Daj mi ocalić jedną myśl, co która
Leci w otchłanie mroczne zapomnienia,
Co którą czeka przyszłość, lecz ponura,
Bez wrażliwości czy zastanowienia,
Która uderzy w bezdenność jak kamień
Przez gardziel studni głucho połykany.
Niech myśl ta w krótkie przekształci się zdanie.
Niech nad nim człowiek będzie zadumany.
Czym się staniemy, jeśli się podetnie
Struny głosowe, język - w tym myślenie.
Będziemy wówczas wyglądać, lecz szpetnie,
Gorzej niżeli najprostsze istnienie
Definiowane przez jedną komórkę,
Która pochłania, żyjąc, i wydala.
Zatrzymaj myśli sączące się ciurkiem.
Niech do refleksji ich treść Cię rozpala.
Nie bierz niczego z naiwną ufnością,
Choć jest większością przypieczętowane.
Poznawaj wszystko z myślenia zdolnością,
By nic nie było ślepo przyjmowane.
Spróbować trzeba chleba z pieców wielu,
Żeby określić smak wśród nich najlepszy.
Zmierzaj z uporem wytrwale do celu.
Nie! zaganiany bądź doń w stadzie wieprzy.
Miejże świadomość, żeś jest homo sapiens.
Zdolność myślenia jest Twym przywilejem.
Dedukcją ćwiczże dzień za dniem Twą pamięć.
Z tego jedynie głupi się zaśmieje.
Odnajdź w myśleniu Twego sprzymierzeńca,
Który nie zdradzi i Cię nie zawiedzie.
Literaturę przygarnij do serca.
Niech Cię przez łany swego piękna wiedzie.
Jeżeli pragniesz być mądrym człowiekiem,
Musisz być najpierw człowiekiem odważnym.
Ta łaska bowiem nie przychodzi z wiekiem,
Zwłaszcza że dzisiaj głupiec jest kimś ważnym.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz