Życie się toczy jak z dnia na dzień
torem
Przebudzeń
ze snu punkt o wschodzie słońca
Swobodnie,
chociaż niekiedy z oporem,
Gdy
oko marzeń nie dostrzega końca,
I
rytuałem codziennej rutyny
Rwie
niedościgle ku słońca zachodom.
Ot,
tak po prostu... bez jakiejś przyczyny,
Która
by była dla życia nagrodą.
O
świcie pachnie świeżymi bułkami,
Parzoną
kawą, miodem lub cytryną,
Mlekiem
z kakao oraz powidłami...
Późnym
wieczorem jak wytrawne wino.
Za
dnia zaś w zgiełku, pośpiechu i stresie
Umyka
często jak woda przez palce.
Nurt
wręcz szaleństwa w obłędzie je niesie
Niczym
topielca, który poległ w walce
O
sprawy błahe wartości koszuli,
Portfela,
butów zniszczonych tyraniem
I
o samotność, co człowieka tuli
Jakoby
matka zmęczona kochaniem.
Stojąc
przy oknie, życiu się przyglądam,
Które
zza szyby również na mnie patrzy
Jakby
czekało, czego dziś zażądam?,
Aby
rozeznać, ileż dla mnie znaczy?...
A
ja w kąciku ust krzykiem milczących,
Uśmiech
skrywając przed mroczną obawą,
Dałam
mu w oczach ludzi konających
Jak
bydło w spędzie nazywanym Gazą.
Życie
się nagle w górę poderwało
Jakoby
gołąb lękiem uszczypnięty,
W
którego piersi serce kołatało
Piraniom
dane, lecz w formie przynęty.
Po
chwili jednak, kiedy ochłonęło,
Przylgnęło
czołem do mojego okna.
W
źrenicach moich cierpieniem płonęło.
Twarz
jego deszczem przygnębienia mokła.
Dłoń
przyłożyłam do dłoni za szybą,
Którą
się życie wsparło, z bólu mdlejąc.
Inni
gaśnięcia ów życia nie widzą,
Obojętnością
upici się śmiejąc?!
Z
nóg mnie podcięło - padłam na kolana,
Chcąc
z ziemi podnieść rozpłakane życie,
By
godność jego przez ludzi zbesztana
Była
nareszcie czczona należycie,
A
w tym momencie echo pobrzmiewało
Złowieszczą
wieścią o krwawej przyszłości,
Aż
grozą z wszech stron upiornie powiało,
Ciskając
w oczy żwirem bez litości,
Bo
oto władnym głupcom tego świata
Myśl
zaświtała o kolejnej wojnie,
Co
dla nich z zyskiem korzyści się swata
Będącym
łupem zdobywanym zbrojnie
Rękoma
osób zmuszanych do rzezi,
Obserwowanych
przez prowokatorów,
Których
to grono zacne dumnie siedzi,
Czyniąc
z nas wbrew nam krwiożerczych potworów,
Co
jak z łańcucha spuszczona wścieklizna
Po
kostkach kąsa zaszczute nią życie
Cuchnące
wówczas śluzem jak zgnilizna
Mająca
z trupów chlupiące podszycie...
A
gdyby nikt się z nas z miejsca nie ruszył
Na
przekór panom tego żądającym,
Gdyby
rozkazy pragnieniem zagłuszył
Bycia
człowiekiem, lecz umierającym
Z
powodu wieku i kolei losu,
Nie
zaś od kuli czy odłamków bomby...
Niech
wreszcie prawo ma dzisiaj do głosu
Nie!
larum, które dźwiękiem pustej trąby
Wzywa
do boju masy zastraszane,
Ale
sumienie o czystość dbające!
O,
życie, podle wręcz niedoceniane
I
poniżane, przed śmiercią klęczące,
Chciałabym
wesprzeć cię na mym ramieniu,
Byś
się jak zachód słońca zakończyło,
Jak
sen w ostatnim i błogim westchnieniu,
Nie!
odebrane zaś brutalną siłą...
Dajże
nam, Boże, cieszyć się pokojem
Pachnącym
chlebem i cieplutkim mlekiem!
Niech
nam powieki opadną spokojem,
Gdy
śmierć zawita do drzwi, ale z wiekiem,
I
się rozsiądzie przy łóżku zmęczona
Członkami
ciała, co stare w niemocy
Otula
nocy bezkresnej zasłona,
Czekając,
aż się zamkną same oczy.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl