DAJ MI!

Daj mi ocalić jedną myśl, co która

Leci w otchłanie mroczne zapomnienia,

Co którą czeka przyszłość, lecz ponura,

Bez wrażliwości czy zastanowienia,

Która uderzy w bezdenność jak kamień

Przez gardziel studni głucho połykany.

Niech myśl ta w krótkie przekształci się zdanie.

Niech nad nim człowiek będzie zadumany.

Czym się staniemy, jeśli się podetnie

Struny głosowe, język - w tym myślenie.

Będziemy wówczas wyglądać, lecz szpetnie,

Gorzej niżeli najprostsze istnienie

Definiowane przez jedną komórkę,

Która pochłania, żyjąc, i wydala.

Zatrzymaj myśli sączące się ciurkiem.

Niech do refleksji ich treść Cię rozpala.

Nie bierz niczego z naiwną ufnością,

Choć jest większością przypieczętowane.

Poznawaj wszystko z myślenia zdolnością,

By nic nie było ślepo przyjmowane.

Spróbować trzeba chleba z pieców wielu,

Żeby określić smak wśród nich najlepszy.

Zmierzaj z uporem wytrwale do celu.

Nie! zaganiany bądź doń w stadzie wieprzy.

Miejże świadomość, żeś jest homo sapiens.

Zdolność myślenia jest Twym przywilejem.

Dedukcją ćwiczże dzień za dniem Twą pamięć.

Z tego jedynie głupi się zaśmieje.

Odnajdź w myśleniu Twego sprzymierzeńca,

Który nie zdradzi i Cię nie zawiedzie.

Literaturę przygarnij do serca.

Niech Cię przez łany swego piękna wiedzie.

Jeżeli pragniesz być mądrym człowiekiem,

Musisz być najpierw człowiekiem odważnym.

Ta łaska bowiem nie przychodzi z wiekiem,

Zwłaszcza że dzisiaj głupiec jest kimś ważnym.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl

NA BOSO

Zostawiam buty o zachodzie słońca

Wręcz rozchodzone niemalże doszczętnie.

Już w nich nie pójdę do samego końca.

Niechaj w nie stopy swoje wreszcie wepchnie

Kamienujący mnie wciąż wyrzutami,

Że iść powinnam w nich jak balerina,

Nie zahaczając o bruk obcasami,

Kroki stawiając niczym na sprężynach.

Wkładki tych butów oddałam osobom,

Co narzekały na swój los przewrotnie.

Sznurówki zdjęłam, bo ktoś dał mi słowo,

Że mi do kostek nóg mych skrzydła dopnie.

Później zostałam w butach z gołą stopą

Na dróg pustkowiu w krętym rozwidleniu,

Które pokrywał jeno kurz lub błoto

W drzew próchniejących strasznie skąpym cieniu,

Przez co me plecy słońce ugniatało,

Aż się o szlaki czołem podpierałam,

I życie potem ze mnie wysysało,

Przez co na nogach ledwo się słaniałam.

Myślałam, że się oprzeć mogła będę

Na tych osobach, które podpierałam,

Lecz przegoniły mnie niczym przybłędę,

Mimo że siebie dla nich okradałam.

Obtarłam stopy i krwią napoiłam

Przetarte ścieżki w latach odmierzane,

A gdy się marszem donikąd zmęczyłam,

Zdjęłam obuwie z podeszwy zerwane

I obłożyłam poranione nogi

Ziołem skąpanym krystaliczną rosą.

Część pozostałą mej niełatwej drogi

Postanowiłam iść po prostu boso,

Więc zostawiłam o zachodzie słońca

Buty doszczętnie niemalże zniszczone.

Mą gołą stopą zmierzając do końca,

Odkryję prawdą ścieżki utwardzone

Z dotykiem ziemi na spierzchniętych piętach,

Z zębami żwiru weń powgryzanymi,

Pomimo czego będę uśmiechnięta,

Idąc przez życie stopami bosymi,

Nie dbając o tych, co mnie oszukali,

Co mi krytyką ciągłą urągają.

Zniszczone buty po mnie otrzymali,

Czyli niewiele dzisiaj posiadają.

Ja zaś, odchodząc i ich wyprzedzając,

Nie czuję gniewu, tylko satysfakcję.

Zdobywam mądrość, wciąż się potykając.

Wschody mi słońca dają ekscytację.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl

Z TOBĄ I W TOBIE

Niesiesz mnie ciszo na swoich ramionach,

Się potykając o ścierany kamień.

Pod nami krok twój od ciężaru kona.

Chcesz, to się ze mną w drodze, ciszo, zamień.

Niechże i ja cię na plecach poniosę,

Byś odpoczynku zażyła choć trochę.

Brzmią twe obcasy jak rzucane grosze,

O które niczym żebrak, milcząc, proszę.

Niechajże nikt mi dzisiaj nie przeszkadza.

Niech nic mnie dzisiaj niczym nie rozprasza.

Echo beztroską niech mi nie zawadza.

Wiatr zaś niech modłą spokój mi wyprasza.

Dźwigasz mnie ciszo z ogromną pokorą,

Choć ci balastem jestem w twej wędrówce.

Przystaniesz czasem wieczorową porą.

Szepczesz jakoby mak w zeschniętej główce.

Zamykam oczy... oraz wychwytuję

Każdy twój oddech, słów twych zamrożenie

I taką błogość harmonijną czuję

Jakiej nie daje nawet odprężenie.

Myślom zabraniam w mą duszę zaglądać

I precz przeganiam te wścibskie szeptuchy!

Z tobą wszak, ciszo, pragnę że podążać,

Wtulając w ciebie skroń jak do poduchy.

Broń się więc, ciszo, przed mnie porzuceniem,

Gdyby korciła cię do tego skłonność.

Ja cię na pewno na nic nie zamienię.

W tobie wszak, ciszo, odnalazłam wolność.

Nieśże mnie, ciszo, na zmęczonym grzbiecie,

Me towarzystwo wciąż mi wybaczając.

Z tobą jedynie chcę błądzić po świecie,

Jego tajniki w tobie odkrywając.

Jeśli byś miała zaś chwilę słabości

Poniosę ciebie na rękach z ochotą.

Dajesz mi, ciszo, tak wiele radości,

Która cenniejsza jest niżeli złoto.

To dzięki tobie wszak słyszę wyraźnie

Przestrzeń, co niema, a krzyczy najgłośniej.

Budzisz że, ciszo, zachwyt, wyobraźnię.

Natchnienie w tobie pulsuje donośnie.

Pozwól mi zatem w tobie się zatracić

I wrosnąć w ciebie niczym w pień gałązka.

Nie mogę ciebie, ciszo, nigdy stracić.

Bez ciebie droga jest pode mną grząska.

Kołysz mnie zatem w troskliwych objęciach.

Gwiazdy pode mną, nade mną niech tlą się.

Bądźże mi, ciszo, żywym źródłem szczęścia.

Niech twoje tony w wszechświat gęsto pną się

I oplatają me zmysły namiętnie,

Abym się tobą jedynie syciła.

Z tobą i w tobie jest jedynie pięknie...

Jak ja się tobą, byś się mną cieszyła.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl

POD PRĄD

Możemy pisać o wzniosłych ideach,

W których dostrzeże mądry szansę wzniosłą

Na sukces ludzki w niebanalnych celach,

Lecz cóż, gdy życie wszystkich nas... przerosło?!

Słowa się pustym echem odbijają

Jak groch rzucany garściami o ścianę.

Nieliczni słów tych uważnie słuchają,

Przez kilku z których będą pamiętane.

Szelestem kartek płynie paplanina.

Większość uważa się za uzdolnionych,

Rzęzi więc bełkot jak stara maszyna

Osób pisania w szkole nauczonych.

Literatura stała się notatką

Myśli z kontekstu piórem wydrapanych.

Piękno się zdarza językowe rzadko.

Czytelnik zda się na nicość skazany.

Prostactwo wbiegło na scenę w teatrze.

Ekshibicjonizm więc zdeptał talenty

I gołą dupą rozsiadł się na wiadrze

A widz mu klaszcze głupio uśmiechnięty

W za dużych spodniach, w bluzach rozciągniętych,

W butach wypchanych przepoconą słomą.

Drżą z przerażenia świątyń fundamenty,

W których operę, dramat zbezczeszczono.

W galeriach sztuki zaś wiszą mazaje,

Pseudoartyści w farbach się tarzają.

Z domu wariatów ktoś wypuścił zgraję?!

Na wszystkim wszyscy się dziś bowiem znają.

Siedzę w zadumie, milcząc bez pośpiechu...

Czy zdradzić duszę i się siebie wyrzec?

Czy me pisanie warte jest dziś grzechu?

Czy wierność sztuce winnam jednak przyrzec?

Gdzie jest granica... oraz czy istnieje

Między obłędem a przyzwoitością?

Na litość boską!, co się z nami dzieje?

Kto nas poróżnił i kiedy z godnością?

Zasiadła cisza z głuchoniemym echem

Przy moim stole, głowy pochylając...

Wiem, że natura czyni mnie człowiekiem,

Społecznym wizjom jeno urągając.

Z tą świadomością, pieszcząc klawiaturę,

Pod prąd podążam własnych sił ostatkiem.

Nade mną kłębią chmury się ponure.

Stopy me wiąże ziemia zwiędłym kwiatkiem.

Na przekór temu się nie zatrzymuję

I się wycofać chyba nie potrafię.

Ogniem, co we mnie, strony zapisuję,

Chociaż nikogo tym gestem... nie zbawię (?)

Od zatracenia, co się rozprzestrzenia,

Niczym gangrena człowieczeństwo trawi.

Sztuka jak drzewo, ale bez korzenia...

Lud nad jej grobem w euforii się bawi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl

ZNUŻENIE

Myślałam... będzie od teraz inaczej...

Świat w barwach stanie znacznie wyraźniejszych...

Gdy się zbudziłam, nie sądziłam raczej,

Że się pojawi, ale mniej piękniejszy

Niż się go ujrzeć jednak spodziewałam

W przypływie, może, dziecięcej wdzięczności.

Chłodnym spojrzeniem ów świat powitałam

Z dość wstrzemięźliwym objawem radości

Jakbym poczuła nim rozczarowanie,

Że na spotkanie się nic nie wysilił.

Miał trwa słomkowych przetarte ubranie

I jedno kurzem suchych ścieżek pylił,

Szelestem liści pstrykał nieustannie

I gałęziami zawodził znudzony

Jako kawaler, co przygodnej pannie

Nie pragnie zostać nawet przedstawiony.

Lekceważąco więc potraktowałam

Ów świat w surducie szarej przyziemności.

Będzie inaczej od teraz... myślałam,

A się ocknęłam w jego codzienności,

Która mnie niczym nie oczarowała

A osaczyła monotonnym rytmem

I jak oliwą nudą ociekała...

Życie potrafi być co najmniej przykre...

Miałam wrażenie, że się wciąż obracam

W szklanej pułapce dnia powtarzanego,

Z minionych zdarzeń nieustannie wracam

W historię czasu znów odtwarzanego.

Weszłam w to pasmo godzin kopiowanych,

Nie mogąc drogi powrotnej odnaleźć

Do dni przede mną przez los pochowanych,

Bez których można jedynie oszaleć.

Będzie inaczej... od jutra być może -

Z taką nadzieją wieczór mnie nachodzi.

Przez dzień znużenia przebrnąć mi pomoże

Lub mnie w kolejny dzień znużenia zwodzi...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl