Sen jak ocean bezdenny spokoju
Zaczął mnie pulsem swej głębi wypychać
W codzienny zamęt bezkresnego znoju,
Więc krok się zaczął o fale potykać
I miast dryfować nim na wód powierzchni,
Zaczęłam tonąć, w toń się zapadając.
Spojrzałam na świat, który dawno nie śpi,
W nocnej gęstwinie dniem się zanurzając
I odzyskałam ziemię pod stopami
Jakby z topieli ktoś mnie uratował.
Dezorientacji błądziłam szlakami,
Po czym poznałam, że życie od nowa
Uruchomiło rdzą zżarte zegary,
Cykaniem tętno bytu odmierzając.
Ogień rozpalił mnie nadziei, wiary,
Że mam iść naprzód wciąż siebie szukając.
Przeszłam pokornie wilgotne chodniki,
Rosą w powietrzu ciało obmywając.
O ciemnej porze, nie widząc się z nikim,
Stanęłam w progu, pod stopami mając
Wszechświat w obłokach błękitów ukryty
Pod maską czerni w sinawym granacie.
Wiatr wszem szeleścił jakoby zeszyty
Klaszczące echem w spisanym dramacie,
Który się kartkom z trosk swych wyspowiadał,
Aktami łkając nad tym, co minęło...
Szept płochych myśli wciąż będzie rozprawiał
Jakoby krytyk, co ocenia dzieło,
Na co w ogóle uwagi nie zwrócę,
Jeno, stopami wisząc nad przestrzenią,
Wzrokiem zachłannym w róż złocisty rzucę,
Co się wymyka spod kontroli cieniom
I, rozpruwając niebo wschodem słońca,
Wleje się światłem w spragnione źrenice
I jak jasności promieniste pnącza
Spłynie na Ziemi drzemiące oblicze,
A ja uniosę zachłanne ramiona,
Pod kaskadami moknąc świetlistości.
Opadnie z oczu ślepoty zasłona...
Już czuję dotyk namiętny wolności,
Który podmuchem w me rozpięte ciało
Wtapia się dreszczu rozkoszy strużkami.
Panie mój - wołam - oddaję się całą
Tobie, więc nieś mnie jak krople rękami!
I wtem!... unoszę się do nieważkości
Niczym do piersi głowę mą wtulając.
Nie mam z przeszłością żadnej zażyłości,
O duszę bardziej niż dotąd mą dbając.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz