poniedziałek, 20 lipca 2026

HIPOKRYZJA

Się namnożyło ludzi dobrej woli,

Że aż ich zliczyć po prostu nie sposób.

Każdego serce delikatne boli

Na przekorności złośliwego losu.


Na social mediach aż wrze od debaty

Na temat świata wręcz idealnego,

W którym należy wykorzenić straty

Na chwałę dobra (ponoć) ogólnego.


Śledząc te żwawe w słowach wypowiedzi,

Myślisz: Ateny starożytne żyją!

Wspólnie przy stole filozofów siedzisz,

Gdy ci myśl myślą niczym asem biją,


A każdy prawi jakby najmądrzejszy,

Jakby empatią zdał się namaszczony.

Śmiesz zatem ufać, że będzie piękniejszy

Świat z taką troską światłych wymarzony,


Lecz przysłuchując się owej elicie

I zagłębiając w pseudo-argumenty,

Dostrzegasz, iż to, co brzmi wyśmienicie,

Każe ci wołać: Ratuj, Panie Święty!


Ci sami ludzie, co się pochylają

Nad biednym pieskiem czy bezpańskim kotkiem,

W znienawidzeniu człeka posiadają

I w swoich dłoniach wręcz z sędziowskim młotkiem


Skazują na śmierć tych nienarodzonych,

Starych od tlenu pragną odłączenia

I urągają tym licznie zrobionym,

Że są przyczyną kasy wyłudzenia,


Kalekich z klifu w morze by zrzucali,

By fale sztormu nakarmić do syta,

Boso krwi żądni tych by zadeptali,

W których poglądu inność tkwi ukryta -


Wówczas ruszają niczym hien zastępy,

By się bezzębnym dziąsłem wgryźć w tchawicę,

Aby rywala rozszarpać na strzępy

Za (choć!) najmniejszą przekonań różnicę.


Wtem się przemienia osoba ze zdjęcia,

Które zdołało ją kanonizować,

W bestię dążącą do własnego szczęścia

I nie będącą nikogo żałować,


Kto się ośmieli stanąć jej na drodze

Do przywłaszczenia sobie w niecny sposób

Autorytetu, mimo że w pożodze

Jeno głupota wzięła prawo głosu.


Słyszysz i widzisz, ale nie dowierzasz,

Że erudytów to fałszywe plemię

Ku dominacji w populacji zmierza,

Tworząc wbrew prawom biologicznym Ziemię


Miejscem wypaczeń, dewiacji, bezgłowia

I językowej destabilizacji.

Wynaturzone zdają się przysłowia

W obliczu nowych, zakłamanych racji.


O tolerancji zwykli wszak pouczać

Pogardzający wszystkimi dokoła,

Inwektywami zdolni też obrzucać

Każdego, który rozsądek przywoła.


O miłosierdziu prawią i szacunku

Ze łzawym okiem oraz tkliwą miną

W ramach własnego tylko wizerunku,

Co jest jakoby z niższej półki wino.


Profesorowie jak grzyby po deszczu,

Których cechuje zwapnienie mózgowe,

Rosną, co leży Uczonym na sercu...

Dla homo sapiens rosną dni jałowe.


Dziś się tęczowe liczą zagadnienia,

Wynaturzenia również kulturowe

I powierzchowne, płytkie spostrzeżenia,

Nurty jednakoż, lecz tylko modowe.


Nie mogąc zdzierżyć tegoż kretynizmu,

Co się dbałością o Ziemię zasłania

A co nie budzi we mnie optymizmu,

Zaczęłam drążyć istotne pytania


I w odpowiedzi nagle usłyszałam,

Że nie mam prawa do głosu zabrania,

Bo się do mięsa jedzenia przyznałam,

A święty ten, co jeść mięsa się wzbrania.


W tym to momencie talerz zdecydował,

Nie umysł, serce i usposobienie,

O tym czym człowiek będzie się cechował

Lub... że człowieka określi jedzenie.


Kocham zwierzęta żywe i te z ruszta,

Autorytetem co mnie dziś nie czyni,

Jakim są ludzie nie lubiący tłuszczu -

Tych się w ogóle, choć winni, nie wini...


Jeśli to zatem bywa wyznacznikiem

Nam współczesnego, na litość!, człowieka,

Zakończę wywód mój szczerym przytykiem:

Jakaż nas przyszłość już niebawem czeka?!


Idąc wszak tropem historii nam znanej,

Śmiem twierdzić, że się w obłęd zapędzamy.

Był pewien kanclerz Rzeszy nielubianej,

Którego wcale dziś nie podziwiamy,


Chociaż był sławnym wiedeńskim malarzem,

Lecz nie z powodu dzieł, a polityki,

Co się odbiła sześcioletnim stażem,

Gdy robił z ludzi mydła i guziki.


Kochał zwierzęta i nie jadł ich wcale! -

W owej materii był rygorystyczny.

I powiem jedno!, być może zuchwale,

Nie był to człowiek dobry ani śliczny,


Choć prawił z gracją równe farmazony

O dobrobycie i wyjątkowości.

Krwią zwierząt, owszem!, nie byłże skropiony.

Miał na sumieniu tylko (?!) ludzkie kości.


Czy zatem talerz w owym świetle faktów

Jest potwierdzeniem człowieka w człowieku?!

Zaznaczę szczerze, być może bez taktu,

W dwudziestym pierwszym będąc dzisiaj wieku,


Że tą "logiką" nigdzie nie dojdziemy,

Co mnie przeraża oraz niepokoi.

Widzę jak mądrość schodzi dziś ze sceny,

Kolejny kanclerz-malarz w progu stoi,


Bo oto ludzie zwierzęta hołdują,

Braci swych mniejszych w nich się dopatrując,

Ludzi zaś gorzej niż trzodę traktują,

Wrogów swych wizji w nich się doszukując.


Miał paplaniny gnije bezdusznością.

Miłość, szacunek oraz tolerancja

Niosą się w przestrzeń swą dwulicowością,

Gdy ma być tylko nic, prócz "Moja racja!".


Milczę, na zdania się nie wymieniając

Z człekiem pokroju tylko dyktatora.

Zaś na uwadze homo sapiens mając,

Przemówić, widzę, już najwyższa pora.


Zatem tym wierszem do Was apeluję,

Których mózg, serce nie uległy gniciu.

Waszego wsparcia duch dziś potrzebuje,

Żeby myślenie ostało przy życiu!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 17 lipca 2026

STOJĘ W MIEJSCU

Zawisły w kłębach granatowe chmury

Bladą szarością gdzieniegdzie przetarte

I postrzępione na błękitne wióry

W kobalt głęboki jakby pędzlem wtarte.


Niebo piętrzyło się chmur tumanami,

Bryłą ciężkości dymów opadało,

Rozczłonkowane jakoby bruzdami

Słońce o świcie w warstwach swych chowało


I zdałoby się, że niebawem runie,

Się roztrzaskując o ziemię wręcz z hukiem

W apokalipsy czarno-krwistej łunie,

Śmierć obwieszczając swym złowieszczym mrukiem,


A ono nawet nie drgnęło nade mną,

Wisząc kamieni zrośniętych granatem.

Wszem się zrobiło niebywale ciemno

Pod płowiejącym i blednącym światłem.


Widok ów nieba porwał mnie za serce.

W żaden się sposób oprzeć mu nie mogłam.

Stojąc, szeroko rozłożyłam ręce

Zjawiska tego wręcz zachłannie głodna.


Milimetrami skóry je chłonęłam,

Spojrzeniem w chmur się gąszcze zapuszczając.

Pierś mą ku niebu niczym łuk napięłam,

Nic do stracenia w tej chwili nie mając.


I zazgrzytało jakby skał wstrząśnięciem,

Krzemieni tarciem wrogo powarkując.

Deszcz nagle lunął niczym na pstryknięcie,

Kroplami ziemię wściekle bombardując,


Więc te dudniły, szkłem się roztrzaskując,

W membranę gruntu pałką uderzając

I jej wibracją z zaświatów zwołując

Tłumy szamanów, co tańczą, wgniatając


Piętami w rytmie jakoby w moździerzu

Wodę w pył piachu chrupiącego ziarnem...

A na nich szaty w kolorowym pierzu,

Szeleszcząc, pachną przemoczonym wiatrem...


Indian plemiona wirują jak w transie,

Tworząc wodospad oberwanej chmury.

Niebo się błyska w tym mistycznym czasie

Porozcinane przez iskier kontury,


Którymi ogień jak strzałami ciska

W tors chmur gotowych zmiażdżyć sobą Ziemię...

Grzmi oraz ryczy i z wszech stron się błyska.

Pęcznieją gniewem demoniczne cienie,


Jak sfora warcząc, co jest na łańcuchu,

Przez co w niemocy pianą z pyska pluje,

Gdyż jej na nieba bezwzględnym posłuchu,

Wbrew to któremu wściekle atakuje.


Idę i moknę deszczem podtapiana.

Strugi ulewy chłoszczą mnie brutalnie.

Idę i pływam deszczem zalewana.

Woda mnie liże kroplami zachłannie.


Chociaż się błyska i grzmi niebezpiecznie

Jak potwór, który z otchłani wypływa,

Który, gdy tylko się przebudzi, wścieknie,

Ziemię kłem złości na strzępy rozrywa,


Nie chcę uciekać, ale kontemplować

Ów żywioł niemal z dziecięcą radością.

Mogę tak moknąć, byle celebrować

Burzę tę z godną jej piękna miłością.


Lęk z ekscytacją mnie wręcz rozpalają

I zachwycają natury potęgą.

Chwile tak proste mnie uszczęśliwiają!

Ja stoję w miejscu, choć inni gdzieś biegną.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 13 lipca 2026

ŚMIERĆ ARTYSTOM!

Akustyka sali zakasłała brawami...

Para dłoni, klaszcząc, roztrzaskała pył kurzu

Unoszącego się w ciemnych światłach smugami

Obsypującego się z policzków mych różu...


Cisza drapała miotłą między fotelami

Trzeszczącymi, jęczącymi pod samotnością

A kroki dusiła w dywanie obcasami

Monotonnie jednakową częstotliwością...


Ktoś przeciął pępowinę, gasząc reflektory...

Wtem życie w aktach stanęło mi przed oczami

A z ciemności wypełzły nagle lęków zmory,

Że kurtyna zapadnie powiek zasłonami...


Czy to jest prapremiera, czy występ ostatni?

Może próba, na którą nikt prócz mnie nie przyszedł?

Jesteśmy jeszcze komuś choć trochę przydatni?...

Nad sceną jak na szelkach, mam wrażenie, wiszę.


Halo! - wołam, a echo głos mój parodiuje,

Szydząc ze mnie ukryte gdzieś w mrokach widowni.

Zdaje mi się, że wszystko wokół mnie wiruje...

Widzę twarze, więc krzyczę - Jesteście niesłowni


Wy, coście mnie karmili jedynie kłamstwami,

Obejmując ramieniem jako przyjaciela!

Przestrzeń, milcząc, żongluje moimi myślami.

Kryzys Sztuki dziś światu boleśnie doskwiera.


Teatr pachnie przyjemnie starymi deskami.

Widzę słoje stóp ludzi, którzy w nie wsiąknęli.

Szepty rozmów wciąż błądzą gdzieś za kulisami.

Drzwi za sobą kasjerzy dawno zatrzasnęli,


Garderoby zaś zieją pustką niczym studnie,

W których wody już nie ma, a jedynie susza.

Słońce może tu zajrzy, najpewniej, w południe,

Gdy nad dachem przechodzi i na zachód rusza.


Matowieją w nim szyby okien zaślepionych

Bielmem brudu, co z ulic ku murom podpływa.

Tłumy stoją na skwerkach ludzi zachwyconych

Człekiem w majtkach, co z głowy włos, mlaszcząc, wyrywa


I podchodzi do osób wokół zgromadzonych,

W ich źrenicach się sobie bacznie przyglądając,

Po czym głosi nieskładnie jakieś farmazony,

Za poezję majaki w bełkocie uznając.


Śmiech głupoty przebija się do znieczulenia,

Niemo-głucha hołota więc ją koronuje

Na elitę i sztukę godną wyróżnienia,

Choć poziomem swym na nic ta nie zasługuje.


Patrzę na to przez okno zmurszałej świątyni,

W której płaczą i Szekspir, Verdi czy też Mozart,

I Sofokles, i Molier, Michał Anioł, Puccini...

Wszyscy, których zdeptała życia szara proza...


Ściany łkają ich szlochem nad dziurawą sceną

Przemywaną dnia blaskiem zbudzonego miasta.

W kącie żalu przycupnął ledwo brzmiący D-moll

I kurtyna pajęczyn wisi falbaniasta.


Lud nazywa wariatów dzisiaj artystami.

Popularność, nie talent, o tym decyduje.

Kicz się staje, wbrew faktom, wielkimi dziełami,

Przez co Sztukę prawdziwą tym detronizuje,


Której szukam w galerii, w teatrze, w księgarni -

W miejscach, co to pod młotek aukcyjny trafiły.

Atramentem nie pachną zaplecza drukarni.

Pięciolinie się w sztuczny intelekt wtopiły...


Smutek zalał ulice i śmierć nastąpiła.

Człowiek diabłu swą duszę za bezcen odsprzedał.

Pseudo-sztuka artystów pod mostem wybiła.

Cień ich pasji, talentów się w podziemia przedarł.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



NIE UMIEM PŁYWAĆ

Szeleszczą brzozy kartek kartkowaniem,

Pergaminowym łoskotem swych włosów,

Warkoczy bujnych gęstym rozczesaniem,

Szumem szepcząco szemrających głosów


A ja się w dźwięki ich bytu wsłuchuję,

Papieru łaskot z koron wyławiając...

Plusk jakby mżawki liści celebruję,

Mrowie jej kropel we włosach mych mając,


W gałęziach z wiatrem w jedno się spajając

Jakbym w nim była powietrza powiewem,

Szeleszcząc ciałem, szumiąc i szemrając -

Ów partytura spływa ze mnie śpiewem


Na ziemię, która upija się tonem

I echem fal traw akordy rozmnaża...

Przestrzeń pulsuje więc wzburzonym morzem,

Co ciszą głębin, chlupiąc, się odgraża,


Po czym... jak balon przebity wycieka

Sycząc świszcząco wydychanym szmerem,

Którym się staje łąk bezkresna rzeka

Płynąca strużką źdźbeł po moim ciele


Wirem nut w otchłań ulegle wciąganym

I napełnianym łodyg łaskotaniem,

Dotykiem płatków z wszech stron nacieranym,

Opadającym na dno kołysaniem...


Nozdrza me wilgoć podmuchów wypełnia.

W usta me wpływa wiatru rozwodnienie.

Sen wiekuisty w źrenicach się spełnia.

Szum drzew i łanów chłonie serca brzmienie,


Które się we mnie szmerem rozszeleszcza

I krwistym makiem wpływa w zboża cienie

Grające kłosem jak skrzydłami świerszcza

Pochłaniającym sierpniowe promienie...


I wtem się budzę, leżąc na traw tafli,

Dryfując w miejscu jak światło na wodzie.

Nade mną brzozy rosną na kształt czapli,

Motyle płyną jak z papieru łodzie,


A tuż w sąsiedztwie oceany zboża

Słomkową łuską w słońcu połyskują.

Błękitnozłota opływa mnie zorza.

Płatki mnie kwiatów w górze podtrzymują,


Więc na powierzchni dźwięków się unoszę,

Wibrację tonów z przestrzeni spijając

I drżąc, że brzmienie wiatru sobą spłoszę,

Delikatności źdźbeł, liści nie mając.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 6 lipca 2026

WIDZĘ SIEBIE

Coraz się częściej widzę, Panie Boże,

Jako dziewczynkę, co ręce wyciąga

Ponad pokornie pochylone zboże...

Droga mym nogom chyba już urąga...


Patrzę na siebie, Ojcze Ukochany -

Na włosy lśniące zachodzącym słońcem

Wplecione w kłosów szeleszczących łany,

Które się ciągną niewidzialnym końcem;


Na dłonie drobne piór w palcach spragnione,

Zrywne, by rzeźbić atramentem w słowie;

Na skronie kwiatem polnym ozdobione

Jakoby wiankiem myśli na mej głowie;


Na usta, które zdają się nieskłonne

Do beztroskiego muśnięcia uśmiechu,

Ale powagi zadumanej chłonne,

Mimo tak jeszcze niewinnego wieku...


Patrzę też w oczy niemal nieprzytomne

W piwnym odcieniu światła zachłanności,

Po dzień dzisiejszy samotnie bezdomne,

Choć przepełnione żywiołem miłości...


Czemu do siebie tak często powracam,

Mimo że tego wcale nie planuję?

Idę ku wschodom, lecz nagle zawracam

I swe dzieciństwo ciągle celebruję


Z tęsknotą w sercu, co mi nie pozwala

Usiąść przy kawie z tą we mnie dorosłą,

Co nostalgicznie mój umysł zniewala...

Czyżby mnie życie, Boże mój, przerosło?


Wpatruję łzami zwilżone źrenice

W syna - w mężczyznę ledwo dorosłego

I wtem wzruszeniem płoną zwiędłe lice...

Byłabyś dumna - szepczę do niej - z niego -


Do tej dziewczynki we mnie istniejącej,

Co za skowronkiem spojrzeniem ucieka,

Leżąc z radością roztropną na łące,

Którą podmyła... zdarzeń mętna rzeka.


Trudno mi pojąć... Oto ta dziewczynka

Z czubkami sosen wirująca w lesie

Zostanła matką - matką mego synka,

Który mi szczęścia tak wiele przyniesie


I trosk jednako rodzicielstwu znanych,

Wynikających z zaszczytu miłości...

W jej to ramionach bywał kołysany -

W tych, w których bez się fioletowy mościł


I psy bezpańskie, co jakoby ona,

Ciągnęły ciężar smutku rażącego

Na pochylonym koniuszku ogona,

W drodze łap ślady zamiatającego...


Ach, ta dziewczynka z wróbli taborami

Spod stóp się w niebo rozpryskującymi,

Z kolorowymi kredek bukietami

I z marzeniami odrywającymi


Jej byt od Ziemi w wymiar niezmierzony

Fantazji dzikiej, i nieposkromionej...

Widzę jej obraz i to nie zamglony

W mej świadomości nad wyraz przytomnej...


Jest jak na dłoni, lecz wiecznie tęskniąca,

Niepasująca do miejsc oraz ludzi,

W nieodgadnionym ścieżek szukająca.

Widać jak inność się w niej głodna budzi


Piękna, co obce przyziemności bywa,

Doznań trawiących ją wręcz od środka...

Ileż tajemnic ta dziecina skrywa

Silna nadludzko, a z pozoru wiotka?


Coraz ją częściej widzę, Panie Boże.

Na moich barkach jej ramiona czuję.

Siedzi na plecach mych o każdej porze

I mnie rączkami czule obejmuje


A ja ją niosę na sobie jak plecak

Mej tożsamości - tego kim dziś jestem.

Ten we mnie żywy, Panie Boże, dzieciak

Bije w mej piersi niestrudzonym sercem,


Więc póki żyje i mnie sił nie braknie,

Lecz kiedy zaśnie i w kark mój się wtuli,

Oko wygasłe mą powiekę zamknie,

Dusza odejdzie zaś w nocnej koszuli...


I tyle po nas, Panie, pozostanie:

Zarosła ścieżka, którą pies podrepcze;

Szukając tropu, gdzieniegdzie przystanie;

Nas wypatrując, ślad wszelki zadepcze.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 2 lipca 2026

KAŻDEGO DNIA...

Każdego dnia mnie zaskakujesz, Panie,

Ciszą, co która jestże najpiękniejsza,

W której wręcz echa nieme oddychanie

Jak partytura tonów najgłośniejsza


Tembrem drgań oraz zastygłych wibracji

Przebija ucha błonę bębenkową

I niczym burza milczących owacji

Wiruje ulem nad uśpioną głową


Wychwytującą anielską czujnością

Zmysłów o ponad ludzkiej wrażliwości

Dźwięk ugniatany miękką puszystością

Gwiazd kołyszących się na wysokości


Za wschodem słońca w lodowym błękicie

Zmrożonym bielą obłoków jak kredą

Wcieraną w kartki w drzemiącym zeszycie

Będącym dla mnie literacką schedą,


Po którą sięgam spragniona bliskości

Duszy łkającej we mnie ze wzruszenia...

Zjawiskiem ciszy jak bochnem miłości

Karmię korzenie własnego istnienia...


I się nadziwić nie mogę, mój Panie,

Że w afonicznym tunelu przestrzeni

Słychać jest nawet matowe smeranie

Babiego lata o struny promieni...


Stoję u progu wschodzącego światła,

Akordem ciszy się wręcz upajając,

W którym to nuta - również ta wyblakła -

Hałas zagłusza, sopran przebijając.


Nie drżę i oddech w piersi zatrzymuję,

Żeby nie spłoszyć ciszy rozmodlonej,

I z czcią, z wdzięcznością jej się przysłuchuję,

Śpiewając ciszą ciszy weń spojonej.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 1 lipca 2026

W CICHOŚCI

Poczekam na siebie, nigdzie się nie spiesząc,

Biorąc czas z dokładką, aby nie czuć głodu.

Poczekam na siebie, choćby nawet miesiąc.

Niechaj mnie mijają i idą do przodu


Ci, którzy już siebie dawno zatracili

Skupieni na ludziach z duszami na smyczy,

Którzy się bez reszty w życiu pogubili,

Biegnąc za czymś, co się w ogóle nie liczy.


Usiądę na ławce, wpatrując się w słońce

Wiciami promieni ku mnie się prężące,

Jak szprychami koła w dali się błyszczące

I zza horyzontu się wynurzające.


W toń złocistej łuny wtulę twarz jak w dłonie,

By poczuć na skórze miłość mego Boga

I wieńcem bursztynu przyozdobię skronie,

I zgaśnie zmęczenie we mnie oraz trwoga...


Wszystko wtedy zacznie się moim poczęciem;

Winy ze mnie zmyje chrzest porannej rosy;

Świt mnie wydostanie jak cesarskim cięciem

Z odmętu, gdzie szczują mnie upiorne głosy


Osób pełnych jadu mijanych że wczoraj,

Którym nie zdążyłam nawet spojrzeć w oczy...

Wiatr wyszepcze, szemrząc: "Weź się z tym uporaj",

Po czym swym strumieniem umyje mi włosy,


Aż spłyną zeń myśli samookaleczeń

I lekkie się staną niczym kwiat dmuchawca...

Zamknę świat obłudy, pogardy, zaprzeczeń,

Który zdominował fałszywy wyznawca


Politycznych bełtów spijanych wiadrami,

Jakbym zamykała drzwi na spusty, kłódkę.

Rozwinę swe żagle obłoków płótnami

I wejdę w głąb siebie jakoby na łódkę,


I wypłynę w przestwór nieodgadnionego,

Co nieświadomością bywa nazywany,

I poczuję siłę krwi nurtu rwącego,

Który przemijaniem ze mnie jest spijanym...


Poczekam na siebie - tę we mnie mądrzejszą,

Z niejednego pieca chleb podjadającą.

Dzięki niej wszak we mnie będę jutro lepszą,

Siebie z wzajemnością bardziej kochającą.


Nikt mnie nie przekona i nic mnie nie zwabi,

Abym odstąpiła od wypatrywania

Siebie, która kiedyś przede mną się zjawi

Ze szczęściem w źrenicach i bez narzekania


Na trudności w drodze oraz na samotność,

Co towarzyszyła jej przez długie lata.

W dłoniach mi przyniesie swoich łez roztropność,

Którą pijąc, stanę się bardzo bogata.


Poczekam na siebie, choćby się paliło

Pod stopami żarem spóźnienia, pośpiechu;

Choćby dookoła wszystko się waliło,

Poczekam na siebie w beztroskim uśmiechu.


A wy, co karmicie się wciąż cudzym życiem,

Bluźniąc na sumienie, bo was nienawidzi,

Boicie zatrzymać się w ciszy o świcie,

Bo wasz wzrok w odbiciu luster was się wstydzi,


Bądźcie hen! przede mną pewni swej wyższości.

Gonić was nie będę, bo mi nie po drodze

Z kimś, kto nie ma w sobie krztyny uczciwości,

Aby w parze kroczyć jak z cieniem przy nodze.


Idźcie więc wpatrzeni hipnozą pod nogi!

Nie w smak mi do grona waszego przystąpić.

Każdy jest bezsprzecznie dla mnie wielce drogi,

Kto swojego czasu nie będzie mi skąpić,


Kto czeka na siebie z wielką cierpliwością

Jako ja na siebie w serca pokorności.

Na człowieka spojrzy jedynie z miłością

Ten, co umie kochać siebie w swej cichości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl