NA KOŃ!

Na koń, Mistrzowie wytwornego pióra!

Nie dajmy ludu głupocie zniewolić!

Nadchodzi pora złowróżbnie ponura,

Która się będzie w pawie pióra stroić,

By uśpić czujność, w codzienność się wtopić,

Dać się zachwycić zapożyczeń modzie,

Ojczysty język w brzydocie utopić,

Wulgarną mowę na krwiożerczym głodzie

Puszczając w obieg godnych przywileju

Się nazywania elitą w narodzie.

Pierwszy to objaw na przełomie dziejów,

By jak topielców w gęsto mętnej wodzie

Słów się pozbywać z ksiąg wymazywanych

I ich historii, co nas wykarmiła.

Literatura dziś nosi kajdany!

Trawi jej piękno demoniczna siła!

Na stos lektury zostały rzucone,

Których autorów jeno wiatr wspomina,

I ignorancją już są podpalone...

Z okładek lecą jak dymem z komina

Trawione ogniem pogardzone dusze...

Szelestem kartek płonie ich mogiła...

Zdejmijcie, proszę, z głów swych kapelusze.

I naszej śmierci godzina wybiła...

Zacni, co nami dziś rozporządzają,

Naszych korzeni nijak nie traktują,

Tożsamość naszą za ubytek mają,

Więc naszą polskość usunąć próbują.

Miejmy na względzie w ich niecnym działaniu,

Że był już taki znany malarz z Wiednia,

Co jad wstrzykiwał w naród przy kazaniu,

Aż jego mowa stała się powszednia,

Uruchamiając wówczas polowanie

Na czarownice książek zakazanych...

Nasza ulica czy też w ogniu stanie,

Literatury wzniosą się tumany,

Gdy nad pożogą Heinrich Heine wymodli,

Iż paląc książki, spalą również ludzi?!

Czy bez korzeni żyć będziemy mogli?

Kiedy świadomość w nas się zdrowa zbudzi?

Na koń, Mistrzowie, z piórem jak z orężem!

Brońmy swym kunsztem polskiego języka

I kopytami wersów depczmy węże!

Niech słów ojczystych pięknem brzmi muzyka,

Która z popiołów nasz naród wskrzesiła,

Gdy po rozbiorach Polska zmartwychwstała!

Nie będzie żmija krwi dusz naszych piła!

Polska nie będzie w ogniu książek stała!

Na koń, Mistrzowie - Strażnicy języka,

Którego ojców uciszyć próbują!

Życie się nasze milczeniem wymyka.

Książki podpalą... i nas wymordują.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl