CZŁOWIEK

Pośród silników, spalin i stukotu

Gwoźdźmi obcasów w beton wbijanego,

Wśród myśli gwarnych, pośpiechu, kłopotów

Widzę człowieka tym przytłoczonego,

Z którym się Ziemia jak w tańcu obraca

Wokół płomieni ognistego Słońca...

Wychodzi z domu i doń późno wraca.

Powtarzalności tej wręcz nie ma końca,

A życie ciągle go przy tym pomija,

Czas niczym lichwiarz odeń żąda więcej -

Owa rutyna człowieka zabija,

Ciągnie za sobą więc w niemocy ręce.

Samotność przy nim się zadomowiła,

Będąc nieznośnym dlań współlokatorem.

Pokoje milczą jak w lesie mogiła,

Cisza szeleści nad nim czarnym worem,

Co do którego zeń rzuca uczucia,

Czyniąc człowieka tworem jałowości.

W owym procesie mozolnym wyzucia

Rodzi epoka się obojętności.

W okna zagląda pobudzone miasto,

Co się uporać trudzi z bezsennością.

Mimo przestrzeni jest ciaśniej niż ciasno.

Łudzi się człowiek na co dzień wolnością,

U władzy ludziom jak pies aportując

Z bezczeszczonymi w płaszczu kieszeniami,

A, być szczęśliwym ułomnie próbując,

Wciąż się otacza różnymi rzeczami,

By sobie kupić poczucie wartości,

Co do którego nie jest przekonany...

Widzę człowieka, co woła: "Litości!",

Choć sam dla siebie nie bywa słyszany...

Później... umiera niemal bezimiennie...

Świat owej straty nawet nie dostrzega.

Żył, by pracować, i skończył mizernie.

Wspomnienie o nim na chodnik wybiega

Wynoszonymi z domu przedmiotami,

Na których spoczął linią papilarną.

Stoi przed progiem zbędnymi rzeczami,

Z zaświatów patrząc na ulicę gwarną,

A tłum go mija jakoby powietrze,

Którym oddycha, choć go nie docenia.

Bezradnie krzyczy ów człowiek na wietrze

W hałasie liści nieme: "Do widzenia!"...

Rozgrabią rzeczy stojące przed progiem

Lub je wyrzucą a z nimi człowieka...

Wierzył naiwnie, że jest sobie Bogiem,

A dziś w przedmiotach na rozbiórkę czeka

Bez etykietki z imieniem, z nazwiskiem,

Bo cóż to kogo w ogóle obchodzi.

Kupa rupieci jest człowieka zyskiem,

Z którą ów człowiek w niepamięć odchodzi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl