie
mijałaś po drodze zaniedbaną posesję z domem o zamurowanych
oknach i drzwiach… Tam właśnie mieszkała Karolina Marcheitz -
uzupełniła swą wypowiedź po krótkotrwałym milczeniu głębokiego
zamyślenia.
-
Wydawało mi się…
-
To tylko ci się wydawało, moja droga – wtrąciła starsza pani
niegrzecznym, surowym tonem nietolerującym sprzeciwu, delektując
się trzydziestoletnią
whisky.
– Może widziałaś kogoś podobnego do naszej czcigodnej Karoliny
– Zachichotała z trudnym do ukrycia smutkiem, a po chwili zapadła
w przerażającą powagę, balansującą na krawędzi gniewu. –
Kiedyś... - dodała, wpadając w pętlę zadumy – byłyśmy
serdecznymi przyjaciółkami i mimo sporej różnicy wieku doskonale
się rozumiałyśmy… Może dlatego, - kontynuowała, nieustannie
zanurzając się we wspomnienia, przywoływane krótkimi przerwami
refleksji - że balet był czymś, co nas łączyło?... Stąd
pewnie jeszcze u mnie to zdjęcie – Pani Szmit podniosła ze
stolika fotografię, na którą spojrzała jakby z lekkim wstrętem
oraz rozrzewnieniem jednocześnie, niepotwierdzającym sympatii, o
której rozprawiała dystyngowana staruszka. – Nawet nie
zauważyłam, że nadal tam stoi… - oznajmiła, ponownie poddając
się zadumie.
-
Nie
zauważyła?!
– Dociekliwe myśli nie dawały Zuzannie spokoju. – Wszystko
ma poukładane, jak w przysłowiowym pudełeczku, a mimo to nie
zauważyła zdjęcia, które wywołuje u niej wspomnienia, do jakich
chyba… wolałaby w ogóle nie wracać a które niby kojarzą się z
kimś bliskim…
-
Karolinę zamordowano – dodała staruszka, odsłaniając przykre
okoliczności śmierci uwiecznionej na zdjęciu przyjaciółki. –
Niestety - kontynuowała, racząc się wybornym alkoholem z
wyrafinowaną delikatnością. – Do tej pory nie znaleźli sprawcy
tej makabrycznej zbrodni…
-
Zamordowano?!
-
To dla nas wszystkich był potworny szok… W domu znaleźli tylko
odciętą głowę… - Staruszka przyłożyła dłoń do ust jakby
próbowała powstrzymać wybuch rozpaczy. – Leżała na stole w
jadalni między rozstawionymi, mosiężnymi świecznikami, w których
tkwiły wypalone, doszczętnie stopione świece… Miała zamknięte
oczy i włosy… włosy oblepione zastygłym
na nich
woskiem... - Zatrzymała się na chwilę, nie mogąc sprostać
bolesnym wspomnieniom ugniatającym klatkę piersiową starszej
kobiety ogromnym ciężarem rozgoryczenia napływającego do oczu
wilgocią głębokiego wzruszenia. – Włosy miała rozłożone
wokół głowy i dokładnie, perfekcyjnie wyczesane… Przepraszam –
Wsparła głowę o rękę, pochylając się nad podłogą.
-
Tak mi przykro – Zuzanna usiadła obok staruszki, obejmując ją
troskliwym ramieniem i spontanicznie okazując jej szczere, płynące
z głębi serca wsparcie. – Nie powinnam…
-
Nawet nie było możliwości odprawienia jej porządnego pogrzebu…
- mówiła pani Szmit, zasłaniając twarz dłonią. – Została
tylko sama głowa… - wspominała w bólu, a nagle podniosła się
zaskakująco energicznie i prężnie. Odłożyła na stolik
kieliszek. Dłońmi wygładziła elegancko upięte w kok włosy.
Głębokim wdechem zaczerpnęła powietrza, mrużąc pomarszczone,
subtelnym makijażem podkreślone oczy, po czym spojrzała na Zuzannę
pewnie i radośnie, jakby była nastrojowo wyrwana z kontekstu
przygnębiającej oraz niełatwej przecież rozmowy, po czym
sprężystym krokiem ruszyła w stronę niedużego przedpokoju. –
Dziękuję, że mnie odwiedziłaś, moja droga – Uśmiechnęła się
z niebywałą słodyczą mistrzowsko demonstrowanej, chociaż
sztucznej radości, podając Zuzannie płaszcz. – Mam nadzieję, że
uda nam się ponownie spotkać. Serdecznie zapraszam –
zakomunikowała, otwierając na oścież drzwi wyjściowe i
wyprowadzając gościa na zewnątrz owym zaskakującym
gestem.
– Miłego dnia, moja droga – powiedziała, niezwłocznie
zatrzaskując drzwi za młodą kobietą
stojącą na zewnątrz, a tym samym nawet nie czekając na
odwzajemnienie pożegnania.
Zuzanna
oniemiała. Spotkanie bowiem skończyło się szybko i
nieprzewidywalnie. Nie zdążyła się nawet pożegnać. Wyprowadzona
niemal siłą na zewnątrz, stała niczym słup soli na schodach
prowadzących do domu pani Szmit. Z zaskoczeniem wydęła lekko usta
i uniosła brwi, po czym odwróciła się w kierunku furtki i wyszła
na ulicę, wolnym krokiem zbliżając się do wspominanego pustostanu
jako grobowca i pomnika potwornej tragedii. Zatrzymała się przy
furtce, uważnie przyglądając się szczegółom obserwowanej
posesji z niepohamowanym zainteresowaniem, a nawet z bezwzględnie
żarłoczną ciekawością.
-
Widziałam ducha? - myślała.
- To wszystko jest co najmniej dziwne... nierealne...
-
Nie warto – zabrzmiał w tle męski, mocno basowy głos, na dźwięk
którego Zuzanna podskoczyła
wyrwana z zamyślenia strachem przebijającym niespodziewaną
artykulacją słów ciszę.
-
Słucham? – zwróciła się do stojącego na sąsiednim podwórku
mężczyzny, zmierzającego do domu z pustym, trzymanym w dłoni
naczyniem przyciągającym uwagę obwąchującego powietrze psa
niecierpliwie krążącego wokół nóg właściciela jakby
upominającego się o udostępnienie mu możliwości sprawdzenia
zawartości niesionego w ręku blaszanego pojemnika.
-
Mówię, że jakby chciała pani kupić ten dom, to nie warto –
powtórzył. – Pani! – krzyknął, machając ręką w geście
nieukrywanego przygnębienia. – Tam wydarzyła się straszna rzecz…
Całe ściany były we krwi, a podłoga we wnętrznościach, jak w
rzeźni… Z tego powodu zamurowali wszystko i tak zostawili –
Wskazał pusty dom skinieniem głowy.
-
A dlaczego tego domu nie wyburzyli? - zapytała spontanicznie pod
wpływem impulsu krnąbrnej ciekawości.
-
O, - Skinął głową w lewą stronę, wskazując owym odruchem domy
ciągnące się szeregiem wzdłuż asfaltowej nawierzchni drogi
osiedlowej za jego posesją – sąsiadka jest spadkobierczynią i
właścicielką tej posesji - wyjaśniał, mając na myśli panią
Szmit. - Nie zgodziła się na zmiany. Zdecydowała, ażeby zamurować
okna, drzwi i zostawić tak jak pani teraz widzi, więc stoi ruina i
straszy potworną historią, nie pozwalając nam zapomnieć o tym, co
się tu wydarzyło.
-
Przykre to – dodała szeptem Zuzanna.
–
Lepiej rozejrzeć się za czymś innym – zaproponował, wycierając
o stopnie schodów zabłocone buty. – Na cmentarzysku nie zbuduje
pani szczęścia – dodał, wchodząc do domu.
Zuzannę
oblał dreszcz lęku i zimnego potu.
-
To
prawda - pomyślała,
spacerując po zaniedbanej posesji wzrokiem zdradzającym głębokie
zadumanie. -
W takim miejscu trudno byłoby żyć normalnie. -
Zadrżała na wspomnienie poznanej historii królującej w
opuszczonym budynku o zamurowanych oknach i drzwiach. Wstrząsnęła
ramionami jakby zrzucała z siebie uczucie dyskomfortu i
towarzyszącemu mu lęku. Postawiła
kołnierz, wtulając w niego głowę. Spojrzała w kierunku
sąsiedniego domu, z którego gospodarzem miała okazję porozmawiać,
po czym odwróciła się i skierowała w stronę wyjścia z osiedla,
zmierzając w kierunku własnego mieszkania. Szła dość szybko i
energicznie, nie odwracając się za siebie i starając się nie
wracać myślami do wizyty u pani Szmit. Mimo to nie potrafiła
pozbyć się niepokoju wywołanego przez osobiste spostrzeżenia.
Szła, walcząc z pokusami wnikliwego przeanalizowania zauważonych
nieścisłości. - Jak
mogłam - myślała
- spotkać
kobietę, która już nie żyje? To niedorzeczne -
Przyspieszyła kroku jakby próbowała uciec od dręczących ją
przemyśleń. Doskonale wiedziała, że jeśli tylko ulegnie pokusom
detektywistycznych analiz, nie będzie w stanie skupić się na
niczym innym dopóki nie dotrze do prawdy, która (miała wrażenie)
była ukryta pod stertą rażących kłamstw. - Dość, dość, dość
- wyszeptała, artykulacją wypowiadanych słów zlewając się z
wiatrem.
- To jakiś obłęd - dodała stłumionym głosem, zatrzymując się
na chodniku i odwracając się za siebie w kierunku opuszczonego
osiedla domów. - To niedorzeczne... Mam wrażenie, - dedukowała,
szepcząc - że starsza pani coś ukrywa.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl